Photography Daisy Walker

fotograaf daisy walker zet de aanval in tegen misbruik in de mode-industrie

Haar nieuwe initiatief 'Women in Fashion' is een activistisch platform dat strijdt tegen gender- en diversiteitsproblemen en wanpraktijken in de industrie.

|
dec. 5 2017, 5:34pm

Photography Daisy Walker

Daisy Walker werd modefotograaf omdat ze moe werd van het feit dat ze geen zeggenschap had over hoe haar lichaam gezien werd. Ze wilde iets doen aan hoe vrouwen vertegenwoordigd worden in de mode en in reclames. En dus, toen ze zich bewust werd van de genderongelijkheid, misbruik van arbeidsrechten en het gebrek aan diversiteit, begon ze haar eigen platform. Women in Fashion, om iets te doen aan die problemen. Hier is het verhaal van de Britse fotograaf die activist werd.

Als jonge vrouw, ben ik me altijd bewust geweest van het ingrijpende effect dat mode en reclames op ons zelfbeeld hebben. Als tiener heb ik geworsteld met een eetstoornis, en het voelde alsof ik nooit het verhaal van mijn lichaam kon vertellen, of enige inspraak had in hoe ik afgebeeld werd. Dat verhaal werd gedicteerd door iemand anders, gestuurd door sociale verwachtingen, opgelegd door andere lichamen – bedrijven. De media, reclameborden, TV en bladen. En wie heeft de meeste macht bij deze mediakanalen, degenen die de creatieven in dienst nemen en de reclamecampagnes verzinnen? Mannen. Ja, 69,8% van de mensen die de hoogste posities in de mode- en mediawereld bekleden zijn mannen. Het zijn mannen die de geïdealiseerde plaatjes verzinnen, ondanks dat vrouwen de grootste doelgroep zijn (en 85% van de aankopen doen).

Als modefotograaf word ik door veel van deze bedrijven waar mannen het voor het zeggen hebben benaderd. Waar ik vroeger als tiener geen zelfbeschikking had, heb ik nu eindelijk de mogelijkheid de verhaallijn te creëren naar een authentieke vrouwelijke ervaring. Ik werk mee aan beelden die duizenden mensen kunnen bereiken, en dat brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee.

Door de jaren heen ben ik er steeds bewuster van geworden dat de mode-industrie een unieke mogelijkheid heeft om dingen te veranderen, dat de industrie een einde kan maken datgene wat negatieve zelfbeelden in stand houdt. Er is geen betere plek om de discussie te sturen dan een industrie die eindeloze stromen content produceert, die overal ons privéleven binnenkomt, altijd aanwezig is op onze telefoon – op onze Instagramfeeds, op Snapchat, Twitter, Facebook? Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Toen ik net begon met backstage foto’s van shows te maken, zag ik hoe door mannen gedreven en misogynistisch de mode-industrie kan zijn. Ik werd “kut” genoemd, en mijn camera werd afgepakt door een mannelijke fotograaf en door de kamer gesmeten. Dezelfde fotograaf beschuldigde me ervan dat ik mijn gender gebruikte om de beste foto’s te maken, wanneer ik de enige aanwezige vrouw was. Ik werd lastig gevallen en uitgescholden. Wat de andere, oudere mannelijke fotografen in dezelfde ruimte erover zeiden? “Negeer het gewoon,” en, “Hij is gewoon zo.” Maar ik kon het niet negeren. Ik werd gekleineerd en vernederd om mijn gender, en andere mannen stonden stonden er bij, zonder iets te doen. Ik was natuurlijk niet de enige, andere vrouwen werden op dezelfde manier behandeld. Dus ontwierp ik t-shirts met de slogan “I am your equal” op de achterkant, en gaf ze aan jonge fotografen – man en vrouw – als teken van solidariteit, en om uit te dragen dat we niet zouden vechten om de beste foto, maar elkaar zouden helpen om de beste foto te maken. Het bracht ons samen en zorgde voor een gevoel van kameraadschap dat ik nog niet had ervaren in de modewereld.

Hierdoor realiseerde ik dat de industrie alleen van binnenuit te veranderen is, en dat we sterker zijn als we open over onze ervaringen praten en sterker zijn als we samen voor verandering strijden. Rond die tijd werd er online al veel gepraat over feminisme, maar ik kon geen echte plek vinden waar we over de problemen konden praten.

Stylisten, modellen, en fotografen hebben allemaal toegegeven dat ze doodsbang zijn om als klokkenluiders te worden gezien of als iemand die klaagt, en dat ze daarom niet meer gecast worden. Hoe kan er een verandering in gang worden gezet in een industrie die zo gefragmenteerd is, dat het niet eens een vakbond heeft, een industrie die geen verantwoordelijkheid neemt voor de ondervertegenwoordigde individu? Ik probeerde ons samen te brengen, online en onder een dak.

Twee jaar geleden hostte ik het eerste Women in Fashion-evenement met mijn vriendin Lily More — en het was een ramp. Er kwamen veel te veel mensen op af, en de meeste mensen voelden zich te geïntimideerd om te spreken. Maar het gaf aan dat er een noodzaak was voor communicatie en dat er samenhorigheid was binnen in een industrie die vaak als exclusief wordt weggezet.

Twee jaar later is WIF sterker dan ooit. We — een mix van inkopers, stylisten, fotografen, modellen, casting directors, ontwerpers, schrijvers en editors — komen een keer per maand samen om over problemen te discussiëren die invloed hebben op de industrie en degenen die ermee te maken hebben, en manieren te bedenken waarop we kunnen veranderen. Elke sessie is ‘first come, first serve’ met een limiet van vijftien mensen, om er zeker van te zijn dat het een veilige en open plek is waar elke mening telt, en elke stem gehoord wordt.

We pakken kwesties aan zoals ongelijkheid, wanpraktijken, arbeidsrechten, gender, etniciteit en hoe we mode meer representatiever kunnen maken. We focussen ons elke maand op een specifiek onderwerp, en elk evenement wordt mede gehost door een bestaand lid met ervaring in het gekozen onderwerp. En ik heb echt verandering gezien! We hebben leden vanuit de hele industrie die een actieve rol spelen in het creëren van beeld en content, inclusief mensen van grote modemerken, magazines, PR-bureaus en uitgeverijen. Ik ben zo enthousiast en optimistisch over de toekomst van mode wanneer ik zie dat de mensen die deze bedrijven sturen ook gretig verandering willen zien.

Maar je hoeft niet in de industrie te zitten om van belang te zijn. Jij, als consument, bent op dagelijkse basis ontzettend machtig in de beslissingen die je maakt. Informeer jezelf over de merken en publicaties die je koopt en de kunstenaars die je volgt. Ga na waar ze voor staan. Is hun boodschap over ons lichaamsbeeld positief of dringen ze alleen onrealistische schoonheidsidealen op? Bieden ze een platform aan gemarginaliseerde identiteiten, of zijn ze medeplichtig aan monddood maken ervan?

Ga de discussie aan waar je kunt en denk goed na over de maatschappij met elke aankoop en elke Instagram-like. Ondervraag de beeltenis waar je mee geconfronteerd wordt in plaats van het te accepteren. Welke boodschap biedt dit drastisch gephotoshopte beeld van een vrouwenlichaam aan jonge meisjes, die er nooit van nature zo uit zouden kunnen zien? Luister naar degene die zich ondervertegenwoordigd voelen door de huidige schoonheidsidealen, Vraag jezelf af welk effect dit soort afbeeldingen heeft gehad op je eigen zelfbeeld. Het heeft het mijne zeker beïnvloed.


Er zijn bijzondere mensen in de industrie die eerlijk, open, behulpzaam, gul en feministisch zijn — vind hen, of beter nog, wordt zelf een van die mensen. Als merken of magazines of individuele kunstenaars niet voldoen aan jouw verwachtingen, zeg er wat van op social media, boycott ze, start een online campagne, zet een online petitie op, schrijf een artikel, organiseer een panel; laat je stem horen.

Het supportsysteem wat we gecreëerd hebben met WIF is het soort succes waarvan ik alleen maar droomde, maar de volgende stap is het openbreken van de discussie voor zo veel mogelijk mensen. Onze doelen voor 2018 zijn onder andere grotere panels, podcasts, en meer.

Support en verandering zou niet exclusief moeten zijn. Net zo min als het beeld van de mode-industrie.