Fotografie Lasse Dearman

hoe je op een authentieke manier jeugdcultuur vastlegt

Fotograaf Lasse Dearman ging van het documenteren van zijn vrienden in een Deens skatepark, naar het werken voor grote internationale modetijdschriften.

door Ryan White
|
29 mei 2018, 1:44pm

Fotografie Lasse Dearman

In deze nieuwe serie spreken we met jonge fotografen die zowel on- als offline furore maken. Met onderwerpen als studie, social media en creativiteit versus commercialiteit willen we erachter komen wat ervoor nodig is om in een een van de meest beruchte, concurrerende industrieën te werken.

De Deense fotograaf Lasse Dearman begon maar liefst twee keer aan de universiteit om fotografie te studeren. Beide keren maakte hij de opleiding niet af. Net zoals de vele grote jeugdcultuur-fotografen die hem voorgingen, zijn de beelden die hij creëert de belichaming van een doe-het-zelf geest. Een vindingrijkheid die verder gaat dat de praktische vaardigheden die kunstacademies aanbieden. Toen Lasse opgroeide was hij geobsedeerd door skaten, waardoor hij op jonge leeftijd de scène al op een rauwe manier kon documenteren. “Ik groeide op in een kleine stad in Denemarken. Het grootste deel van mijn tijd spendeerde ik aan het spelen van Tony Hawk Pro Skater 2, of ik hing rond in het lokale skatepark. Ik gebruikte daar voor het eerst een camera. Ik nam foto’s van mijn vrienden die trucs deden. Dat resulteerde uiteindelijk in een terugkerende fotoserie, genaamd dearman dearest, die op een Deense skateboardsite verscheen.”

Lasse heeft de opmerkelijke kwaliteit om de energie in kamer of ruimte vast te leggen. Ieder beeld van zijn hand laat een jeugdig nihilisme zien, zonder voorspelbaar te zijn. De foto’s zijn een liefdesbrief aan lange, zomers als tieners, vol schemerige avonden, huisfeesten, perfect gecureerde outfits, dronken feestvreugde en die unieke verveling die we verschrikkelijk vinden als kinderen, maar waar we naar hunkeren als volwassenen. Hij woont nu in Kopenhagen en werkt voor internationale modetijdschriften als Wonderland, Tank, Hero, Heroine en Man About Town, en merken als Adidas, naast zijn persoonlijke projecten. i-D vroeg hem naar zijn leven als een professionele fotograaf.

Kun je nog herinneren wanneer je voor het eerst geraakt werd door het werk van een fotograaf?Ik herinner me geen een specifieke eerste keer, maar ik denk dat JH Engstrom een van de eerste fotografen is waar ik van onder de indruk was. Ik kocht zijn boek Haunts nadat ik een paar van zijn foto’s zag, en het was echt een eye-openerーzeker als je kijkt naar het gebruik van fotografie als een persoonlijke taal.

Denk je dat fotografie een vak zou moeten zijn op de universiteit? Heb jij het gestudeerd?
Ik denk niet dat er maar een manier is om fotografie te benaderen. Iedereen heeft zijn eigen individuele manier om die vaardigheden te ontwikkelen. Sommige hebben profijt van een opleiding, anderen niet. Ik studeerde zowel fotojournalistiek als fotografie binnen beeldende kunsten (op de Danish School of Media and Journalism en de Glasgow School of Art) en ik vond het moeilijk om mijn fotografiestijl aan te passen. Daarom stopte ik uiteindelijk.

Hoe zorg je voor nieuwe en frisse ideeën in een industrie die overspoeld wordt met beelden? Hoe blijf je origineel wanneer je het gevoel hebt dat er al zoveel is gedaan?
Wanneer ik voor verschillende cliënten of tijdschriften iets maak vind ik het soms moeilijk om mijn werk niet te commercieel te maken. Dan zie ik uiteindelijk steeds minder van mezelf terug in mijn beelden, en dat voelt niet goed. Op dat moment probeer ik puur voor mezelf te schieten, zodat er geen belangenverstrengeling is. Dat motiveert me en houdt me gezond, en gelukkig voelt het eindresultaat dan ook persoonlijker. Dus het antwoord op deze vraag zou zijn; zet jezelf op de eerste plek, en als het uiteindelijk iets persoonlijks wordt, valt het hopelijk op.

Digitaal of analoog? En moet je veel geld uitgeven aan je uitrusting om het te maken binnen het vak?
Ik werk analoog, en ik spendeer waarschijnlijk meer geld aan de analoge uitrusting dan ik zou moeten. Maar soms ben ik zo blij met het eindresultaat, dat het het allemaal waard is.

Wat is de grootste uitdaging voor jou als een fotograaf?
Soms is het uitdagend om iets persoonlijks te leggen in mijn commerciële werk. Voor mij is dat een doorgaand proces.

Hoe vind je een balans tussen creatief en commercieel werk?
Ik probeer me bewust te zijn van de opdrachten die ik aanneem, en probeer zoveel mogelijk opdrachten te doen waar ik ook echt zin in heb. Natuurlijk is dat moeilijk, want je kunt niet verwachten dat een commerciële klus op jou wordt aangepast. Maar ik denk dat mensen een goed beeld krijgen van de dingen die je interessant vindt wanneer je ja zegt op de juiste klussen.

Wat zorgt voor een meeslepende, emotionele foto?
Een foto die je op een nieuwe manier kan raken, nieuwe gevoelens doet ontwaken of ervoor zorgt dat je anders naar de wereld kijkt. Ik kan het waarderen wanneer de fotograaf net zoveel in de foto aanwezig is als het motief.

Houd je rekening met social media, en dan met name Instagram, wanneer je een beeld maakt? En denk je over de impact en distributie van de beelden?
Zoals ik eerder al vertelde ben ik snel afgeleid, dus probeer ik de invloed van Instagram te beperken wanneer ik beelden maak.

Heeft de complete onderdompeling van online beelden de manier waarop je denkt, en onderzoek doet naar fotografie veranderd?
Ik denk het niet, het is best makkelijk om te zien wie een oprechte passie heeft voor hun werk en wie niet. Wanneer het op onderzoek naar fotografie aankomt, heeft het internet veel te bieden wat anders moeilijk te bereiken zou zijn, en dat waardeer ik.

Voel jij je hoopvol als het aankomt op de toekomst van fotografie als ambacht? Hoe zie jij de industrie veranderen in de toekomst?
Als ik kijk naar de mensen die ik volg op Instagram, lijkt het dat er een groeiende interesse is in een betere relatie met fotografie. Bijvoorbeeld door het maken van eigen prints. Voor mij is dit een manier van het erkennen van fotografie voor wat het echt kan zijn, en het behandelen van je foto’s met het respect dat ze verdienen. Dus, zoals ik het zieーwordt fotografie, door sommigen, in een goede richting gestuurd.

Waarom hebben we professionele fotografie nodig?
Ik denk niet dat fotografie met een commercieel doel automatisch zijn artistieke kwaliteiten verliest. Ik denk dat campagnes een culturele relevantie en impact hebben. Ik heb bijvoorbeeld erg genoten van de samenwerking tussen Juergen Teller en Marc Jacobs.

Waarom is print nog steeds belangrijk?
Ik denk dat het een manier is om de aandacht van de kijker te trekken, die anders is wanneer je online kijkt. Als het om foto’s gaat, denk ik dat het originele doel van foto’s print is. Het is de oorspronkelijke formule. Ik vind het logisch om print te gebruiken als een origineel onderdeel van je proces en de uiteindelijke aflevering. Maar ik denk dat in de constante opkomst van digitale fotografieーprint belangrijker kan zijn dan ooit. Het is niet meer het opzichzelfstaande werk wat het ooit was en wordt bekeken binnen verschillende media. Wanneer de noodzaak er niet meer is, kun je het gebruiken zoals je zelf wil. Wanneer je beelden na elkaar bekijkt, pagina na pagina, is dat prachtig. Dat is iets wat de vermoeiende digitale wereld niet kan leveren.

Credits


Fotografie Lasse Dearman