achter de schermen bij the oa: een betoverende serie om te bingewatchen

We spraken actrice en maker Brit Marling over The OA, de spannendste Netflix-serie van dit jaar.

door Colin Crummy
|
20 december 2016, 11:37am

The OA is het soort serie waar je moeilijk over kunt praten zonder alles te verklappen. Zelfs als we uitleggen waar de O en de A voor staan geven we megaveel weg, dus dat gaan we niet doen. Wat we wel kunnen zeggen is dat de serie binnenkomt als een onverwachts album van Beyoncé.

De achtdelige serie, het geesteskindje van superster Brit Marling en mede-regisseur Zal Batmanglij, fuckt met al je verwachtingen. The OA begint al met een onwijs mysterie, wat daarna alleen maar wordt uitgediept. Prairie, gespeeld door Marling, is een jonge blinde vrouw die jaren geleden spoorloos verdween uit het voorstadje waar ze woonde. Ze komt onverwachts terug, maar weigert aan haar familie, de media en de FBI te vertellen waar ze al die tijd heeft gezeten, wat ze heeft uitgespookt en hoe het komt dat ze ineens weer kan zien.

In plaats daarvan rekruteert ze in de grijze buitenwijk waar ze woont vier tienerjongens en hun leraar voor een missie, die pas hout zaagt als ze hen heeft uitgelegd wat haar verhaal is. In een verlaten huis vertelt ze hen bij kaarslicht haar fantastische verhaal. Hier overstijgt The OA zichzelf, met elementen als gevangenschap, bijna-doodervaringen, tijdreizen, de Amerikaanse Droom en masculiniteit. Het is een gewaagde vertelling op het hoogste niveau. Marling en Batmanglij lappen alle regels van narrativiteit aan hun laars, waardoor zelfs de credits op het einde van elke aflevering spannend zijn om naar te kijken.

De twee makers zijn niet onbekend op het terrein van betoverende verhalen. Batmanglij regisseerde Marling in Sound of My Voice, een mysterie - gemaakt met een beperkt budget - dat het midden hield tussen spiritualiteit en sciencefiction. Deze gezamenlijke leerschool in de filmwereld verklaart waarom The OA zo anders is dan andere series. Marling en Batmanglij zien de thriller als een acht uur durende speelfilm, in plaats van als een televisieserie. Bovendien hebben ze drie jaar gewerkt aan het idee.

"Om een acht uur durende film te maken," zegt Marling, "was het voor ons van groot belang dat we jaren konden werken aan een rijke, solide wereld en mythologie. Die mythologie moest wel iets betekenen. We hebben drie jaar geschreven, omdat we moesten ontdekken hoe alles in elkaar steekt en hoe het verhaal zou verlopen."

Voor iedereen die weleens in de war raakt van series waarbij de verhalen lijken te worden verzonnen terwijl ze al aan het filmen zijn (zoals bij Lost) is het een geruststelling om te weten dat in ieder geval iemand weet waar het heen gaat met The OA. Ook bij het van hot naar her vliegende plot van The OA word je weleens duizelig, dus dan is het fijn om te weten dat de raadsels oplosbaar zijn. "We hebben een paar jaar gewerkt aan het verhaal," zegt Marling. "Al aan het begin moesten we weten waar het verhaal zou eindigen."

Het verhaal switcht tussen de hyperrealistische wereld van Prairies verhaal, en het grimmigere realisme van het voorstedelijke Amerika waar ze weer is teruggekeerd. Marling en Batmanglij gingen langs scholen in de Midwest om onderzoek te doen naar de hedendaagse Amerikaanse high-school-ervaring. Hun bevindingen staan aan de basis van de tweede laag in het verhaal van The OA, namelijk dat van de vier tieners en hun leraar die naar Prairies verhaal luisteren.

Het is niet toevallig dat het vier jongens zijn, waaronder een transgender, die in de ban zijn van Prairies verhaal. "Wat anders was dan tijdens mijn eigen schooltijd was een gevoel van stille wanhoop onder de schoolkinderen, zeker onder jonge mannen," zegt Marling over wat ze ondervond tijdens het vooronderzoek. "Er is steeds meer aandacht voor wat het betekent om vrouw te zijn, maar er is geen soortgelijke beweging voor mannen. Het voelde alsof deze jonge mannen allemaal zoekende zijn naar hun plek in de wereld, die sowieso kleiner is geworden."

'Klein' is zeker geen term waarmee je het verhaal van The OA kunt beschrijven, dat zich ontvouwt als een pageturner en onverwachte richtingen inslaat. De serie gaat in de media ongetwijfeld een volwassen versie van Stranger Things genoemd worden, maar het lijkt meer op een boek als de veelbesproken roman A Little Life uit 2015, van Hanya Yanagihara. Dat boek bevat ook een fabelachtig verhaal dat een metafoor is voor het echte leven. Die hyperrealistische inslag is ook de kracht van The OA. De serie onderzoekt manieren om om te gaan met het dagelijks leven, en gebruikt daarvoor een verhaal over een fantasiewereld. De maker van The OA denkt dat zo'n fantasiewereld hard nodig is. "Ik moet de wereld zo zien om te kunnen overleven," zegt Marling. "Om te overleven in deze harde wereld moet ik iets magisch toevoegen aan het alledaagse." Aan het eind van dit lange, harde jaar, is The OA misschien precies wat we nodig hebben.

The OA is nu te streamen op Netflix

Credits


Tekst Colin Crummy