de stijl van laura a. dima is niet vast te pinnen

In dit tijdperk waarin iedereen van over de hele wereld samenkomt in de digitale wereld, en we elkaar daar constant in de gaten houden, lijken we steeds homogener te worden. Des te opvallender zijn de paradijsvogels.

door Katya von Vaupel Klein
|
09 januari 2015, 10:15am

"Stel je voor dat ik een spijkerbroek zou moeten dragen, wat erg…" zegt de 23-jarige Laura. Haar stijl is niet vast te pinnen, net als zijzelf. In het dagelijkse leven houdt ze zich bezig met performance art en sociale constructies op de Inter-Architecture-afdeling van de Gerrit Rietveld Academie. Zoals ze haar kunst creëert, creëert ze ook haar visuele identiteit – ze selecteert en mixt verschillende stijlen om zich deze vervolgens eigen te maken. i-D sprak met Laura over visuele identiteit, reacties van voorbijgangers en jezelf zijn.

In hoeverre probeer je anders te zijn?
Ik doe niets om anders te zijn. Ik realiseer me dat ik opval, maar als ik me aankleed denk ik niet: vandaag ga ik opvallen. Het gaat vanzelf. Ik bouw verschillende lagen op van dingen die me inspireren en die ik leuk vind en maak me die eigen.

Je hebt een sterke visuele identiteit, hoe bewust ben je hier mee bezig?
Net zo bewust als wanneer ik andere dingen creëer. Het is hetzelfde. Soms kan je tien pagina's vol schrijven en andere dagen krijg je niets uit je pen. Soms zie je zoveel mooie dingen in een tentoonstelling dat je het allemaal mentaal wil meenemen. Mijn visuele identiteit is verbonden aan mijn ervaringen, bagage en kennis.

Probeer je middels je uiterlijk iets over te brengen, of een statement te maken?
Ja, ik denk het wel. Ik heb de kracht om te zijn wie ik wil zijn en ik ben niet bang om zo te zijn. Zelfs als mensen tegen me schreeuwen en me naroepen op straat denk ik: blijf sterk. Ik blijf heel bewust mezelf omdat ik dat wil. Misschien kan die ander die mij naroept daar nog wat van leren.

Mensen roepen je na of staren je aan omdat je volgens de norm nogal excentriek bent. Vind je zelf ook dat je excentriek bent?
Als iedereen zoals ik zou zijn, zou ik casual zijn. Misschien ben ik wel casual tussen mijn vrienden, want zij kleden zich net als ik… Maar als ik het vergelijk met het straatbeeld zou ik mezelf inderdaad wel excentriek noemen.

Heb je je altijd al zo gekleed of was er een keerpunt, een moment waarop je besloot jezelf zo te uitten?
Ik denk dat het bij iedereen hetzelfde werkt: het begint allemaal in je tienertijd wanneer je je persoonlijkheid stukje bij beetje op begint te bouwen. Het begon bij mij ook op dat moment en door de jaren heen heb ik me ontwikkeld tot iets compleet anders. Ik denk wel dat ik al sinds mijn tienerjaren 'excentriek' ben geweest: ik was eerst een punker, toen goth, toen weer wat anders en nu zou ik niet eens weten hoe ik mezelf zou noemen. Er is niet echt een duidelijk beginpunt, maar het moet geweest zijn toen ik me bewust werd van mijzelf, toen ik mijn ogen opende, naar buiten ging, begon te feesten, andere mensen zag die mij inspireerden en muziek begon te luisteren.

Is je look dan nu geperfectioneerd en af?
Het is niet dat mijn stijl een vast gegeven is en over een jaar zie ik er misschien wel weer heel anders uit, maar ik ben nu wel zelfverzekerder en ik weet wat ik wel en niet wil zijn. Ik hou van verandering en van experimenteren met mijn uiterlijk. Ik probeer zoveel nieuwe dingen puur omdat ik dat leuk vind. Als ik er te lang hetzelfde uit zou blijven zien zou ik verveeld raken met mezelf.

Je zei dat je niet zou weten wat je nu bent, maar kan je jezelf proberen te omschrijven?
Nee, ik kan mezelf echt niet omschrijven. Ik bedoel, ik ben gewoon ik, en als ik daar labels op ga plakken zullen anderen misschien wel zeggen dat het niet klopt. Ik haat al die subculturen, labels en hokjes. Ik vind het fijn om te denken dat ik vandaag een punk kan zijn, morgen een goth en daarna een hippie of zo. Ik kan alles zijn.

Je haat labels en hokjes, hoe zou jij dan het woord identiteit omschrijven?
Er zitten zoveel lagen in dat woord, maar ik denk dat het is hoe jij jezelf ziet, hoe anderen jou zien en waar je voor staat. Dat is je identiteit, je plek in de wereld. Het is iets dat je gedurende je hele leven leert, maar tegelijkertijd zijn er ook dingen waarmee je bent geboren. Ik ben geboren in Roemenië, dus dat is een deel van mijn identiteit. Mijn ogen zijn groen, dat is een ander deel. Dit zijn allemaal stukjes en details, maar een volledige identiteit ontwikkel je door te leven.

Heeft je uiterlijk effect op je dagelijkse leven?
Ja natuurlijk, jouw uiterlijk heeft ook invloed op jouw leven. Als je iemand voor het eerst ontmoet word je beoordeeld op dat specifieke moment. Ook als ik me niet zo kleed zou ik worden beoordeeld, maar met mijn uiterlijk wordt dit waarschijnlijk wel meer gedaan - ik laat heel veel van mezelf zien. Sommige mensen vinden dat leuk, andere niet. Op die manier heeft het inderdaad invloed op mijn dagelijkse leven, maar op een goede manier. Ik vind het leuk om hiermee om te gaan. Ik zet het op de voorgrond zodat anderen er misschien iets mee kunnen. Wat betreft mijn werk denk ik niet dat het invloed heeft, aangezien ik kunstenares ben - het is normaal in mijn wereld. Ik denk ook dat mijn uiterlijk me een sterk gevoel geeft. Ik ben daardoor in staat om juist dit werk te doen.

Dus jouw uiterlijk maakt je sterker, hoe zou je je zonder al deze facetten voelen?
Ik denk toch wel hetzelfde, want het gevoel komt van binnenuit. Waarschijnlijk zou ik me wel wat ongemakkelijk voelen met een uiterlijk dat al deze facetten niet heeft.

Lees hier deel 2 van de serie: Bobby Glampire
Lees hier deel 3 van de serie: Anne-Rixt Gast

Credits


Tekst Katya von Vaupel Klein
Fotografie Lotte van Raalte

Tagged:
Mode
mode interviews