zichtbare strings zijn terug en nog altijd controversieel

De viering van de g-string zegt een hoop over onze verwachtingen van de vrouwelijke seksualiteit.

|
nov. 7 2017, 11:47am

Laat ik dit vooropstellen: ik houd van strings. Het zou geen taboe moeten zijn om een string onder een jurk of boven een riem te zien zitten. Vergis je niet, de rest van dit verhaal is geschreven door een stringliefhebber, maar ik ben, zo blijkt, ver in de minderheid. Thibaut, een jong modemerk uit Tokio dat wordt ontworpen door Meiko Ban, wekte tijdens de afgelopen Tokyo Fashion Week controverse op, toen Ban modellen in 'thong jeans' over de catwalk liet lopen. Dat zijn jeans die zo kapot zijn dat er van de verscheurde stof slechts een string overblijft, waardoor de hele blote kont van het model zichtbaar is.

De stringjeans was een van die zeldzame nieuwe modecreaties die van de catwalk regelrecht overgenomen wordt door zeer uiteenlopende nieuwsmedia: van Mashable tot The New York Post tot Local 10, een nieuwszender uit Zuid-Florida die de jeans onder 'raar nieuws' schaarde. Stringjeans worden snel aangehaald als voorbeeld van "Dat zou ik nooit dragen!" en "Mode is belachelijk!" – oftewel kleding waar mensen, die overtuigd zijn van hun goede smaak, om kunnen lachen. Dit is ook een van de weinige keren waarop je oma en een modeschrijver van New York het wellicht met elkaar eens zijn. "Misschien is de mode-industrie zodanig geobsedeerd geraakt door deconstructie, dat ontwerpers hun weg hebben gehakt naar amper bedekkende, doelgericht niet-functionele kleding," schreef Vogue over de broek.

Gillian Anderson bij het Vanity Fair Oscar Feest in 2001. Fotografie door Jody Cortes/Sygma via Getty Images.

De nieuwskoppen over de stringjeans van Thibaut varieerden van "Stringjeans bestaan omdat alles verschrikkelijk is" uit Teen Vogue tot "Stringjeans bestaan, dus laat de Apocalyps maar komen" uit Harper's Bazaar. De reacties waren een stuk gepassioneerder over deze stringjeans dan over Linders zwarte string die boven een jeans uitstak; of over de ultra hooggesneden maillots van Tom Ford, die waren gecombineerd met een laaghangende broek. Een ander Vogue-artikel concludeerde dat een "effen zwarte string, zoals de OG-versie uit Tom Fords Guccishow in de lente van 1998" chic en acceptabel is, maar het "felroze exemplaar dat rond 2004 als een walvisstaart op de onderrug van Paris Hilton en haar veel-te-hoge-string-liefhebbende trawanten prijkte" is dat niet. Gillian Anderson op het Oscarfeest van Vanity Fair in 2001 = ja; de blauwe stringvan Manny uit Degrassi = nee.

Er is in deze voorbeelden geen verschil tussen de hoeveelheid zichtbare huid. De publieke opinie lijkt beïnvloed te worden door neonkleuren en gescheurde denim, als het gaat om strings. Zou ik deze stringjeans dragen in het openbaar? 's Nachts, absoluut. Overdag, nee. En de enige reden waarom ik ze niet overdag zou dragen is omdat ik dan op straat overdonderd zou worden met commentaar, wat mijn dag absoluut zou verpesten. En luister, ik zal de advocaat van de duivel spelen. De stringjeans van Thibaut zijn misschien geen jeans zoals de natuur ze bedoeld heeft. Maar als Rihanna met een denimstring aan fout is, wie wil er dan goed zijn?

Er is iets met een zichtbare string dat zo heerlijk taboe voelt, alsof het de vierde muur breekt tussen seksualiteit en lust, en onze bovenkleding. Een zichtbare string wakkert een rauwe seksualiteit aan, maar grenst aan het walgelijke. Ik houd ervan. Monica Lewinsky trok ooit haar jas op en liet haar string aan toenmalig president Clinton zien, volgens het Starr Report uit 1998. In een geschiedenis van de string op Racked staat dat het online blad Slate, dat de eigenschappen van de string wilde begrijpen, "een lokale lingerieboetiek uit Seattle opbelde, die bevestigde dat strings – in tegenstelling tot de traditionele bikinibandjes – vaak gemaakt zijn om boven de taille van een broek van een vrouw uit te komen." Het rapport bevestigde dat Lewinsky zichzelf niet uitkleedde om haar lichaam aan Clinton te laten zien.

Recente modejournalistiek lijkt het er over eens te zijn dat als iemand stringjeans kan hebben, het Bella Hadid is. (Ze droeg afgelopen zomer een groot aantal string-badpakken.) Het zijn de Bella Hadids en Kylie Jenners, en vroeger de Rose McGowans en Gillian Andersons van deze wereld, die riskante kledingkeuzes draagbaar laten lijken – misschien zelfs voor de rest van ons. Daar heb ik het volgende over te zeggen: waarom zouden we op toestemming moeten wachten? We hebben een gecompliceerde, hypocriete relatie met wat we oké vinden voor vrouwen om te dragen: er zijn dubbelzinnige, willekeurige regels en grenzen waar we ons aan zouden moeten houden, die het verschil maken tussen sexy of trashy. Dit zijn tegenstrijdige ideeën, waar ik vaak over nadenk in een tijdperk waarin we maximalist Pamela Anderson en felgekleurde Instagramaccounts kunnen waarderen, maar ondertussen IRL een dof kleurenpallet en subtiele straatstijl dragen. Er is natuurlijk niets mis met dat waarderen, maar ik vraag me af waarom we zo bang zijn om 'fout' te zijn.

Rose McGowan bij de 1998 MTV Video Music Awards, met Marilyn Manson. Fotografie Ron Galella/Getty Images.

Ik zeg niet dat het dragen van stringjeans (of iets in die trant) hiervoor de oplossing is, maar ik zeg ook niet dat dat niet zo is. Meiko Ban, de ontwerper van de stringjeans, voelt zich echter niet verplicht om het eens goed te analyseren. Toen we haar vroegen hoe het idee tot stand kwam, antwoordde Ban simpelweg: "Toen ik de denim eraf knipte, kon ik niet stoppen met knippen."

Stringjeans zijn een prachtig symbool voor de vrouwelijke seksualiteit – te veel ervan maakt ons ongemakkelijk; het moet net genoeg zijn. Ermee overdrijven, of in dit geval een klassiek kledingstuk transformeren in iets wat onthullend is, is een briljante parodie. En als maximalisme in is, is er geen beter moment om dat te omarmen.

Laat lekker veel huid zien, draag goedkope strings onder je jeans met lage taille, koop die ene roze cowboyhoed. Wees fout.