Advertentie

geloof de hype, vergeet de boodschap: het probleem van campagnes die viral gaan

De revival van de Spice Girls, en Jan Versteegh en Tim Hofman als homoseksuele minnaars. Willen we naar celebs kijken, of naar de campagne die ze voeren?

door Olga Kortz
|
07 juli 2016, 9:00am

Still uit de video voor #WhatIReallyReallyWant via YouTube

Dinsdagavond gebeurde er iets alledaags op het internet: er ging een video viral. Deze keer hadden de Spice Girls hun hit Wannabe uitgeleend aan de campagne #WhatIReallyReallyWant en het internet ontaardde in een dolle menigte. Het initiatief roept mensen op om onder deze hashtag, vergezeld van een foto, de wereld te laten weten wat zij echt willen voor vrouwen. Ik word blij van dat soort campagnes. Ze brengen op een optimistische, vrolijke manier een belangrijk onderwerp onder de aandacht, het feminisme. Als het nummer van de Spice Girls - waarin een vermoedelijk mannelijke aanbidder wordt verteld dat de liefde niet vanzelfsprekend is - daarbij de soundtrack is, dan is daar niet zo heel veel op aan te merken, denk ik. Het nummer kent niet, zoals veel nummers op Beyonce's Lemonade, agressieve uitingen; het is een tamelijk onschadelijke manier van empoweren.

Niet iedereen had begrepen dat het om een campagne voor vrouwen ging. Mensen uit mijn omgeving dachten dat de Spice Girls herenigd waren, en hun hitdebuut opnieuw hadden uitgebracht, met een nieuwe frisse eigentijdse clip. In mijn timeline werd de video gretig gedeeld. Posts met de hashtag en gevraagde foto, met daarbij de boodschap wat er really really voor vrouwen moest gebeuren, zag ik niet. Die oproep werd genegeerd. Afgaand op alle hartjes concludeer ik dat bijna iedereen de clip te gek en geniaal vond; diepzinniger waren de gedachtes erover niet. Ook op Twitter ging het ook vooral over de video, en lijkt de campagne zijn doel voorbij geschoten. Mensen wilden het als authentieke fans over de Spice Girls hebben, feminisme is van latere zorg. Mensen wilden er als eerste bij zijn, dus op tijd delen van de video was het belangrijkst. Feminisme beperkte zich in dit geval tot het gebruik van de krachtterm 'Girl Power'. Die term kenden we nog van vroeger, en voedde een verlangen van nostalgie. Is het jammer? Ik vind van wel. Al kun je je natuurlijk ook afvragen wat al die foto's met hashtag en wensen voor verschil hadden gemaakt voor de vrouwen in de wereld. Maar zo moet je niet denken. Als je zo gaat denken wordt die wereld een hele onzinnige aangelegenheid en dat is een gevaarlijke, destructieve opvatting.

Still uit de video van de shoot voor L'HOMO via YouTube

Een ernstigere gemiste campagnekans was onlangs aan de orde. Het internet brak voor Nederlandse begrippen volledig bij het uitkomen van de nieuwe L'HOMO. Ik voerde er vorige week een vurige discussie met een vriend over. Hij was onder de indruk van de cover van L'HOMO, waarop een zoenende Jan Versteegh en Tim Hofman te zien zijn. Het is een gouden zet: twee populaire heteromannen die een lans breken voor homo-acceptatie, door halfnaakt en innig omstrengeld het blad te sieren, met de zegen van Linda de Mol. De zegen van Linda is een waterdichte garantie dat wat je doet geaccepteerd zal worden, en een hype zal zijn. Dat het viral zal gaan en op een uitnodiging van Humberto Tan kan rekenen. Iedereen zal over het initiatief praten kortom. En het is nodig dat er gepraat wordt over homoseksualiteit, toch?

Werd er gepraat over homoseksualiteit? Dat viel wel mee. De erotische shoot van Geraldine Kemper en Kim Feenstra eerder dit jaar, waar ook veel over gepraat werd, ging meer over homoseksualiteit. Dat zag iedereen wel voor zich, die twee. Graag zelfs. Toen Arie Boomsma jaren geleden als eerste op de cover van L'HOMO stond, kostte hem dat zijn baan bij de EO, waar ze niet gediend zijn van homo-erotiek. Toen barstte er een discussie los. Die cover had effect. De beelden van Tim Hofman- met zijn publictiteitsstunt om voor de kijkcijfers 'uit de kast te komen' nog in het achterhoofd- en Jan Versteegh zijn toch vooral gedurfd omdat ze het hebben gedurfd. Het beeld dat is ontstaan gaat niet over homo-acceptatie, maar over hetero's-die-homo's-nadoen-acceptatie. Ik heb op zich niets tegen toe-eigening van een seksuele voorkeur, gewoon voor de fun. Als twee heterovrienden van je op een huisfeest elkaars tong willen aanraken in ruil voor een biertje, vind je dat ook leuk. Toch vroeg ik me af: wat is er mis met Tim den Besten, vol overtuiging zoenend met Tofik Dibi op die cover? Wilden zij niet? Of was dat een te obscene keus? Waarom mogen we in een blad dat zich profileert als gay-empowering, niet naar twee uitgesproken homoseksuelen kijken? Recent onderzoek wijst uit dat in Nederland 7% van de bevolking moeite heeft met homoseksualiteit. In 2006 gold dit nog voor 15%. Maar: 32% neemt er nog altijd aanstoot aan als er twee mannen met elkaar in het openbaar zoenen, 23% wil geen zoenende vrouwen zien. Het was mooi geweest als de mannen op de cover van L'HOMO die afwijzende groep mensen niet tegemoet waren gekomen met het hetero-compromis. Helaas kregen we iets te zien dat we eigenlijk al kenden.

Het is zonde dat het eigenlijke doel van deze campagne, en ook die van #WhatIReallyReallyWant, door de middelen wordt overschaduwd. Het is zonde dat het gaat om de hype, en we dronken van massale gekte en in onze haast om de eerste te zijn het hotte topic te posten, vergeten waar we het eigenlijk over hebben. Heel vaak maakt dat bij virals eigenlijk niet uit. Maar in het geval van aandacht voor de positie van vrouwen en de LGBTQ- gemeenschap absoluut wel.

Credits


Tekst Olga Kortz

Tagged:
Viral
LGBTQ
Spice Girls
hype
Feminisme
#WhatIReallyReallyWant
l'homo