de nederlands-koerdische naaz leert ons met haar nieuwste single over zelfliefde

De 19-jarige zangeres is druk bezig de wereld te veroveren met haar dromerige quirkpop.

door Iris van Hest ; foto's door Valentina Vos
|
feb. 12 2018, 1:50pm

2017 was een veelbewogen jaar voor de jonge Rotterdamse Naaz. Ze tekende bij Dapper – een sublabel van Top Notch – en was te zien op grote festivals als Lowlands en Eurosonic Noorderslag. Daarnaast werd ze twee keer genomineerd voor een Edison: haar videoclip voor Words ontving een nominatie voor beste video, en zelf werd ze genomineerd voor beste nieuwkomer. Vandaag komt haar nieuwste single Loving Love uit – een goed moment om eens bij te praten.

i-D sprak haar over hoe het is om als negentienjarig meisje in de muziekindustrie te zitten, zelfvertrouwen en waarom je best van jezelf mag houden.

i-D. Hoi Naaz, vandaag is je nieuwe single uitgekomen. Hoe is die tot stand gekomen?
Naaz: De titel van de track is Loving Love, en spreekt eigenlijk voor zich. Het grappige aan dit nummer is dat het eigenlijk precies mijn levensmotto beschrijft. Het gaat over egoloos door het leven gaan en je met heel je hart ergens in storten. Of je nu van mensen houdt of houdt van de dingen die mensen doen – je moet dat hardop durven zeggen, in plaats van het op te kroppen.

Een ander belangrijk thema lijkt zelfliefde te zijn. Waarom is dat belangrijk voor je?
Het lijkt alsof de maatschappij niet wil dat je van jezelf houdt, en dat is dubbel. Aan de ene kant wordt er gepredikt dat zelfliefde belangrijk is en dat je goed voor jezelf moet zorgen, maar aan de andere kant – wanneer je gewoon van jezelf zegt dat je tof bent – ben je ineens arrogant. Ik denk dat je op een gegeven moment van jezelf mag zeggen dat je gewoon trots bent op jezelf. Je moet de liefde in jezelf zien te vinden. Als ik een te gekke track heb gemaakt, dat zeg ik dat gewoon, maar dat maakt mij toch niet arrogant? Wat ben ik aan het doen als ik iets doe wat ik niet voel?

In mijn liedjes praat ik over gevoelens en gedachtes, waarvan de meeste mensen er alles aan zouden doen om die geheim te houden. Ik praat over de oneffenheden van mijn huid, mijn imperfecte tanden, het haar over mijn hele lichaam. Ik hoef niet gehypet te worden om mezelf mooi te vinden. Ik kan op mijn eigen manier mooi zijn – zonder de acceptatie van anderen te zoeken.

Hoe is het om zo jong in de muziekindustrie te zitten en constant onder de kritische loep genomen te worden?
Ik denk dat een artiest zijn betekent dat je elke dag kritiek te verduren krijgt. Is het niet van de mensen om je heen, dan is het wel van jezelf. Het is een proces waarin je altijd bezig bent met beter worden. Ik denk dat de opvoeding van mijn ouders me ook deels heeft voorbereid – die kritiek waarmee deze industrie gepaard gaat, is precies de reden waarom mijn ouders liever niet zagen dat ik deze wereld in ging. Het is en lijkt nu eenmaal soms een nare wereld.

Een tijd terug had ik voor het eerst een minder goede recensie gelezen over mezelf. Als ik dat dan lees, dan denk ik terug aan de middelbare school – het is precies hetzelfde als de mensen die daar onaardig en oordelend over me deden. Maar onaardig zijn komt vaak ook uit een een soort eerlijkheid. Dus als ik de cynische ondertoon van de recensie weghaal, wat is de kern? Ik moet zeggen dat ik daardoor al veel over mezelf geleerd heb. Zelfs als mensen minder goede dingen over je zeggen of schrijven, kan het je ontzettend helpen met je zelfontwikkeling. Maar ik denk dat je nooit 100 procent kan zijn wie je echt wil zijn – en dat je altijd wel onzeker kunt zijn over iets.

Want wat is iets waar je onzeker over bent?
Er is een bepaald woord dat al sinds jongs af aan door mijn hoofd zoemt: pointlessness. Het gevoel dat dingen zonder doel zijn, dat het allemaal voor niks is, is wel iets waar ik soms onzeker over kan zijn.

Die angst voor doelloosheid lijkt niet echt geworteld te zijn in de realiteit. Op je negentiende stond je al op Lowlands en Noorderslag en je hebt Best Kept Secret en The Great Escape al in je agenda staan. Hoe voelt dat?
Ik heb weleens van die geluksmomenten, waarop ik denk: wauw, dit heb ik allemaal mogen doen. Het is soms best bizar hoe het is gelopen, ondanks dat ik er ontzettend hard voor heb gewerkt. Iedereen vertelde me vroeger dat ik nooit wat zou worden, en dat meisjes zoals ik dit niet konden doen. Het feit dat ik het dan toch voor elkaar heb gekregen, is heel empowerend. Zelfs als mensen me niet leuk vinden, is dat prima. Iedereen heeft een andere smaak. Al vindt de hele wereld me niks, betekent dat niet dat je nergens kunt komen.

Ik zat ooit op een punt waarop niemand me tof vond en ik steeds weer te horen kreeg dat ik het niet zou gaan maken. Niet alleen vanuit mijn familie – die me puur uit liefde wilde beschermen – maar ook van mensen op school en uit mijn omgeving. Maar dan denk ik: welke artiest heeft dat niet meegemaakt? Ik denk dat het ook juist goed is om wat tegenslagen te verwerken, zodat je de waarde in kunt zien van wat je bereikt. Het heeft niet alleen met je talent te maken, maar ook met je hustle, je energie en een klein beetje geluk.

Ben je wel eens bang dat je carrière iets vluchtigs is?
Ik denk dat ik er niet zozeer bang voor ben. Het enige wat ik wil is dat het goed gaat, zodat ik nooit meer iets anders hoef te gaan doen dan muziek maken en daar mijn geld mee kan verdienen. De grootste worsteling die ik heb is dat ik eigenlijk helemaal niet beroemd wil worden – ik wil alleen maar dat ik mijn muziek kan delen, dat het mensen raakt en dat het erkenning krijgt. Ik wil niet alle aandacht op mij hebben. Het is heel tegenstrijdig, want het een bestaat niet zonder het ander. Ik houd van de muziek, maar ik houd niet van de muziekwereld. Ik houd van een artiest zijn, maar ik houd niet van het zijn van een ‘artiest’. Het zijn twee verschillende dingen.

Luister je naar je eigen muziek?
Zeker! Waarom zou ik er niet naar luisteren als ik mijn eigen muziek voel? Ik denk dat dat niet betekent dat ik arrogant ben, maar het komt weer terug op die zelfliefde. Ik had hier toevallig laatst een gesprek over – ik kreeg de vraag of ik nooit zat wordt van mijn eigen muziek. Ik denk dat het komt omdat ik alles wat ik in mijn muziek wil laten doorklinken, gebruik in mijn muziek. Als het nummer vanuit mij komt, dan weet ik gewoon dat het een stukje van mezelf is in de vorm van geluid.

Wat zou je zijn als je geen muzikant was?
Ik vind dat altijd zo’n confronterende vraag! Dan moet ik altijd gaan nadenken over de realiteit, wat er moet gaan gebeuren als dit toch niet lukt. Maar ik denk dat ik iets met dieren zou willen doen. Maar wat? In ieder geval niets waarvoor ik in dieren hoef te snijden. Als dat niet zou kunnen, dan zou ik graag psycholoog worden – maar tegelijkertijd denk ik dat ik zelf te veel issues heb om dat ooit zelf aan te kunnen.

Wat hoop je voor de toekomst?
Ik houd van de liefde en hoop dat ik dat in de toekomst nog veel mag meemaken. En ik hoop dat ik op een gegeven moment op een punt kom waar ik kan gaan touren, en dat de shows alleen voor mij zijn. Ik zou graag willen optreden voor mensen die helemaal voor mij komen. Of dat nu kleine zaaltjes zijn of grotere venues, dat maakt me niet uit. Het feit dat ik dat zou kunnen doen, lijkt me ontzettend bijzonder. Dan kan ik ook met mijn band zijn – dat zijn mijn beste vrienden en wil met hen alles delen.

Beluister 'Loving Love' hier op Spotify: