susan smith belandde tijdens haar eerste jaar als modestudent in een burn-out

In deze rubriek leren we de inspirerende gezichten achter de zwart-witportretten van de Nederlandse fotograaf Lotte van Raalte kennen. Vandaag: Susan Smith.

door Djanlissa Pringels
|
02 juli 2019, 12:18pm

De fantasie van Lotte van Raalte wordt maar weinig geprikkeld door modellen van agentschappen. Liever gaat ze op zoek naar een specifiek soort eigenheid: niet het soort waarmee je bij een modellenbureau zou belanden, maar een die minstens zo bijzonder is. Ze vindt deze inspirerende persoonlijkheden en unieke schoonheden op straat, via social media en in sommige gevallen met hulp van een bevriende castingdirector. Door het type mensen te belichten waar in de mode-industrie nu nog te weinig ruimte voor is, luidt Lotte een opwindend tijdperk binnen de modefotografie in – waarin het begrip schoonheid een hoognodige update krijgt.

Mijn hele leven lang woon ik al in Gent, in het ouderlijk huis met mijn moeder. Al sinds mijn zestiende verlang ik ernaar om alleen te wonen, maar vorig jaar belandde ik in een zware periode. Toen besefte ik dat thuis zijn – dicht bij mijn moeder– iets is wat me vooral erg goed doet. Nu nog steeds is het goed om even thuis te zijn.

Vorig jaar studeerde ik mode aan de Koninklijke Academie voor de Schone Kunsten in Gent. Ik had continu stress, omdat ik zo graag wilde dat mensen me goed vonden. Ik deed enorm veel moeite om alles constant bij te benen, maar ondanks het feit dat ik soms nachten enkele uren sliep om alles af te werken, bleef het werk zich opstapelen. Uiteindelijk sliep ik een maand lang maar een uurtje per nacht en had ik geen controle meer over mezelf. Ik wist niet meer wanneer ik verder moest werken of wanneer het tijd was om te slapen. Daarbij ben ik ongelooflijk perfectionistisch, waardoor ik nooit tevreden was met het resultaat en het gevoel had dat ik constant bezig moest blijven.

Bij nader inzien was dit gewoon mijn richting niet. Ik vergeleek mezelf constant met anderen die wel de energie hadden om dag in, dag uit te blijven werken.

1562061784162-20190426_iD_MUZES_Portrait-beauty_Susan-Smith_foto102-EDIT02

In het midden van het jaar, na mijn eerste jury, viel ik gewoon van de ene op de andere dag stil. Ik zat in de les, ik kon me amper oriënteren en had geen idee waar ik was. De leerkracht zag dat en stuurde me naar huis. Vanaf die dag kon ik niets meer doen: weken lag ik in mijn bed en het enige waarvoor ik mijn bed uitkwam was om mezelf met mijn laatste energie te forceren om te eten. Ik had geen kracht meer en ik wist niet wat me overkwam. Een tijd lang was ik zo overdonderd door het feit dat al mijn levenslust plots verdwenen was, dat ik niet eens nadacht over wat er nou precies met me aan de hand was. Ik ging vaak naar mijn huisarts en na enkele maanden viel het woord ‘burn-out’. Ik schrok me kapot: je denkt niet dat je op je achttiende al een burn-out kan hebben, maar helaas ben ik niet de enige jongere die hier last van heeft. Je hoort dit alsmaar vaker en toen ik hierover begon te praten met vrienden, ontdekte ik hoeveel jongeren breken onder de zware druk die het moderne leven met zich meebrengt. Je moet constant jezelf blijven geven en houdt nooit op met verwoed blijven spartelen om je hoofd boven water te houden. Dat is zo schrijnend.

In die periode sprak ik niet over wat ik voelde en ik kan me voorstellen dat dit beangstigend geweest moest zijn voor mijn vrienden en familie. Op de middelbare school was ik altijd erg vrolijk, stabiel en ik stond met mijn beide voeten op de grond. Ik piekerde amper en alles ging van een leien dakje. Het gigantische verschil met die heerlijke onbezorgdheid en mijn depressie was voor veel mensen alarmerend.

1562061807146-20190426_iD_MUZES_Portraits-beauty_Suzan_foto376-EDIT02

Mijn moeder zat elke dag aan mijn bed om met me te praten – ondanks het feit dat ik amper antwoordde. Ik kan me niet inbeelden hoe zwaar dit geweest moest zijn voor haar. Ze vertelde me onlangs dat mijn ogen zo dof stonden, dat ze bang was dat het leven uit me gleed. Mijn moeder besloot dat ze me fysiek uit bed moest halen en ze boekte een vliegtuigticket voor mij naar mijn familie in Canada. Het was een keerpunt door bij mijn oma in de natuur te zijn, elke dag rustig te ontbijten en samen te wandelen. Ik was omringd door mensen die ik vertrouwde en langzamerhand kwam mijn energie terug en klom ik uit die depressie. Die zomer kwam al mijn opgekropte energie er als een bom uit en was ik weer een vat vol leven. Ik besloot dat ik weer de energie had om te studeren, maar dat ik wel een andere opleiding wilde doen. Ik koos ervoor om textielontwerp te doen aan het Sint-Lucas. Ik had meteen het gevoel dat er minder druk was. Ik had meer input van andere ateliers, waardoor ik niet meer alleen in mijn eigen kleine bubbeltje zat. Ik merkte dat ik er intens van kan genieten om andere mensen hun werk te zien en geïnspireerd te worden. Nog steeds kan stress nog wel een hele grote factor zijn die me neerhaalt en kan raken, soms barst mijn hoofd ervan open. Ik weet nu dat ik ervoor moet zorgen dat ik mijn grenzen stel en die niet overschrijd. Ook besefte ik snel dat ik meer wilde dansen, omdat ik uit mijn hoofd moest kruipen en mijn lichaam weer wilde voelen.

1562061829278-20190426_iD_MUZES_Portraits-beauty_Suzan_foto531-EDIT02

Net na die zomer, in september, ging ik naar het huis van Lotte waar ze me zou fotograferen. Ik heb al eens kleine fotoshoots gedaan voor mensen die ik ken, maar dit zou de eerste keer zijn dat ik zou poseren voor een professionele shoot. Toen ik bij haar langskwam, dronken we eerst een theetje en praatten we wat. Ik vertelde voor het eerst aan iemand die ik amper kende over mijn moeilijke periode en zij vertelde dat ze het ook soms moeilijk kan hebben. Op dat moment hadden we echt steun aan elkaar. Ik vond het een geruststellend gevoel dat mensen die elkaar niet zo goed kennen, er alsnog kunnen zijn voor elkaar. De shoot zelf was heel erg intiem, we waren gewoon met ons tweetjes in haar huis en zo legde Lotte me in de eerste maanden nadat ik mijn depressie overwonnen had, vast op foto.

Credits


Fotografie Lotte van Raalte

Tagged:
MODEL
mentale gezondheid
diversiteit
lotte van raalte