hoe de muziekindustrie de wereld kan veranderen

Muzikant George The Poet schrijft een gevoelig stuk over zijn muziek en hoe hij die gebruikt om miljoenen mensen te bereiken en zijn boodschap te verspreiden.

door i-D Team
|
31 maart 2015, 11:50am

Mensen vragen me vaak waarom ik het niet vaker over Cambridge heb. Dat komt eigenlijk juist door mijn studie. Sociologie onderzoekt sociale structuren en hoe mensen zich hiermee associëren. Hoewel structuren zijn gemaakt door mensen, hebben ze de kracht om menselijk gedrag te beïnvloeden. Daarom zie ik geen reden om het over mijn academische achtergrond te hebben: dit instituut beïnvloedt hoe mensen mij zien.

Toen ik mijn toelatingsbrief ontving, wist ik dat er dingen zouden zijn die ik niet langer hoefde uit te leggen - voor velen zou het feit dat ik aan Cambridge studeerde al genoeg over mij zeggen. De wereld krioelt van de mensen, maar hun gedachten en activiteiten van deze mensen geven ze een plek binnen een bepaalde structuur en een context. Zonder context kan er geen betekenis zijn. Daarom reageerden ook zoveel mensen op het feit dat ik een contract tekende bij een grote platenmaatschappij - het plaatste mijn poëzie in een context.

De stap van slechte online content naar de platenbazen van High Street Kensington was belangrijk - maar de meningen zijn verdeeld over of het wel of niet de juiste keuze was. Voor mij was het een voor de hand liggende keuze: ik had een boodschap die een platform nodig had. Nadat ik de structuur van de muziekindustrie verkend had, bedacht ik dat deze keuze mij meer goed dan slecht kon doen - zolang ik maar duidelijk was over wat ik als "succes" beschouwde. Voor elke criticus die dit als een compromis zag, waren er veel meer fans die naar toegang tot mijn woorden buiten YouTube verlangden. Dus wanneer mensen vragen waarom ik niet over Cambridge praat, antwoord ik dat ik er net zoveel over praat als over Island Records - structuren spreken luider dan woorden.

De politiek lijkt heel erg op de muziekindustrie: ze richten zich allebei op de toekomst. Om de toekomst veilig te stellen, moeten mensen binnen deze structuren veel beloven en op emoties - misschien wel het meest verwarrende aspect van het menselijk leven - inspelen. "Het volgende album zal je versteld doen staan!" Of niet, ik kan het onmogelijk weten. "Het is tijd om de mensen te geven wat ze willen!" Mensen willen eigenlijk een complex verhaal over iemand die iets heel graag wil en over waarom anderen het onmogelijk maken om dit te bereiken. De grootste uitdaging voor elke structuur die gebaseerd is op emoties is dat tijden veranderen, en wanneer dat gebeurt veranderen mensen ook. Het wordt steeds moeilijker om indruk te maken als mensen zich over het verleden heen zetten en verder gaan met hun leven.

Opgroeien in een wereld van overconsumptie en onderprestatie zorgde ervoor dat ik altijd die emotionele verbinding heb ontweken; ik was onzichtbaar. We zijn allemaal op een bepaalde manier onzichtbaar - verbruikseenheden in een veel groter spel van nummers. Maar wat ik hiermee wil zeggen is dat mijn identiteit nauwelijks werd blootgesteld aan het publiek. Mijn perspectief, mijn netwerk, mijn reis door de verschillende sociale lagen… ze werden allemaal over het hoofd gezien. Mijn realiteit werd sociaal buitengesloten. Na verloop van tijd realiseerde ik me dat iedereen zich op bepaalde momenten buitengesloten voelt, maar in verschillende mate: sommige mensen hebben fysieke en mentale beperkingen die ze onaantrekkelijk maken, anderen hebben belangrijke maar ongewone ervaringen die gewoon onopgemerkt blijven. Ja, er waren mensen volop aan het verkopen terwijl ze in feite niets presteerden, maar zij mochten in elk geval deel nemen aan het spel! Het is een kwestie van representatie.

Hoe langer ik sociologie studeerde, hoe minder ik dat probleem echt begreep. Het leek logisch dat representatie samenhangt met betrekking, wat leidt tot succes. Ik kon maar niet begrijpen waarom mensen buitensluiten iets voordeligs kon zijn. Totdat ik het opeens begreep. Het is niet altijd zo dat mensen zich van structuren vervreemden: soms vervreemden de structuren zich van mensen. Dit verklaart de afnemende populariteit van het genre dat mij gemaakt heeft tot wie ik vandaag ben - grime.

De grimescene was een energieke uitbarsting van onzichtbare, onopgemerkte kinderen zoals ik, die onder het toezicht van pioniers zoals Wiley de democratisering van de muziekproductie tot stand bracht. Iedereen had toegang tot een studio, en iedereen maakte zijn eigen muziekteksten. Jongeren zetten zich in voor meer representatie door muziek te maken die hun realiteit weergaf. Hoewel er potentie was voor commercieel succes, beperkte de muziekindustrie en de macht van de politie - twee structuren buiten onze gemeenschap - deze mogelijkheid, en het genre in het algemeen. Dit is waarom representatie een lastig concept is. Het ontbreken van invloedrijke vertegenwoordigers voor onze gemeenschap zorgde ervoor dat de onderdrukking van onze geliefde kunstvorm onvermijdelijk was. Dit gebeurde grotendeels onopgemerkt. Toch blijft wat de grimeleden bereikt hebben, in minder dan tien jaar, fenomenaal. Het zette me aan het denken.

Tijdens mijn zoektocht naar representatie verkende ik verschillende vormen van zwarte muziek. Doordat ik in het noordwesten van Londen opgroeide, bevond ik me in het hart van de Jamaicaanse diaspora, en werd dancehallmuziek een belangrijke invloed. Ik zag verschillen en gelijkenissen tussen de Jamaicaanse cultuur in de buitenwijken die in dit genre volop terugkomt, en de cultuur van de binnenstad van Londen die in grime werd verwoord. De muziek was sowieso heel vet. Ik wilde alles op mijn mobieltje hebben, of ik mezelf nou wel of niet in de cultuur kon verplaatsen.

Hierdoor leerde ik dat entertainment om het presenteren van ideeën gaat. Tussen 2006 en 2010 oefende ik dankzij mijn overgang van grime naar poëzie met de vorming van ideeën en het presenteren ervan. Dit wekte de interesse van de entertainmentindustrie. Ik omarmde deze belangstelling, omdat ik vond dat het mijn ideeën kon helpen. Tussen 2010 en 2012 had mijn carrière in de entertainmentindustrie invloed op mijn studie - ik koos ervoor om mijn laatste jaar vakken als 'Media, Samenleving en Cultuur' en 'De politieke economie van het kapitalisme' te studeren. Tijdens het studeren had ik inmiddels een platencontract binnengesleept en een nieuwe theorie uitgeprobeerd: ik geloofde dat muziek het beter zou doen als het een sociale herkomst had.

Op dezelfde manier waarop de politiek systematisch jonge kiezers buitensluit door niet aan hun behoeftes te denken, zo is ook voor de entertainmentindustrie irrelevant of het met de consument op een dieper niveau communiceert en hem betrekt. De betekenis van een artiest en zijn muziek in het leven van consumenten is snel aan het verdwijnen. Ik stel een economische oplossing voor, namelijk: het verhogen van de waarde van belanghebbenden. Geef iedereen die betrokken is een reden om meer te willen. Een sociaal gevolg is niet zozeer een kwestie van een liedje zingen rond het kampvuur, maar simpelweg een verlenging van de relevantie van de muziek. Dit kan een gevolg zijn van het onderwerp, de productiewaarde of de persoonlijke belangen van de artiest die het gemaakt heeft. Als liedjes worden vrijgegeven worden er dingen mee gedaan: remixes, shows, merchandise, memes, Vines - allemaal sociale gebeurtenissen. Deze zouden gemaximaliseerd moeten worden om muziek een leven buiten de radio om te geven. Op deze manier betrek je het publiek. De enige vereiste is dat artiesten een echte mening achter hun woorden plaatsen.

Door een platencontract te tekenen, aanvaard ik de verantwoordelijkheid van representatie. Ik schrijf poëzie om de problemen aan te pakken die ik om me heen zie. Ik kijk naar de verschillende machtsdynamieken en ik concludeer dat mijn aanwezigheid in de industrie afhangt van de reactie van mensen op mijn muziek - het publiek heeft de macht. 'Kracht van de mensen' is de letterlijke vertaling van het Griekse woord 'demokratia', Als een vertegenwoordiger van de muziek voelde ik me verantwoordelijk voor vooruitgang op dit gebied. Daarom maakte ik mijn eerste EP The Chicken & the Egg die verschillende aspecten van vertegenwoordiging aanpakt: sociale uitsluiting in mijn gemeenschap, culturele integriteit van mijn muzikale stijl en de waarde van de hedendaagse poëzie als een kunstvorm die investering verdient. De positieve reacties op de EP waren een grote winst voor de representatie. Sindsdien heb ik optredens verzorgd en speeches over dit onderwerp in negen verschillende steden gegeven.

Cultuur - de muziekindustrie in het bijzonder - zal binnenkort de politiek gaan vervangen als de geaccepteerde vorm van vertegenwoordiging, voor zover ze dit niet al doen. Ik ben de entertainmentindustrie in gegaan omdat ik verandering wil brengen. Mijn strategie was om de entertainmentindustrie te betreden met een visie om de toekomst die ik voor me zie te kunnen bouwen. Ik heb geleerd dat entertainment zich zowel binnen als buiten verscheidene markten bevindt: in de markt kan het worden gekapitaliseerd als financieel gewin, maar buiten de markt kan entertainment worden gebruikt om discussie te stimuleren en als een vorm van therapie te dienen.

Credits


Text George The Poet
Photography Kevin

Tagged:
Generatie Z
the activism issue