Ron Galella via Getty Images 

waarom ik geen genoeg kan krijgen van rodeloperfoto’s uit 2000

Op het twitteraccount Movie Premieres Unlimited komen de meest opvallende outfits uit de celebritygeschiedenis voorbij.

door Isabella Trimboli
|
03 juni 2019, 2:35pm

Ron Galella via Getty Images 

Een paar weken geleden zag op ik Twitter foto’s van de première van The Butterfly Effect op Sundance Film Festival in 2004. Een van de beroemde aanwezigen was Paris Hilton, gekleed in een babyblauwe trui en een ribbroek. Onder haar arm droeg ze een pluizig, wit tasje met diamantjes. Haar toenmalige vriendje, Backstreet Boys-lid Nick Carter, zat zo’n beetje aan haar vastgeplakt in zijn oranje shirt en wijde spijkerbroek. Hun blonde lokken waren op dezelfde manier gestyled, in matchende kuiven. Ashton Kutcher was er ook, en droeg een enorme cowboyhoed op zijn hoofd. Ze zagen eruit alsof ze op een bouwplaats rondliepen. Of, zoals iemand op Twitter zei, in een gigantische vrieskist. De foto’s zijn ongemakkelijk, een tikkeltje verontrustend en stralen van alles uit, maar geen luxe. Ik moest wel blijven kijken.

Ik vond de foto’s op Movies Premiere Unlimited, een twitteraccount waar de ene na de andere foto van filmpremières uit de jaren negentig en nul boven water wordt gehaald. Het account wordt gerund door iemand die zichzelf 'Hollywood-historicus' noemt en heeft inmiddels bijna 95.000 volgers. Het is een glorieuze goudmijn vol nostalgische plaatjes. Hier vind je oneindig veel bandeautops, snelle zonnebrillen, satijn, doorzichtige shirts en meer denim dan je in je leven hoopte te zien. Maar dat is niet wat me zo aantrok – de charme zit ‘m vooral in de immense hoeveelheid meedogenloze, vreemde foto's van beroemdheden, waarbij al hun imperfecties tot ongekende grootte worden geaccentueerd onder de spookachtige gloed van slechte belichting.

Movies Premiere Unlimited is een van de talloze social media-accounts waarop de botsing tussen mode en popcultuur in de jaren negentig en nul digitaal wordt gearchiveerd. Neem bijvoorbeeld het instagramaccount Nineties Anxiety, waar je een mengeling vindt van paparazzi-foto’s van prinses Diana in athleisure, foto’s van Thierry Muglers verleidelijke catwalkshows en stills uit Romeo + Juliette van Baz Luhrmann. What Fran Wore is een ode aan de ontwerpers die de uitbundige, kleurrijke outfits maakten die door Fran Drescher in de sitcom The Nanny werden gedragen. En dan heb je nog Every Outfit on Sex and the City, een account dat precies doet wat de naam doet vermoeden.

Deze obsessie met de afgelopen decennia is niets nieuws. Ons nostalgische verlangen naar dit vervlogen tijdperk is een van de bepalende kenmerken van het hedendaagse modebeeld geworden. Zowel luxemerken als gewone kledingwinkels bezaaien hun collecties tegenwoordig met chokers, pvc, fluweel en strakke jurkjes. Onlangs bracht Celine bijvoorbeeld nog een nieuwe collectie vol gitzwarte jassen en minirokjes uit. De stukken leken rechtstreeks bij de première van The Basketball Diaries vandaan te komen, waar ook iedereen in leer was gekleed. Maar ook de garderobe van tienerster Billie Eilish – met haar oversized kleding, grafische shirts, plateauzolen en trainingspakken – zou perfect op de rode loper van toen passen.

Maar het allerbelangrijkste is misschien nog wel dat Movies Premiere Unlimited ons mee terug neemt naar een tijd voordat stylisten de rode lopers in Hollywood domineerden. Als je de vreemde outfits van de beroemdheden ziet, besef je al snel genoeg dat ze volledig aan hun eigen lot werden overgelaten. Kijk bijvoorbeeld naar Jean Claude Van Damme, gekleed in een enorme oranje blazer op de première van Last Action Hero. Of Lindsay Lohan, waar de overdaad aan zelfbruiner van afdruipt. En laten we de tientallen slecht zittende shirts met domme slogans niet vergeten. Mijn persoonlijke favoriet is ongetwijfeld Agnes Bruckner, die tijdens de première van Mean Girls vol trots rondwandelde in een wit shirt met de tekst “These are real!” op haar borst.

Het grootste deel van de mannelijke beroemdheden struinde over de rode loper in nonchalante outfits. Met hun vissershoedjes, wijde broeken en te grote truien leken ze nog het meest op tieners die je normaal gesproken rond ziet hangen in de stad. Het toppunt is Quentin Tarantino, die op de première van Beavis en Butthead Do America verscheen in een korte sportbroek en sneakers van Converse.

In een interview met W vertelde Sophia Coppola vorig jaar dat ze de rode lopers van Hollywood tegenwoordig een grote teleurstelling vindt. “Alle beroemdheden worden in een generiek en glamoureus uniform gestoken,” legde ze uit. “Hun hele look is zo professioneel uitgevoerd, dat het voor echte vrouwen vrijwel onmogelijk is om hetzelfde uiterlijk te bereiken tijdens de formele gebeurtenissen in hun eigen leven.” Daar heeft ze een punt. Veel van de vrouwelijke beroemdheden worden vandaag de dag gekleed in perfect passende avondjurken. Het zijn vaak veilige keuzes, ontdaan van elke vorm van individualiteit.

Dat is jammer, want juist door de vreemde, riskante outfits die beroemdheden vroeger droegen, was de rode loper zo leuk. Ik kan zelf bijvoorbeeld geen genoeg krijgen van wat Patricia en Rosanna Arquette in 1994 droegen tijdens de première van True Romance. Patricia was gekleed in een champagne-kleurige jurk met een hoge hals en golvende mouwen. Haar outfit was retro, maar zag er tegelijkertijd uit als een stijlvol ruimtepak. Rosanna droeg een roze trainingspak van velours. Haar buik piepte tussen de broek en het jasje door, en om haar hals hing een gigantisch gouden kruis. Even indrukwekkend was de rode rok met bijpassende rugloze top van Nicole Kidman. Haar gewaagde look sloot naadloos aan bij de sfeer van Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick, die op dat moment in première ging.

De foto’s die door Movie Premiere Unlimited worden teruggebracht van weggeweest, zijn zo aantrekkelijk omdat ze ons doen denken aan een tijdperk waarin beroemdheden nog niet krampachtig hun best deden om hun imago vorm te geven. Hun voorhoofden glansden je nog tegemoet, en hun gezichten werden nog niet tot in de kleinste details geperfectioneerd. Destijds werden er nog geen dealtjes gesloten met modehuizen, en droegen de sterren gewoon waar ze zelf zin in hadden. Hun kledingkeuzes – hoe dubieus ze soms ook waren – voelden authentiek aan. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het gevoel van voldoening als je een beroemdheid bezweet, onverzorgd of in een verschrikkelijke outfit voorbij ziet komen. Juist die momenten herinneren ons eraan dat hun onberispelijkheid ook maar gewoon een dun laagje aan de buitenkant is. Of zoals US Weekly ons probeert wijs te maken: sterren, ze zijn net als wij!

Tagged:
Film
Twitter
filmpremiere
stijl
rode loper
jaren negentig