the brat pack: emma westenberg

We hebben niet geturfd, maar de meest gestelde vraag aan een vrouw(elijke filmmaker) is ongeveer 228% zeker hoe het is om een vrouw(elijke filmmaker) te zijn in een mannenwereld. Maar in deze interviewserie met nieuwe vrouwelijke talenten achter de...

door Pete Wu
|
29 september 2015, 9:10am

Emma Westenberg (1990) maakte de meest recente videoclip Dominique voor Anouk. Ook zit haar korte film Je Vrouw Koopt Een Vis op de Markt in de Gouden Kalf-selectie en gaat die vanavond in première op het Nederlands Filmfestival in Utrecht.

New York
Ik ben geboren in Amerika. Mijn vader haalde zijn PhD in Berkeley in Californië, mijn moeder was mee als afgestudeerde psychologe. Ze hebben er zes jaar gewoond; toen ik één was verhuisden we naar Nederland. Tijdens mijn studie heb ik een tijdje in NYC gezeten en ik riep na mijn afstuderen altijd dat ik terug wilde om er dingen te maken. Maar in New York is iedereen bezig met het bewaken van zijn space; alles is zo duur en krap dat het niet zo relaxt is. Mijn vriend Sam was er nooit geweest en dus gingen we er vorig jaar vijf weken heen om te kijken hoe het is. Het was er zo koud toen. Ik dacht, waarom zou je hier op vijf vierkante meter willen zitten voor 800 dollar in de sneeuw terwijl je voor hetzelfde geld kan relaxen in de zon? Het was altijd New York. Maar nu wil ik wel naar L.A.

Videocamera
Leiderdorp is een hele sfeerloze plek om in op te groeien, maar juist daarom werd ik als kind uitgedaagd om dingen te bedenken. Ik had een vriendinnetje met wie ik altijd dingen buiten deed, Lotte, die is nu dokter en rijdt motor. We maakten een keer van piepschuim schoenen om over sloten heen te lopen, bijvoorbeeld, of we namen met mijn moeders videocamera kookprogramma's op, waarin we de kat in een hele grote pan stopten. Of we schoten nieuwsreportages in de buurt over een halflevende hommel of vlinder.

Mijn moeder had al heel vroeg een videocamera om ons mee te filmen. Zij houdt van technische dingen. Nu nog vraagt ze met welke cameralens ik ga draaien en dan heb ik geen idee. In ons huis schilderde zij de muren altijd. Mijn kamer was geschilderd als een jungle en op mijn broers muren had zij de skyline van New York, St. Louis en Berkeley gecombineerd - de steden waar we waren geweest. Zwarte gebouwen, een blauwe lucht, en de raampjes waren met glow-in-the-dark geverfd zodat het 's nachts echt een skyline werd.

Je moeder
We hadden in het basisjaar op het Gerrit Rietveld Academie een keer een muziekperformance waarbij mensen met meetlatten op de muren begonnen te slaan en babygeluiden begonnen te maken. Het was zo conceptueel en debiel dat ik heel hysterisch moest lachen. Maar meteen daarna moest ik heel hard huilen, omdat ik dacht: o nee, ik zit op deze school. Dat was een dieptepunt. Of een hoogtepunt, want vanaf toen was ik er wel gebleven. Niks daar werd raar gevonden, er waren geen grenzen. Het was wennen, de manier van lesgeven op de Rietveld Academie - ik kwam van een klassiek gymnasium, en ineens waren er geen regels meer. Iedereen die er op school zit zeikt erover, maar als een buitenstaander dat doet dan is het niet oké. Een beetje zoals bij je moeder.

Luchtverfrisser
Mijn broer Leonard zei: als ik word toegelaten tot het leger dan gaan we samen terug naar Amerika. Dus maakten we een roadtrip in een huurautootje. Onderweg van Las Vegas naar El Paso in Texas werden we aangehouden door een agent met een grote zonnebril: "Pull over, sir." Hij begon allemaal vragen te stellen aan Leo, maar als Nederlander heb je niet zo'n autoriteitsgevoel, dus ik neem het allemaal niet zo serieus. Dus ik deed mijn stoel naar achteren om even chill te gaan liggen, kwam die agent naar het raam gerend met een geweer, van "Miss, get up! Right now!" Hij dacht dat ik iets wilde pakken achterin en toen heeft hij onze hele auto ondersteboven gehaald.

Wat bleek: de agent dacht dat we drugsdealers waren omdat we een huurauto hadden met een luchtverfrisser tegen eventuele wietgeurtjes, omdat we Nederlanders waren met een Amerikaans paspoort, en omdat we eruitzagen als een stel hippies - ik had een pyjama aan, en Leo had lang rood haar. Op de vraag waar we naartoe waren kon ik alleen "Larry" uitstamelen, een vriend van onze ouders. Ik wist zijn achternaam niet eens, haha. Na twee uur mochten we doorrijden.

Stiekem
Toen ik terugkwam van een uitwisseling in New York was ik al bezig met video, maar ik wist helemaal niet hoe de praktijk werkte, en hoeveel bijvoorbeeld alles kost. Dus ik bedacht dat ik stage moest lopen bij een productiehuis, maar dat mocht helemaal niet van het Rietveld. Ik zou dan een jaar moeten overdoen van ze. Maar ik heb het stiekem toch gedaan, bij Halal. Je weet na het Rietveld heel goed wat je zelf wil maken, maar je weet helemaal niet hoe de buitenwereld werkt.

Slaan
Ik las een verhaal van Sarah Arnolds, Je vriendin koopt een vis op de markt. Alles wat ze schrijft is prachtig. Het gaat over een man die wordt geslagen door zijn vriendin, en dan focust het verhaal zich niet op de heftigheid hiervan maar op waarom het eerder wél zou gebeuren dan niet. En ik vind het leuk om de rollenpatronen om te draaien. Dat verhaal heb ik toen samen Sarah omgezet in een script.

En dat slaan, dat deden de acteurs dus echt. Dat is zo'n gek beeld - iedereen bij de opnamen schoot in de lach, terwijl het er toch echt pijnlijk uitziet. Ik dacht wel, "Oh, dit is supergoed want dit is de bedoeling, dat gevoel van ongemak." Hoofdrolspeler Tibor Lukacs vertelde ook dat mensen moesten lachen als hij vertelde over dit verhaal. Het is natuurlijk ook niet grappig [lacht heel hard].

En nu?
Ik wil binnen twee jaar een langere film maken; het liefste een stoere muzikale spektakelfilm. Het hoeft geen grote productie te zijn. Doe maar met Obama erin, die is bijna klaar met zijn termijn.

Credits


Tekst Pete Wu
Fotografie Sophie van der Perre

Tagged:
New York
regisseur
Emma Westenberg
Cultuur