foto’s van een geheim hippie-utopia aan de britse oostkust

Al vijfentwintig jaar lang komen elke zomer allerlei vrije geesten samen voor een spirituele rave van zes weken op een afgelegen, geheime locatie in het oosten van Engeland. Fotograaf Lucy Ridgard deelt foto’s van een zomer tussen de duinen.

|
sep. 21 2017, 10:26am

Oost-Engeland bestaan nog altijd deels uit verwilderde landschappen. Moerassen veranderen in ruige duinen en de weidse, vlakke kust is zo winderig dat je zowat wegwaait. Op een van deze stranden komt elk jaar een gemeenschap van vrienden en familie samen om de zomer te vieren. Ze arriveren in busjes, met handgeverfde caravans en zetten hun buitenwoonkamers op in de velden, en creëren een geïmproviseerde buitenwijk die strekt tot aan de zee.

"Je kunt hier doen en laten wat je wil, zonder dat je je zorgen hoeft te maken om de mensen die naast je kamperen," zegt fotograaf Lucy Ridgard, die afgelopen zomer foto's nam van het tafereel. Ze doelt op een oudere vrouw, die over de duinen hoelahoept, een man die zijn vogel op zijn schouder meedraagt, en een vrouw genaamd de Sheriff die de velden met salie besmeurd om het van 'slechte energieën' te ontdoen.

"Het kamp is als een muziekfestival, maar dan zonder de podia en infrastructuur," legt Ridgard uit. Het is opgezet en verspreid over drie velden met verschillende levels van intensiteit. Het eerste veld is een rave waar soundsystems drum and bass blazen. Daarnaast is het tweede, meer familievriendelijk feest, en het derde veld is vooral ontspannen. Ridgard zegt dat de menselijke psyche anarchistisch is, maar afgezien van die keer dat er wat dixies in de fik stonden en de politie daarvoor moest uitrukken, verliepen de samenkomsten altijd vredig. "Het is een hechte samenleving. Iedereen zorgt voor elkaar." Kinderen kunnen rondrennen, net als ze vroeger deden in de jaren zeventig, met honden en vrije uitloopkippen van de aangrenzende boerderij.

"Het is als een rave, maar dan gecombineerd met spiritualiteit en het één zijn met de natuur," zegt Ridgard. "De zonsopgangen zijn prachtig, en de hemel is 's nachts zo helder dat we dit jaar een meteorenregen konden zien." Een groep zeehonden leeft op de kuststrook, voegt ze daaraan toe, en een van hen zwemt soms mee met de mensen in het water.

Ridgard woont nu in Londen, maar groeide op in Suffolk, waar veel familie van haar vrienden in communes woonden die ontstaan waren in de jaren tachtig. "We gingen naar communefeestjes," herinnert ze zich. "Zo veel van mijn werk hangt samen met opgroeien, en die omgeving waar we ons in bevonden." Vrienden vertelden haar over het kamp aan de kust. "Iedereen kent elkaar tot op een zekere hoogte. Het zijn zeker mensen die in de jaren zestig en zeventig hippies geweest zouden zijn."

Het kamp is ongeveer vijfentwintig jaar geleden opgezet door een vrouw genaamd Dee, en sinds haar overlijden wordt het overzien door twee tweelingbroers namens de boer die het stuk land bezit. Omdat de samenkomst eigenlijk illegaal is, duurt het zolang als het kan tot de gemeenteraad het papierwerk in orde heeft heeft om het te mogen beëindigen, wat ongeveer zes weken is. Maar de autoriteiten zijn niet de grootste zorg; de kampeerders zijn bang dat het bestaan van het evenement bedreigd wordt als de locatie bekend wordt of als het stuk land van eigenaar verandert.

De kampeerders lieten Ridgard pas fotograferen toen ze beloofde dat ze naam van de locatie niet bekend zou maken. Pas toen het de ronde ging dat ze akkoord ging met geheimhoudingsplicht stelden de mensen zich open op. "Toen ik rondliep en foto's maakte, leerde ik iedereen kennen, de mensen vertelden me hun verhalen." Een vrouw met de naam Jess die ze fotografeerde, had in de vroege negentiger jaren modellenwerk gedaan voor i-D, waarna ze met een circus had meegereisd. Ook ontmoette Ridgard de activist Will, die van een paardentrailer zijn huis had gemaakt en ermee naar Spanje reed, waar hij de rest van het jaar woonde. En er was een vrouw die elke dag pendelde tussen het kamp en haar baan als verpleegster in het dichtstbijzijnde dorp.

"Er zijn zo veel mensen die dit elk jaar doen," zegt Ridgard, die er nu zelf ook al meerdere malen is geweest. "Ik sprak een vrouw die op het moment dat ze vertrekt, haar volgende zomer al aan het plannen is."

Op een dag ontmoette ze een man, zittend in het veld, die haar vertelde dat "het hele kamp aan het trippen is". "Mensen hebben hun kinderen hier in deze velden gekregen. Zelfs de honden zijn hier geboren" voegde hij daar aan toe. Ridgard geeft toe dat beide opmerkingen waarschijnlijk waar zijn: het gras leek doordrenkt te zijn van de marihuanarook, lacht ze. En ook is het echt een multi-generationele samenkomst.

Ridgard hoopt volgende zomer terug te keren, om meer foto's te maken en verhalen te verzamelen. Misschien vormt het project ooit een boek, hoopt ze, of een expositie. Maar alleen op de voorwaarde dat ze de locatie van het kamp niet bekend maakt. "'Zeg alsjeblieft niet waar het is', vroegen mensen steeds."