Still uit My Own Heaven

bea1991 en filmmaker jona honer raakten verdwaald op een giga cruiseschip

In de korte film ‘My Own Heaven’ volgen we haar terwijl ze zich schoorvoetend overgeeft aan de geforceerde activiteiten op het schip.

|
20 mei 2019, 12:15pm

Still uit My Own Heaven

Of ze nu in een levensgrote oester ligt of in een zuurstokroze ruimte ronddanst: de video’s die we doorgaans van de multidisciplinaire artiest BEA1991 gewend zijn, hebben haast altijd iets dromerigs en neigen vaak naar escapisme. Ze fungeren als een soort comfortabele holletjes waar je in kunt kruipen terwijl je je laat meevoeren door haar etherische, haast buitenaardse vocalen.

In de nieuwe korte film My Own Heaven, waarin ze het hoofdpersonage is en haar gelijknamige single de soundtrack vormt, zoekt ze daarentegen juist de vervreemding en het oncomfortabele op. Het decor is een van de grootste plezierjachten ter wereld, die bolstaat van de protserigheid en kunstmatigheid, met als vertrekpunt Miami. De film werd geschoten door de Nederlandse regisseur Jona Honer, die in 2013 afstudeerde aan de Filmacademie in Amsterdam, en onder andere de prijswinnende korte documentaire Ik maakte.

In de film volgen we een verloren Bea, die zich schoorvoetend overgeeft aan de georganiseerde activiteiten van het cruiseschip, hoewel het duidelijk is dat ze zich er niet zo thuisvoelt. Zo surft ze in het golfslagbad, wiegt ze de heupen met een oud heertje op de dansvloer en laat ze zich op het dek fotografen voor een nepuitzicht op zee – het kan bijna niet meer meta dan dat.

Haar karakter doet een beetje denken aan het filmpersonage Leeloo in The Fifth Element (1997), het beeldschone wezen dat ontsnapt uit een laboratorium en in een futuristische metropool beland, waar ze haar missie om de wereld te redden moet proberen te volbrengen. Ook bij Bea kun je een soort verlorenheid detecteren, maar het is lastig te bepalen of het gespeeld of echt is. Honer zei hier van de week in Paper over: “Ik had voor Bea een hybride karakter in gedachte, dat aan de ene kant weet dat ze een personage speelt, maar zich aan de andere kant wel in een ‘echte’ omgeving bevindt.”

“De film was een soort sociaal experiment,” vertelde Bea eerder in het interview. “Een poging om vreugde te ervaren op een plek waar ik dat doorgaans niet zou doen. Een soort vreugde, die niet voor mij bestemd was.”

Bekijk de korte film hier: