grace dunham vertelt hoe het is om naakt een interview te geven

En we mochten de dichter en activist vragen stellen over genderidentiteit, beroemdheid en het belang van organisaties die zich inzetten voor de LGBTQ-gemeenschap.

door Charlotte Gush
|
18 oktober 2016, 10:25am

Grace Dunham is dichter en LGBTQ-activist. Misschien herken je haar van de voorjaarscollectie 2016 van Eckhaus Latta, waarvoor ze haar debuut maakte als model. Of anders ken je haar vast als de gevatte barista uit Girls, de HBO-serie van haar zus Lena. 

Grace, die geslachtsneutrale persoonlijk voornaamwoorden gebruikt, publiceerde eerder dit jaar haar dichtbundel The Fool, die je gratis online kan lezen. De bundel bevat ook de toespraak Why am I Valuable? die ze in 2015 tijdens Frieze New York hield. Ze had het toen over hoe de samenleving mensen waardeert op basis van beroemdheid, rijkdom, macht en cultureel kapitaal. Grace is ook een voorvechter van LGBTQ-kwesties. Zo is ze medeoprichter van Support.FM, een organisatie die de problemen van onder andere queers en transseksuelen in de gevangenis belicht en ze financiële steun wil bieden.

Grace is te zien in een nieuwe aflevering van What's Underneath - een interviewreeks van StyleLikeU waarin de geïnterviewde wordt gevraagd zich volledig uit te kleden terwijl ze praten over hun leven en ervaringen. Het is de bedoeling dat ze als het ware alle cultureel geconstrueerde lagen verwijderen en hun natuurlijke 'ik' laten zien. Er wordt gesproken over genderidentiteit en zelfacceptatie. Grace vertelt ook hoe het is om op te groeien in een bekende familie in de kunstwereld en een beroemde zus te hebben.

De aflevering is online te zien via Fullscreen en hieronder zie je een fragment van het interview met Grace. Wij hebben zelf ook met haar gesproken en we hadden het over haar leven, werk en activisme. 

Hoe was het om What's Underneath te filmen?
Het kijken van de video is stukken moeilijker dan het filmen. Eerlijk gezegd vind ik het niet makkelijk om mezelf te zien op film. Het zorgt er altijd voor dat ik weer ontevreden word over mijn lichaam. Het blijft pijnlijk en ik blijf worstelen met hoe anders ik eruitzie op de camera dan hoe ik mezelf zie in mijn hoofd. Ik ga dan letten op kleine fysieke details en maniertjes die de meeste mensen waarschijnlijk helemaal niet opvallen. We zien bijna nooit hoe we zelf bewegen, praten en lachen. Naakt zijn is voor mij op zich niet zo lastig; het is lastig om na te denken over hoe ik er naakt uitzie en hoe andere mensen mij zien. De camera laat elk perspectief zien en dat is wel moeilijk om te accepteren.

Er was veel ophef over het feit dat je zus Lena naakt te zien was in Girls. Denk je dat het zinvol is om naakte lichamen te tonen die anders zijn dan we normaal gesproken zien in de media?
Ik heb niet echt een universele mening over naakt. Ik denk dat het voor sommige mensen emanciperend kan zijn om hun naaktheid te delen, maar het kan ook tegendraads werken als iemand slechte ervaringen heeft gehad met naaktheid. Net als met de meeste dingen, gaat het meer om het steunen van mensen die iets doen waar hij of zij zich sterk en prettig bij voelt. Voor mij heeft het zien van veel verschillende soorten lichamen me geholpen om in te zien dat onze cultuur hele oneerlijke en onrealistische verwachtingen heeft van lichamen en schoonheid. Ik zag die diverse lichamen in porno en binnen mijn hechte vriendengroep. Ik zou willen dat de media meer aandacht heeft voor het feit dat je geslachtsdeel, of elk ander deel van je lichaam, niet bepaalt tot welk geslacht je behoort. 

Wat kunnen we bereiken als meer onconventionele lichamen en persoonlijkheden een rol spelen in de media?
Het is erg belangrijk dat mensen een rolmodel hebben die ze helpt te bepalen wat gender betekent. Deze rolmodellen zouden zich in de media kunnen bevinden, maar ook binnen je sociale omgeving. Er zijn altijd al transseksuelen en mensen met een niet-binaire genderidentiteit geweest, lang voordat je het in de media zag. Die mensen hadden ook rolmodellen waar ze van konden leren. De mensen waar we tegenop kijken en waar we van leren, hoeven helemaal niet per se beroemd te zijn. Echter, veel jonge mensen voelen zich sociaal geïsoleerd en zien online dan mensen in wie zij zichzelf herkennen. Ik heb altijd gezegd dat bekendheid geen garantie is voor politieke en economische verandering en dat zal ik ook altijd blijven zeggen.

In de video vertel je dat het net zo groots is om te werken aan van jezelf houden als werken aan iets waarmee je geld kunt verdienen of beroemd mee kunt worden - je had het ook over dit onderwerp in je speech. Hoe zou je willen dat de cultuur dit weerspiegelt?
Op zoveel verschillende manieren. Het zijn grote dromen die misschien nog lang niet aan de orde zijn. Er is heel veel economische en sociale druk om succesvol te zijn, maar tegelijkertijd zijn er veel barrières die succes onmogelijk maken voor de meeste mensen. Hoe kan het dat we doen alsof succes mogelijk is voor iedereen, dat het een realistisch streven is, terwijl we leven in een systeem dat in werkelijkheid het tegenovergestelde doet. Als je niet rijk bent, is dat toch geen bewijs dat je als mens gefaald hebt? Dat weten we. Maar toch haten zoveel mensen zichzelf omdat ze 'gefaald' hebben. Ik denk dat veel mensen dit herkennen: de angst om te falen, niet te geloven in wat je waard bent en niet te geloven dat je geliefd bent. Mensen vinden zichzelf hoe dan ook een mislukking - ondanks hun veiligheid of rijkdom - en daarom denk ik dat het iets systematisch is, in plaats van individueels. Ik wil gewoon dat mensen zichzelf weer gaan waarderen, maar mijn vrienden vinden me naïef. Te idealistisch. Waarschijnlijk klopt dat ook, maar het zij zo.

Laten we het over je poëziebundel The Fool hebben. Wat wilde je zeggen met je verzameling, en hoe waren de reacties erop?
De beste reacties waren die van mensen die ik niet kende, die me berichten stuurde op Facebook en Instagram en me vertelden dat het iets voor ze betekende. Ik vond het vooral heel erg tof toen mensen me vertelden dat de verzameling ze geholpen had om zelf een bundel uit te brengen. Voor mij waren deze gedichten belangrijk om te schrijven. Het was fijn om kaders te hebben, zoals dat de gedichten moesten rijmen. Op deze manier kreeg ik structuur in mijn werk en lukte het me om mijn meest onpraktische ideeën, gedachten en angsten weer te geven. Ik weet niet of taal eigenlijk gebruikt kan worden als hulpmiddel om de waarheid te vertellen. Er is zo'n grote relatie tussen taal en macht waardoor je het kan gaan wantrouwen. Simpel gezegd, zelfs de naïeve structuur van de gedichten hebben het makkelijker voor mij gemaakt om het wantrouwen tijdelijk van me af te zetten. Het was leuk.

In een van de gedichten verlang je naar een wereld zonder gevangenissen. Kun je ons meer vertellen over deze visie?
Ik geloof heilig in het afschaffen van het gevangenissysteem en dan heb ik het over alle instellingen die mensen opsluiten of beperken in hun bewegingsvrijheid. Het gaat me niet om of deze mensen wel of geen misdaad hebben gepleegd of dat wel of niet schuldig zijn. Het gaat mij om het feit dat wij het doodnormaal vinden om mensen vast te zetten als vorm van straf en dat het vaak een reactie is op wat mensen doen om te kunnen overleven. Gevangenissen zijn discriminerend. Ze zijn racistisch omdat er in verhouding veel te veel zwarte mensen vastzitten en seksistisch omdat mensen op basis van geslacht worden gescheiden. Dan is het er ook nog het feit dat mensen met een fysieke of mentale beperking veel meer kans lopen om in een gesloten inrichting terecht te komen. Lang niet iedereen is zich bewust van de impact die gevangenissen in bepaalde gemeenschappen hebben.

Veel mensen vragen me wat het alternatief dan zou moeten zijn, wat de oplossing is. We zijn erg vervreemd van die alternatieven omdat het straffen van mensen, het onder de duim houden van mensen en het voordeel van het opsluiten van mensen erg zit ingebakken in onze cultuur. Je hebt fantasie en creativiteit nodig om te geloven dat er een andere manier is. Maar in de tussentijd kunnen we allemaal wel stappen in de goede richting nemen: bijvoorbeeld door niet altijd direct de politie te bellen, mensen niet te laten vallen als ze een fout hebben begaan of alternatieven te bedenken voor het straffen van mensen die ons pijn doen. Ik hoop dat sekswerkers en drugs zo snel mogelijk worden gelegaliseerd. Daarnaast wil ik dat mensen die gewelddadig zijn de ruimte krijgen om te herstellen en niet in een nog gewelddadigere plaats terecht komen.

Wat kun je ons vertellen over Support.FM, het crowdfundingplatform voor gay, transgender en gender non-conforme mensen in gevangenissen wat je samen met Rye Skelton en Blaine O'Neill hebt opgezet?
Support.FM zie ik voornamelijk als een kortetermijnoplossing. Ontzettend veel mensen zijn al bezig met het hervormen van het gevangenissysteem, het veranderen van de normen van de politie en het omgooien van de borgstelling. Dit soort dingen gebeuren niet van de een op de andere dag. In de tussentijd is het wel belangrijk dat mensen zo min mogelijk tijd in een gevangenis doorbrengen. Hoewel een gevangenis voor iedereen gewelddadig is, zijn in het bijzonder transgenders en gender niet-conforme mensen er kwetsbaar. Support.FM helpt daarom die mensen op borgtocht vrij te komen. Het is onze kleine poging om geld zo te verdelen dat meer gender niet-conforme mensen uit de gevangenis komen. Rechtvaardigheid voor transgenders zal er nooit komen als ze niet vrij zijn.

We zijn dicht bij ons doel voor de fundraising. De eerste 50.000 die we hebben opgehaald hebben we gebruikt om de website op te zetten. Die zijn we nu aan het ontwikkelen en binnenkort beginnen we met het koppelen van donoren aan onze partnerorganisaties.

Wat kunnen we nog meer van je verwachten?
Ik ben op dit moment veel bezig met Support.FM. Ik heb nog andere projecten waarvoor ik schrijf en spreek, maar ik probeer mijn aandacht bij de ontwikkelingsfase te houden. We willen dat de website goed werkt, er goed uitziet en heel toegankelijk wordt voor de hulporganisaties. Ook voor de mensen die een bijdrage willen leveren aan de borgfonds. Dus nu ben ik in Los Angeles om daar samen met Blaine en Rye aan te werken. Daarnaast kijk ik ook erg uit naar de puppy die mijn huisgenoot volgende week misschien meeneemt.

Ik vind andere politieke projecten van dit moment ook erg inspirerend. Heel veel vrienden van me werken aan alternatieven voor bestaande strategieën. Ze zoeken naar manieren om de middelen die zij hebben te gebruiken om nieuwe netwerken op te bouwen. Hier in New York word ik erg enthousiast van het werk van F2L, een vrijwilligersorganisatie die bestaat uit getinte queers en transseksuelen, waarvan de meesten ooit dakloos en/of crimineel waren. Zij zorgen nu voor juridische en financiële hulp voor andere getinte queers en transseksuelen die in dezelfde situatie zitten. Het zijn allemaal jonge mensen die aantonen dat een gemeenschap heel goed kan terugvechten tegen het rechtssysteem.

Een ander project waar ik ontzettend geïnspireerd door raak is het Harriet Tubman Collective, een groep zwarte activisten die doof en/of gehandicapt zijn. Zij zetten zich in voor de discussie over het politiegeweld tegen de zwarte gemeenschap. Hoewel ze over het algemeen ver uit elkaar wonen, is het collectief toch verbonden genoeg om een superinspirerende tekst te schrijven die een verandering teweeg heeft gebracht in de discussie.

Credits


Tekst Charlotte Gush
Fotografie StyleLikeU

Tagged:
Gender
LGBTQ
Grace Dunham
support.fm
stylelikeu