de relatie tussen mode en het witte doek

i-D onderzoekt hoe en waarom mode en film hand in hand gaan.

door Greg French
|
25 februari 2015, 1:46pm

In 1930 kwam een deel van de Franse elite bijeen op het binnenhof van graaf en gravin Pecci-Blunt, aan de Rue de Babylone in Parijs. Het hof was het toneel van het extravagente 'Bal Blanc', dat de graaf en gravin samen met de Amerikaanse kunstenaar Man Ray hostten. Het kledingvoorschrift, zoals de naam van het event al doet vermoeden: strikt wit. Terwijl de gasten arriveerden, gehuld in diamanten en parels, begon een projector vanuit een raam van het gigantische huis een handgekleurde film van Man Ray af te spelen. Golven van bewegende kleuren en beelden spoelden over de bezoekers heen terwijl ze dansten op de muziek van een live band. Het resultaat was volgens de autobiografie van Ray "griezelig en fantastisch - alsof de gasten bewegende schermen waren geworden".

Het is misschien wel één van de eerste keren dat mode en film elkaar ontmoetten - een ontmoeting die uitgroeide tot een relatie en uiteindelijk een huwelijk werd dat we sindsdien zagen groeien en evolueren. Als je kijkt naar de hoeveelheid vooraanstaande modehuizen die kostuums voor grote Hollywoodfilms hebben verzorgd, kan je niet anders dan concluderen dat de catwalk volledig geïnfiltreerd is in de wereld van film. 

In 1963 ging Breakfast at Tiffany's in première. De belangrijkste look voor Audrey Hepburn werd ontworpen door Hubert de Givenchy - de lange, mouwloze, zwarte baljurk met het rugdecolleté is waarschijnlijk één van de meest sprekende samenwerkingen tussen film en mode, en zorgde ervoor dat de little black dress zich vestigde als absolute essential voor elke vrouwengarderobe. De jurk, zoals gezegd wordt in het boek The Audrey Hepburn Treasures "definieerde visueel het personage maar verbond Audrey ook onherroepelijk met haar". De LBD was geboren en vrouwen van over de hele wereld stroomden naar Givenchy's boetiek in Parijs om de Hepburn-look te kopen. 

Breakfast at Tiffany's, geregisseerd door Blake Edwards

De kleding in de klassieker American Gigolo uit de jaren tachtig kreeg eenzelfde soort status. Het merendeel van de kostuums werd geleverd door Giorgio Armani. De film, waarin de mannelijke escort Julian Kaye (gespeeld door Richard Gere) wordt gevolgd, zorgde voor een ware revolutie in mannenmode - het bood een tegenhanger voor het stijve kleermakerswerk van Savile Row, in de vorm van loszittende linnen pakken van de hand van meneer Armani. De aantrekkelijke Gere werd gebruikt als mannequin voor de kleding en was zo vooral ook een lopende advertentie voor de levensstijl die hij portretteerde. Welke man wilde nou geen kleding kopen die ervoor zorgde dat, zoals de filmposter zei, "vrouwen zich levendiger dan ooit" voelden? De invloed van Gere op de bekendheid van Armani was zo groot dat hij volgens de geruchten nog steeds een Armani-winkel kan binnenlopen om alles mee te nemen wat er hangt.

Deze voorbeelden liggen in één lijn met wat schrijver Guy Debord de spektakelmaatschappij noemde - een maatschappij die wordt gedicteerd door beelden en tekens. Debord beargumenteerde dat goederen waarde krijgen door de context waarin ze gepresenteerd worden. De manier waarop de LBD geassocieerd werd met liefde en luxe, en waarop het Armani-pak geassocieerd werd met seksuele bevrijding werd versterkt door de status van de beroemde dragers. Interessant is dan dat allebei deze filmlooks bijdroegen aan de geseksualiseerde manier waarop de protagonisten werden geportretteerd.

American Gigolo, geregisseerd door Paul Schrader

Dus draait het dan om seksuele aantrekkingskracht? Snakken we naar die moeiteloze uitstraling van Hepburn en Gere? Natuurlijk. Maar het is niet alleen seks dat deze kledingstukken zo begerenswaardig maken. Natuurlijk speelt seks een rol, zoals meestal het geval is bij mode, maar het maakt deel uit van het grotere plaatje - van de fantasie die zowel film als mode proberen neer te zetten. Want goede mode en goede films hebben uiteindelijk hetzelfde doel: goede verhalen vertellen. Kijk bijvoorbeeld naar Galliano en McQueen - meesters in verhalen vertellen. Mode drijft mee op de fantasie van de film, terwijl film meedrijft op de tastbare realiteit van mode.

Dat is mogelijk de reden dat ontwerpers meewerkten aan kaskrakers, terwijl regisseurs van de bovenste plank modefilms produceerden. Tom Fords filmische interpretatie van Christopher Isherwoods A Single Man is een goed voorbeeld. Velen noemen het een twee uur durende advertentie van het modehuis, en de hoofdpersonages zijn inderdaad constant gekleed in kleding van de regisseur. Stilistisch gezien weerspiegelt de film de modernistisch esthetiek waar Ford zo van houdt. Het resultaat is iets dat minder kortstondig voelt dan de steeds veranderende modeseizoenen waarin Ford normaalgesproken presenteert.

A Single Man, geregisseerd door Tom Ford

Worden we dan continu aangespoord om te kopen, die twee uur dat we in de bioscoop zitten en onze ogen de kleurrijke beelden opnemen? Het klinkt allemaal een beetje manipulatief, toch? Natuurlijk speelt productplaatsing een rol, maar de echte waarde van de kruising tussen mode en film draait om die gezamenlijke capaciteit om verhalen te vertellen.

Voor Baz Luhrmanns versie van The Great Gatsby was Miuccia Prada samen met kostuumontwerpers Catherine Martin en Brooks Brothers verantwoordelijk voor de kostuums van de personages in de film. Er was in dit geval absoluut geen sprake van een filmlengte advertentie voor Prada - de kleding diende puur om de moderne kijker aansluiting te laten vinden met het originele verhaal van F. Scott Fitzgerald. Martin vertelde later dat de kleding moest laten zien "hoe het gevoeld moet hebben om voor het eerst op een feestje jazz te horen". "Om ervoor te zorgen dat het publiek voelde hoe sprankelend, buitengewoon, nieuw en dynamisch deze dingen waren, moest er een vleugje van het nieuwe zijn."

En dat is wat mode zo goed kan doen als het goed wordt uitgevoerd in film. Als mode gecombineerd wordt met welke vorm van kunstzinnigheid dan ook, helpt het ons dingen te begrijpen, en verandert het de manier waarop we de dingen zien, waardoor iets geloofwaardig wordt. Vanuit creatief oogpunt is dat een behoorlijk krachtig middel. En als dat er onbewust toe leidt dat we kleding willen kopen, dan is dat voor de ontwerper alleen maar mooi meegenomen.

Credits


Tekst Greg French

Tagged:
Film
Cultuur