de fotoserie ‘humanae’ gebruikt het pantone-systeem om de vooroordelen over huidskleur te ontkrachten

Angélica Dass archiveert elke tint die er bestaat.

door André-Naquian Wheeler
|
26 januari 2018, 1:24pm

De kleuren die we gebruiken om huidtinten te beschrijven zijn frustrerend onnauwkeurig. Terugvallen op wit, zwart en geel om een regenboog aan identiteiten en ervaringen te categoriseren is beperkend en verouderd — vooral in een steeds multiculturelere wereld. Niet alleen zijn zwarte mensen niet zwart, maar de variëteiten van het verleden en de raciale identiteiten die zijn geboren uit de Afrikaanse diaspora zijn veel genuanceerder dan die algemene term toelaat.

Angélica Dass, een in Spanje gevestigde fotograaf, probeert het publiek meer begrip te geven van ras met haar fotoproject Humanae. Ze begon voor deze serie meer dan tien jaar geleden met foto’s maken en het is nog steeds in volle gang. Het doel van het ambitieuze project is om elke huidskleur die er bestaat vast te leggen en nauwkeurig te beschrijven, met behulp van het Pantone Matching System (een gestandaardiseerde kleurenindex, die vaak wordt gebruikt in de designwereld en uit meer dan 1876 kleuren bestaat).

“Geen van de kleuren die ik heb gefotografeerd zijn zwart, wit, geel of rood,” zegt Dass. De minimalistische portretten leggen de focus op de huidskleur van de modellen en brengen de schoonheid van elke unieke tint naar voren. Het model kijkt recht in de camera, en de huidtint van elk model komt overeen met de achtergrond. De foto's laten zien hoe prominent de kleur van onze huid op het eerste gezicht kan zijn — en hoe het soms kan beïnvloeden hoe mensen ons zien.

Dass deelt hier haar favoriete foto's van de afgelopen tien jaar, en praat met ons over hoe kleur haar persoonlijk heeft beïnvloed en waarom Humanae een oneindig project is.

i-D: Hoe is dit project begonnen?
Angélica Dass: De inspiratie voor dit project komt voort uit mijn afkomst. Ik ben de kleindochter van een ‘zwarte’ en ‘inheemse’ Braziliaan, de dochter van een ‘zwarte’ vader en geadopteerd door een ‘witte’ familie. Dus ik ben een mix van verschillende pigmenten. Humanae is een streven om onze ware kleur te benadrukken, in plaats van de onjuiste gevestigde kleuren rood, geel, zwart en wit. Voor mij is het een soort spel om onze raciale codes omver te werpen.

Waarom koos je het Pantone-systeem als referentie?
Ik wil de concepten van kleuren die geassocieerd worden met ras uitwissen, net zoals het concept van ras en alle codes, vooroordelen en clichés die ermee zijn verbonden. Het zou daarom niet logisch zijn om een kleurenschaal te gebruiken die werkt met percentages van deze kleuren — daarom gebruik ik geen CMYK of RGB. Het Pantone-systeem is een neutrale schaal, waarbij geen enkele kleur belangrijker is dan een andere. Het is industrieel — nauw verbonden met iets praktisch, rechtvaardigs en repetitiefs. Een zeer herkenbare schaal voor mensen in de ontwerpwereld, maar ook gemakkelijk te begrijpen voor iedereen.

Wat is jouw Pantone-tint?
Mijn zelfportret was de eerste foto’s van dit project. Toen ik de foto nam, was ik Pantone® 7522-C. Maar de waarheid is dat mijn huidskleur, net als die van iedereen, gedurende het jaar verandert.

Hoe beïnvloedde ‘colorism’ (gedefinieerd door schrijver Alice Walker als "bevooroordeelde of voorkeursbehandeling van mensen van hetzelfde ras die uitsluitend gebaseerd is op hun kleur") Humanae ?
Het oorspronkelijke doel van dit project is gebaseerd op hoe mensen mijn huidskleur hebben waargenomen en hoe deze perceptie vol zat met stereotypen. Hoewel huidskleur het hulpmiddel is dat ik in deze serie gebruik, is het mijn bedoeling om op algemene wijze over discriminatie te praten. De belangrijkste informatie in mijn foto's zijn de dingen die we niet kunnen zien: nationaliteit, seksualiteit, religie, economische status, ga zo maar door. Uiteindelijk kijk ik zonder vooraf vastgestelde concepten.

Hoe is het om zo’n lange tijd aan een project te werken? Waar zie je het naartoe gaan?
Humanae is een leerproces, waarin elk portret uniek is en elk gesprek speciaal is. Zelfs als ik het gevoel heb dat ik dezelfde routine aan het doen ben, is elke ervaring totaal nieuw. Het is een proces waarin ik ook veel over mezelf leer. Daarom zeg ik in mijn TED-talk dat het project therapeutisch is.

Wat hoop je dat de kijkers leren van de serie?
Ik wil een afspiegeling geven van hoe we onszelf zien en hoe we elkaar zien. Ik wil empathie creëren met het beeld van de 'ander'. Ik wil die reflectie en dit materiaal gebruiken als een educatief hulpmiddel om de verschillen als gelijkwaardig te omarmen.

Angelicadass.com

Credits


Tekst André-Naquian Wheeler
Fotografie Angélica Dass