het nieuwe magazine maroon toont de schoonheid van zwart amerika

Levenspartners Cynthia Cervantes en Travis Gumbs vertellen over hun nieuwe halfjaarlijkse tijdschrift.

door Emily Manning
|
27 december 2016, 4:10pm

Maroon World is een nieuw, bijzonder tijdschrift dat ieder halfjaar uitkomt. Het eerste nummer bestaat uit tien artikelen en foto's die in willekeurige volgorde zijn gezet. Het magazine heeft een alternatieve lay-out waardoor de kijker wordt gedwongen om na te denken over hoe de verschillende foto's samenwerken in de totstandkoming van betekenis. Er is trouwens geen tekst, geen voorwoord van een hoofdredacteur en geen inhoudsopgave. Je wordt gewoon meegenomen in de kleurrijke wereld van het tijdschrift.

Buiten het feit dat Maroon World een niet-traditionele opmaak heeft, zijn er meer dingen die het tijdschrift uniek maken. Zo hebben ze voor hun eerste publicatie content van onder meer Hood by Air, Ashish Gupta, Naomi Yasuda en Jay Boogie, maar in andere vorm dan je van deze namen gewend bent. Dat komt omdat Maroon World een samenspel wil creëren tussen mode, cultuur en kunst, vanuit een 'zwart' perspectief.

Elke pagina van Maroon World brengt de schoonheid en de strijd van zwarte Amerikanen in beeld. Zo zie je beeld van peuters die zich klaarmaken voor school in glitterkleding, of een hindoebruid die zich klaarmaakt om naar het altaar te lopen. We spraken met Travis Gumbs en Cynthia Cervantes, de net verloofde oprichters van Maroon World.

Hoe zijn jullie begonnen met samenwerken? En wat was jullie motivatie om deze publicatie te lanceren?
Travis Gumbs: Ik woonde in de Bronx en Cynthia was assistent-rector op een middelbare school in de Bronx, dus zo hebben we elkaar ontmoet. We hadden meteen een klik. Samen met een vriend heb ik een creatief bureau genaamd Street Etiquette, waar we met verschillende klanten werken en content voor ze maken. Nadat Cynthia stopte bij de school, werkte ze aan speciale projecten voor de Dover Street Market en Comme des Garçons.
Cynthia Cervantes: Het was echt een spoedcursus in hoe je efficiënt te werk gaat en hoe je dingen voor elkaar krijgt.
TG: Toen ze klaar was bij Dover begonnen we samen te werken aan de lopende projecten van Street Etiquette. Het is lastig wanneer je werk maakt voor een cliënt die dat werk uiteindelijk niet helemaal begrijpt. Ze vertellen je hoe ze willen dat het eruitziet, maar aan het einde van de dag ben jij degene die weet hoe het eruit hoort te zien. We belandden op een punt waar we iets wilden doen dat voor ons was, voor onszelf en onze gemeenschap.
CC: Toen we nog werkten voor cliënten waren er veel momenten waar we dingen zeiden als: "Het zou echt vet zijn als we dit concept op zo'n manier zouden aanpakken." Maar we wisten vaak dat het een te grote verandering zou zijn voor de cliënt. Dat kwam omdat ze ons eerder vertelden dat het misschien te zwart, Latino, of wat dan ook voor ze was. Er werd ons weleens gevraagd om iets eruit te knippen. Dat waren vaak dingen die belangrijk voor ons waren, maar ook heftig voor de cliënt. Al die gesprekken, al die vragen en al die ongemakkelijke momenten met cliënten is wat ons hier naartoe heeft geleid. We vroegen ons af waarom we het niet zelf deden.

Wat waren jullie ideeën en principes toen jullie Maroon World in elkaar zetten?
CC: We wilden een leven weergeven vanuit het perspectief van zwarte mensen. We wilde praten over ons leven, wat we zien en wat wij mooi vinden. Je ziet veel schoonheid en veel strijd. We hebben beelden van een hindoebruiloft, en je ziet meteen dat de schoonheid ervanaf spat. Maar denk aan iemand die opgroeit in de VS en haar hele leven alleen nadenkt over de jurk die ze zal dragen en de dingen die ze gaat doen als ze getrouwd is. Bij ons en onze vrienden zit het niet zo. Daarom wilden we een ervaring weergeven op een natuurlijke manier. Zo laten we ook zien hoe een vriend van de familie haar sluier goed zet voordat ze naar het altaar loopt. Daar gaat het niet om de witte jurk of sluier, het gaat om dat speciale moment. Zo'n moment kun je altijd overbrengen, ongeacht je cultuur.

Waarom kozen jullie voor de ontwerpers en kunstenaars waar jullie mee hebben gewerkt? Het verhaal van kinderen in Ashish is geweldig.
CC: Als een koppel delen wij veel privémomenten. Laatst hadden we het over hoe mode vroeger een uitlaatklep was voor ons. Voor ons was het niet alleen om te laten zien dat je anders was, maar een bepaalde manier van communiceren met anderen. "Dit is wat ik nu leuk vindt," zei het. We probeerden dat punt te achterhalen waar we ons beseften dat mode iets werd waar we heel bewust van werden. Daarom tonen we jonge kinderen in kleren van zwarte ontwerpers, zoals Gypsy Sport, Ashish en Hood by Air. We willen laten zien dat we ons tot deze mensen verhouden, omdat deze ontwerpers nu helden zijn voor jongere mensen.
TG: In onze nagel-editorial wilden we zwarte mannen zich op hun gemak laten voelen bij dingen die heel vrouwelijk zijn. Hiervoor hebben we met Naomi Yasuda gewerkt. Je ziet een man uit Philadelphia die geld uit zijn Gucci tas haalt. Je zou kunnen raden wie dat is. Daarbij zie je ook gouden juwelen in de metro, met een basketbal ernaast.
CC: Het zijn de simpele momenten die voor lief worden genomen. Ook met het verhaal van Homie. Hij gebruikt een nietpistool als speelgoed en vraagt: "Wie zegt dat mode niet voor ons is?"

Maroon World komt uit in een tijd waar de mode-industrie op haar vingers wordt getikt door de oververtegenwoordiging van witte modellen. Waarom nu?
CC: We zijn nu al vier jaar bij elkaar, en een van onze diepste momenten in onze relatie was toen George Zimmerman werd vrijgesproken. Ik weet nog dat ik tranen met tuiten huilde en dat Travis boos thuiskwam. We hadden een lang gesprek en wisten dat we vanaf dat moment op dezelfde lijn zaten. We wilden hier iets van zeggen en er iets aan doen. We hadden zelfs wekenlang in Standing Rock willen zijn, maar wat konden we doen? Creëren. We willen iedereen laten weten dat wij er zijn en dat we elkaar voor lief moeten nemen. We zijn allemaal mooie mensen en dat moeten we beseffen. En ook beseffen dat er niets mis met ons is. Onze levens - hoe moeilijk ook - zijn het waard om te vieren.

maroon.world

Credits


Tekst Emily Manning

Tagged:
Fotografie
Travis Gumbs
Maroon World
cynthia cervantes
cutuur