Advertentie

sistaaz of the castle: droomkleding van transgender sekswerkers

Modeontwerper Duran Lantink en fotograaf Jan Hoek maakten een volledig kunstwerk van en voor de transgender sekswerkers in Kaapstad.

door Robin Alper
|
13 januari 2016, 4:20pm

Vanavond opent in fotografiemuseum Foam, als onderdeel van het OFF SCHEDULE programma van de Fashion Week, de fotoserie Sistaaz of the Castle van modeontwerper Duran Lantink en kunstenaar en fotograaf Jan Hoek. Voor deze serie reisden Duran en Jan naar Zuid-Afrika, waar ze zich lieten inspireren door transgender sekswerkers. Via SWEAT, de lokale organisatie voor sekswerkers in Kaapstad, kwamen ze in contact met de dames van Sistaazhood. De meesten van hen zijn dakloos en wonen onder de brug achter het kasteel van Kaapstad. Duran en Jan raakten geïnspireerd door de manier waarop de meisjes van gevonden kledingstukken de meest creatieve en prachtige creaties kunnen maken.

Voor zes van deze meisjes kwam een droom uit: Duran Lantink ontwierp voor hen namelijk hun droomoutfit. Zo maakte hij een trouwjurk voor de grootmoeder van de groep; de 57-jarige Joan Collins, met wie Vice een interview deed. De fantasieën van de dames werden omgezet in een indrukwekkende couture-collectie van Lantink, en vastgelegd door Jan Hoek. Zo ontstond er een volledige kunstwerk om de transgender sekswerkers van Kaapstad heen, waarmee het stigma rond transgender sekswerkers in de Zuid-Afrikaanse media hopelijk doorbroken kan worden.

Duran Lantink, die zich naar eigen zeggen "richt op verschillende media in combinatie met mode" en wiens werk bestaat uit het "aantrekken van tegenstellingen," staat bekend om zijn buitenzinnige modecreaties. In 2013 studeerde hij af met een collectie die was gebaseerd op de menselijke drang om dingen te verafgoden. Een stuk uit deze collectie was een 3D-geprinte schoen met hakken van 65 centimeter hoog, bestaande uit een verzameling symbolen uit allerlei verschillende religies. Zijn werk is vaak kritisch en provocerend, maar daardoor juist des te interessant.
Wij vroegen Duran naar hun samenwerking met Sistaazhood en of hij met deze collectie nog net zo provocerend wil zijn als in zijn begintijd.

Waar kwam het idee vandaan om inspiratie bij de Zuid-Afrikaanse transgender sekswerkers te halen?
Dat kwam bij ons allebei vandaan. We wilden al heel lang samenwerken omdat we elkaars werk heel tof vinden. Zo zijn we uiteindelijk samen achter de computer gaan zitten en een beetje op internet gaan zoeken. Na wat te hebben rond gekeken kwamen we bij twee meisjes terecht die er echt fantastisch uitzagen. Ze hadden scheve pruiken op hun hoofd en netkousen om hun armen. We vonden de straat in Kaapstad waar ze werkten en besloten daarheen te gaan om ze te zoeken. Zo kwamen we bij SWEAT terecht. Zij kenden ze, alleen bleken deze twee meisjes juist degenen te zijn die de andere sekswerkers in een kwaad daglicht zetten. Maar er waren veel meer andere meisjes bij SWEAT, dus besloten we met hen samen te werken. Ze waren allemaal enorm inspirerend en wilden de negatieve kijk op transseksuele sekswerkers veranderen.

Reageerden de dames allemaal even enthousiast?
Ja, zeker. Ze zijn allemaal dol op mode en make-up, en staan graag in de belangstelling. Ze waren er allemaal erg blij mee, omdat ze niets liever willen dan transgender sekswerkers op een positieve manier neer te zetten in de media. De eerste dag hebben we een workshop met ze gedaan waarin ze van oude kledingstukken nieuwe kledingstukken konden maken. Vervolgens lieten wij ze allemaal hun droomoutfit omschrijven. Daar hebben we er zes uitgekozen. Dat werden onze muzen en zij zijn nu de gezichten van de collectie.

Je werk staat bekend om het samenvoegen van contrasterende cultuurcodes - dat komt in dit werk ook duidelijk naar voren. Proberen jullie er zo een statement mee te maken, of is het voornamelijk een vorm van provocatie om mensen aan het denken te zetten? Wat is de gedachte achter die opposities?
Ik denk dat het belangrijk is om mensen aan het denken te zetten. Deze fotoserie draagt natuurlijk wel gedeeltelijk een statement met zich mee, maar het gaat er vooral om om de meisjes in een goed daglicht te zetten. Transseksueel zijn is nog steeds not done in Zuid-Afrika. Dat is natuurlijk belachelijk. Zelfs in Kaapstad worden ze niet geaccepteerd. Wij willen hiermee laten zien dat deze mensen ook dromen hebben.

In 2013 had je een interview met Vice over je afstudeercollectie waarin je zei dat je best blij wordt van negatieve reacties. Is dat nog steeds zo?
Haha, dat was wel een heel puberaal interview. Negatieve reacties zijn natuurlijk niet altijd goed, maar een reactie is een reactie. Negativiteit zet mensen tenminste wel aan het denken. Als alles altijd alleen maar positief is worden mensen laks. Hoewel het niet onze intentie was om bij mensen negatieve gevoelens op te wekken met deze serie, levert het wel stof tot denken op. Zo kunnen we de boodschap overbrengen en de kijk op transseksuele sekswerkers veranderen.

Zal de serie ook in Kaapstad zelf te zien zijn?
Ja, de fotoserie wordt ook in Kaapstad gepresenteerd. We zijn nu nog op zoek naar een lokaal tijdschrift om het in te publiceren, de meisjes willen namelijk erg graag in een blad staan. Daarnaast worden de droomoutfits die we hebben gemaakt aan hen geschonken. Het zou een beetje lullig zijn als we het voor ze zouden maken om de stukken vervolgens weer mee te nemen naar Europa.

De fotoserie 'Sistaaz of the Castle' is van 13 tot 20 januari te zien in Foam. De collectie zal op 16 januari op de catwalk worden gepresenteerd tijdens Amsterdam Fashion Week. Daarnaast zijn er van 21 januari tot 4 februari unieke fanshirts van de meisjes te koop in de kledingwinkel Concrete op de Spuistraat in Amsterdam, met daarop de foto's zoals hierboven.

Credits


Tekst Robin Alper
Beeld eigendom van Jan Hoek, beelden fanshirts

Tagged:
FASHION WEEK
foam
Fotografie
jan hoek
Duran Lantink
Sistaaz of the Castle
Cultuur
Kaapstad
sekswerkers
mode interviews