isabel magowan fotografeert de duistere kant van de perfecte amerikaanse jeugd

De twintiger ziet de imperfecties van de Amerikaanse elite.

|
08 september 2015, 8:35am

In één van Isabel Magowans meest imponerende foto's doen drie meisjes gehuld in pasteltinten de split voor een wit hek in een perfecte tuin. Zo'n hek dat je in Greenwich en St. Louis overal tegenkomt, om nog maar te zwijgen over elke filmset in Amerikaanse voorsteden. De foto is onderdeel van haar serie Cygnets, die ze maakte tijdens haar studie aan Yale, die ze recentelijk heeft afgerond. Ooit was ze zelf ballerina in Manhattan, nu fotografeert ze Amerikaanse prinsesjes die haar doen denken aan babyzwaantjes van het Zwanenmeer. Op andere foto's uit haar serie zien we een huilend meisje omringd door knuffels, een moeder die haar dochter helpt met haar jurk en kleine danseresjes in tutu's.

Isabel dacht veel na over de donkere kant die ze associeert met zwanen, maar ook met kleine meisjes. Als kind bezocht ze haar grootmoeder die woonde in het 'Zwanenhuis', waar zelfs de zout- en pepervaatjes de vorm van een zwaan hadden. Ook was er een gastenverblijf met de naam Cygnets, waarnaar haar fotoserie ook vernoemd is. Op een dag ging Isabel met een vriendin zwemmen in het meer, waar ze plots werden aangevallen door gigantische zwanen. "Het zijn angstaanjagende dieren, ze zijn erg agressief," vertelt ze. Die brute atmosfeer is terug te vinden in al haar werk. Maar het levenslot van haar jonge modellen ligt in hun eigen handen, ze kunnen zelf beslissen hoe het zal lopen. "Ze staan op het punt volwassen te worden, en aan de hand van wat ze meemaken kunnen ze verbitterd raken of juist niet."

Het is niet de eerste keer dat een elegante, jonge vrouw zich tegen haar gemeenschap keert om het vervolgens als onderwerp voor een kunstvorm te gebruiken - denk aan Julia Margaret Cameron, Edith Wharton en zelfs Sofia Coppola. Isabel fotografeert nog maar drie en een half jaar, maar ze lijkt hetzelfde pad te kiezen door haar wereld met andere ogen te bekijken en te fotograferen. De meeste foto's die Isabel heeft gemaakt, zijn van mensen uit haar directe omgeving: haar ouders, nichtjes en beste vrienden.

"Tijdens mijn opvoeding leerde ik dat het er van buiten moest uitzien alsof alles in orde was, want je wilt niet dat mensen je veroordelen," zegt ze. "In plaats van dat je zegt: 'Dit is wie ik wil zijn en het is oké om er anders uit te zien dan de meeste mensen.' De thema's die me interesseren hebben te maken met mijn opvoeding in de typische, hogere middenklasse, zoals ijdelheid, materialisme en verlangen."

Maar wat gebeurt er als deze kleurrijke, sprookjesachtige zeepbel uiteenspat? "Ik wil alles weten over verwachtingen, of beter gezegd, over wat er gebeurt wanneer aan deze verwachtingen niet wordt voldaan." zegt Isabel. "Wat betekent het als we een ander leven willen leiden dan van ons verwacht wordt?"

Die fascinatie met afwijken van de norm komt voort uit haar eigen ervaringen. Toen haar balletcarrière tot een einde kwam (en ze met meerdere heupoperaties en identiteitscrisissen moest doorstaan), ging Isabel op zoek naar wie ze echt was. "Toen ik stopte met ballet, voelde ik me vreemd: ik had geen opleiding, geen talent in de kunsten. Ik voelde me een absurd, excentriek persoon zonder bepaalde vaardigheden waarmee ik mezelf uit kon drukken." Dat leidde ertoe dat ze begon met foto's maken.

Video Still, Isabel Magowan

Dat was niet het enige - Isabel begon ook films te maken. Haar film Cake Lady is een griezelig, verdraaid Hans-en-Grietje-achtig verhaal over een eenzame vrouw in een sprookjeskeuken. "Ik verdiep me graag in kunstmatige settings," zegt ze. "Ik denk vaak terug aan mijn tijd als ballerina, toen we De Notenkraker zo'n 24 keer opvoerden in anderhalve maand. Je was continu omgeven door een decor. Op het podium moesten we doen alsof we aten van de taarten en snoepjes. Het was verleidelijk, maar je kon het niet eten, het was allemaal nagemaakt." In andere films is Isabel zelf te zien, gehuld in kostuums en in akelige settings die lijken op nachtmerrieachtige versies van de foto's van Tina Barney.

Soms maakt Isabel professionele portretten van haar modellen, bij wijze van vergoeding voor de andere, artistieke foto's die ze van ze heeft genomen, en ze merkt dan vaak dat moeders hun kind op één of andere manier willen gladstrijken voor de foto. "Het lijkt liefkozend en tegelijkertijd is het een poging om de controle te houden," zegt Isabel. "Ik vind het interessant dat de realiteit deze twee dingen op hetzelfde moment toelaat. Ik wil niet alleen simpelweg een beeld laten zien, ik wil dingen creëren die mensen kunnen raken, ook als ze zelf niet begrijpen waarom dat gebeurt."

isabelmagowan.com

Credits


Tekst Rory Satran
Fotografie Isabel Magowan

Tagged:
Film
jeugd
isabel macgowan