dit boek vertelt het verhaal van een fotograaf en zijn muze

‘The Book of Igor’ vertelt over de platonische liefde tussen de 40-jarige William Baker en de 20-jarige Igor.

door i-D Staff
|
09 december 2016, 3:24pm

De relatie tussen kunstenaars en hun muzes heeft ons culturele landschap mede vormgegeven, met voorbeelden te over: Picasso en Marie-Thérèse Walter, Dalí en Gala Diakonova, Gabriel Rossetti en Elizabeth Siddal, Andy Warhol en Edie Sedgwick, Alexander McQueen en Isabella Blow. Het boek The Book of Igor zoomt in op dit fenomeen. Maker William Baker vond zijn muze Igor via Instagram. De toevallige ontmoeting ontwikkelde zich tot een diepe relatie.

De twintigjarige Igor groeide op in een wereld vol social media, waar fotograaf William Baker hem ontdekte. Met zijn lens ontleedt Baker Igors fascinatie met selfies, terwijl hij tegelijkertijd zijn jeugdige optimisme vastlegt. Zijn boek toont de dynamiek tussen een jonge heteroman en een oudere homoman. Het resultaat is een tedere en charmante blik op een onconventionele relatie, die het onderwerp seksualiteit wel aanraakt, maar er nooit door wordt gedefinieerd. Wij spraken Wiliam over zijn visie voor het boek en wat hij gaandeweg geleerd heeft.

Wat vond je zo interessant aan Igor?
Toen ik nog maar net begon met Instagram zei een vriend dat ik Igors profiel eens moest bekijken. Dat deed ik, en ik raakte geïntrigeerd door Igors provocatieve en zelfbewuste foto's. Ze zaten vol wijsheid maar voelden toch natuurlijk aan. Wat me raakte was het feit dat een hetero jongeman deze beelden aan de wereld liet zien, bijvoorbeeld van dat hij computerspelletjes speelt in zijn onderbroek. Die foto's leken homo-erotisch, de esthetiek die hij belichaamt is enorm interessant. Ik ben sowieso dol op de fotografie van anderen, zoals de heterobeelden van Larry Clark, maar ook beelden van de ideale man zoals Bruce Weber of de gevaarlijkere homo-achtige beelden van Slava Mogutin. De foto's die Igor van zichzelf maakte waren schaamteloos, eerlijk en totaal niet glamoureus.

Hoe kwam je op het idee om een boek te maken over Igor?
Hij inspireerde me simpelweg ontzettend, en het ging eigenlijk allemaal vanzelf. Zo van: laten we elkaar leren kennen en alles documenteren in een boek. Het boek gaat overduidelijk over Igor, maar het draait ook om wat hij vertegenwoordigt: jeugd, schoonheid, onschuld, onvervulde dromen en onbeantwoorde liefde. Ik grapte dat hij mijn wandelende midlifecrisis was, maar wat me echt tot hem aantrok was dat hij zo'n interessante combinatie van tegenstellingen was. Onschuldig maar toch zo zelfbewust, zelfverzekerd maar toch ook timide en ergens tragisch. Deze jongen wilde een 'foute man' zijn, maar wat ik zag was een verloren jongen. Daardoor wilde ik steeds meer foto's van hem maken en hem leren kennen.

Hoe ontwikkelde jullie relatie zich in de afgelopen achttien maanden?
Het was eigenlijk meteen intens. We gingen door fases en die heb ik ook allemaal verwerkt in het boek. Soms voelde het alsof we elkaars vriendjes waren, ook al is hij hetero. En soms waren we gewoon beste vrienden. Ik zorgde voor hem, maar hij ook voor mij. Alle labels en rollen konden het ene moment gelden en het andere moment weer niet.

Waren jullie chill bij elkaar? En ook tijdens intieme shoots?
Igor en ik leven beiden in een totaal andere realiteit. Soms voelde het zelfs alsof we van andere planeten kwamen, maar het was nooit ongemakkelijk. Hij was een welwillende muze. We voelden ons allebei op ons gemak, anders was het boek waarschijnlijk niks geworden. Igor is best zelfverzekerd en niet bepaald verlegen, in elk geval niet aan de oppervlakte. Hij vindt het leuk om model te staan en gefotografeerd te worden. Maar ik fotografeerde hem expres niet naakt omdat ik niet wilde dat het boek zou draaien om homoseksuele lust. 

Zijn er beelden waarbij je een specifiek gevoel krijgt?
Ik heb dat bij alle beelden, daarom duurde het ook zo lang. Elke afbeelding zit vol herinneringen en laat iets van Igor zien dat ik in hem naar boven wilde halen. Maar het mocht geen goedkoop sentiment worden. Ik wilde een gezamenlijk gevoel en een verhaal vastleggen. Ik vind Igors selfies erg mooi omdat ze me een verliefd gevoel geven, het gevoel dat je net iemand leert kennen en hoopt dat die persoon je belt, of je juist rot voelt als dat niet gebeurt. Dat gevoel wilde ik vangen in het boek. Ik voel me echt vereerd dat ik hem heb mogen ontmoeten en ben trots op het resultaat. Het moest iets persoonlijks worden en dat is gelukt.

Was het anders om Igor te fotograferen in New York dan in zijn woonplaats in Engeland?
Igor voelde zich altijd opgesloten in het plaatsje Ilford, bij Londen. Zijn droom was om beroemd te worden, om naar Amerika gaan en het te maken. Ik dacht, wat de fuck betekent dat? Maar als je opgroeit in armoede dan zijn steden als LA en New York erg aanlokkelijk. Ze symboliseren de Amerikaanse Droom. Ik had dat niet, ik wilde gewoon een popster zijn en make-up dragen. Maar alles waar Igor naar opkijkt, waar hij naar luistert of wat hij bekijkt is Amerikaans. Het is daarom alleen maar logisch dat hij daarnaartoe wilde. Maar de foto's in Ilford vlakbij Igors huis vind ik ook erg mooi. Zijn kleine zusje voerde daar de eendjes en het licht was die dag perfect. Het toont precies hoe geïsoleerd je je kunt voelen in een buitenbuurt. 

Het boek lijkt een commentaar op social media, alsof het onze levens bepaald. Vooral in de pagina's die draaien om de selfies van Igor. Was dit ook het doel?
Ik wilde laten zien hoe hij op me overkwam, hoe hij zichzelf ziet, en hoe hij wil dat anderen hem zien. Op de laatste pagina's staan allemaal foto's van zichzelf die hij me opstuurde. Die laten een andere versie van hem zien dan de foto's die ik van hem maakte. Ik denk dat zijn eigen foto's hem meer portretteren als een object dan de foto's die ik van hem maakte.

Mensen zijn competitief op social media. Iedereen wil lekkerder, naakter en jonger zijn dan de rest. Dit is natuurlijk op zich al gevaarlijk, maar wat ik echt gevaarlijk vind is dat vertrouwelijkheid in communicatie totaal verloren gaat. Als echte zielen elkaar ontmoeten en beïnvloeden gaat dat gepaard met emoties en zelfkennis.

Wat hoop je dat mensen meenemen uit The Book of Igor?
Ik hoop dat ze het zien als het verhaal van een relatie. Ik hoop dat ze het opvatten als een portret van iemand die aan het opgroeien is en dat ze zich realiseren dat het volwassen worden een bijzondere periode is. Ik wil dat mensen de ambitie en de melancholie die komen kijken bij die periode voelen.

The Book of Igor is hier verkrijgbaar.

Tagged:
Fotografie
muses
william baker
the book of igor