tien jaar lang chillen met metal heads

Fotografe Sanna Charles reisde tien jaar lang rond met hardcore Slayer-fans en bundelde onlangs de foto’s die ze maakte in het boek God Listens To Slayer.

door Felix Petty
|
04 mei 2015, 10:21am

Toen ze in 2013 naar Download Festival gestuurd werd om voor NME een fotoverslag te maken, stond fotografe Sanna Charles versteld van headliner Slayer en de duizenden toegewijde fans. Het was liefde op het eerste gezicht - zowel met de band als met de fans. Wat volgde was een tien jaar durend project waarin ze deze fans fotografeerde - bij concerten, in de moshpit en in hun huis. Het resultaat is het fotoboek God Listens To Slayer, een ware tijdscapsule die net is uitgebracht door Ditto Press.

Welke ervaringen had je met Slayer en hun fans voordat je aan dit project begon?
Doordat ik in Londen ben opgegroeid ben ik altijd veel in contact gekomen met muziek. Ik luisterde vooral naar rock en punk en ging vaak naar The Crobar in Soho, waarschijnlijk de plek waar ik voor het eerst echt kennis maakte met de muziek van Slayer en de mensen die ervan houden.

Waarom besloot je die fans tien jaar lang te volgen?
Ik zocht een project waar ik langere tijd aan kon werken. Door mijn achtergrond in muziekfotografie heb ik altijd al gehouden van de opwinding die hoort bij het deel uitmaken van een muzikale subcultuur - het is een soort familie. Voor Slayer-fans geldt dat ze naar agressieve muziek luisteren en in de pit blazen mensen echt stoom af. Er is een soort vibe van enthousiasme en afwachting, het is puur plezier. Ik wilde deze energie vastleggen door voor en na de shows wat rond te lopen en mensen te fotograferen.

Heb je in die tien jaar iets van verandering opgemerkt? Metal-fans worden over het algemeen gezien als conservatief en onveranderlijk.
Ik vind dat lastig om te zeggen… Misschien ben ik anders naar de metal-fans gaan kijken doordat ik foto's van ze maakte. In eerste instantie had ik wel een stereotype beeld van ze maar dat is snel veranderd toen ik heel open-minded mensen ontmoette. De scene is wel veranderd - er genieten nu meer mensen van de muziek en er zijn meer vrouwen bij betrokken. De heavy metal-scene lijkt wel onveranderlijk, vooral in de manier waarop fans op de muziek reageren.

Is dit project een portret van Slayer-fans of is het breder, een document van metal heads in het algemeen?
Het is zeker breder. Dat komt vooral ook doordat ik de mensen die ik fotografeerde niet altijd vroeg of ze daar waren om Slayer te checken - hoewel het antwoord over het algemeen wel vanzelfsprekend zou zijn geweest. Ik wilde het gevoel documenteren van op een event zijn met duizenden mensen die met elkaar verbonden zijn door hun liefde voor ruige muziek. Misschien is het wel dit gevoel van eenheid en begrip dat metalfestivals zo anders maakt dan andere muziekfestivals - het zorgt voor een heel relaxte sfeer.

Wat was het meest verrassend aan je ontmoetingen met Slayer-fans?
Ik denk hoe bereid sommigen waren om een mede Slayer-fan te helpen. Toen ik de tour aan het uitstippelen was, belandde ik op Slayer-forums en postte ik daar advertenties waarin ik mensen vroeg of ze me voor de show wilden ontmoeten. Sommige van de ontmoetingen waren een beetje ongemakkelijk en voelden meer aan als een blinddate, maar in andere gevallen boden mensen ons een verblijfplekje aan en lieten ze ons de stad zien. Ik was vooral verrast door hoe warm en open Slayer-fans kunnen zijn. Maar misschien komt dat trouwens ook wel doordat ik uit Londen kom, wat toch best een kille plek kan zijn - mensen buiten Londen lijken dan al snel warm en aardig, dat hoeft misschien niet per se iets te maken te hebben met het feit dat ze fan van Slayer zijn.

De manier waarop Slayer- en metalfans zich kleden heeft overduidelijk een mode-element. Is dit iets dat je interesse had?
Ik was altijd al onder de indruk van de tijd en moeite die fans steken in het zich eigen maken van de shirts en jasjes. De zware, leren jasjes met de met spijkers bedekte armen, de bikerstyle kleding… Ik ben daar wel ook specifiek naar op zoek gegaan in de jongere fans. De stijl die je bijvoorbeeld ziet in de documentaire Heavy Metal Parking Lot (1986) is typisch Amerikaans - de metal crop tops bij jongens bijvoorbeeld zijn volgens mij nooit echt aangeslagen in Europa. Europeanen, of eerder Noord-Europeanen, hebben te maken met kutweer en zijn dus minder geneigd om hun geliefde shirts om te toveren in naveltopjes. Veel metalfans kijken naar hun idolen voor mode-inspiratie. Nadat ik een paar jaar lang bands had geschoten begon ik echt te waarderen hoe de fans van verschillende bands zich in kleine details van elkaar onderscheiden. Als je deel uitmaakt van een subcultuur, bestaat er een element van uniformiteit. Wat dan belangrijk is, is de manier waarop je het je eigen maakt.

Hoe belangrijk was het om de subcultuur te contextualiseren door gedachtes en herinneringen van de fans in het boek mee te nemen?
Ik wilde wel tekst in het boek verwerken, maar wilde niet dat het een theoretisch verhaal over Slayer of fotografie werd. De tekst moest uit het perspectief van de fans komen. Ik was in het begin wel bang dat het allemaal een beetje hetzelfde zou worden, omdat de fans natuurlijk allemaal lovend spreken over de band, maar ik was opgelucht toen ik de tekst van Sadistik Fornicator ontving - die bood een wat kritischer perspectief.

Hoe belangrijk was het om de fans buiten de context van de show te laten zien en ze te fotograferen in hun eigen huis?
Omdat ik zo lang met het project bezig ben geweest, waren er ook momenten dat ik mensen een keer ergens anders wilde fotograferen - niet alleen maar buiten of bij concerten. Het leek logisch om ze te vragen of ik ze thuis mocht fotograferen. Ik geloof dat die beelden iets persoonlijks toevoegen aan de verhaallijn van het boek, en vooral ook een gevoel van normaliteit creëren in de chaos. 

Credits


Tekst Felix Petty
Fotografie Sanna Charles, met dank aan Ditto Press

Tagged:
slayer
Muziek
ditto press
Sanna Charles
God Listens to Slayer
Cultuur
felix petty