ierse tieners op de drempel van volwassenheid

Doug Dubois fotografeerde zes jaar lang opgroeiende jongeren in een kleine Ierse gemeenschap in crisistijd.

door Emily Manning
|
23 oktober 2015, 7:00am

Dean Shows his Tat, Russell Heights, Cobh, Ireland, 2009

Iedere generatie heeft zijn eigen coming-of-ageverhalen - van The Catcher in the Rye tot The Virgin Suicides. In Amerika bevatten deze verhalen vaak een overdaad aan footballvelden en promqueens, maar in de rest van de wereld zien dingen er toch net iets anders uit.

Zes jaar geleden, toen de economie in Ierland in een diep dal zat, werd fotograaf Doug Dubois gevraagd om een maand lang in het Sirius Arts Centre te verblijven, in het kleine dorpje Cobh in het zuidwesten van Ierland. Doug probeerde er een serie te schieten met de economische crisis als thema, maar de gemeenschap leek daar weinig interesse in te tonen. "Er werd toen enorm veel gebouwd in Ierland, en al die huizen die uit de grond werden gestampt stonden leeg of werden maar half afgemaakt," legt hij uit. "Ik probeerde beelden te schieten van de laatste projecten die wel waren afgerond, maar ik kwam niet echt verder. Het was een lastig moment. Vanwege de economische toestand was iedereen nogal gespannen."

Na twee weken zonder succes was Doug klaar om terug naar huis te gaan. Maar voor hij dat deed, vroeg hij aan de directeur van het kunstcentrum of hij een fotografieworkshop kon organiseren, om hem in contact te brengen met de mensen uit Cobh. Er kwamen ongeveer acht kinderen opdagen, waarvan een aantal was gestopt met de middelbare school om nog snel een baan te kunnen vinden. "Ik vroeg aan de groep of ze me konden meenemen naar de buurten waarin ze woonden, en me wilden laten zien waar ze rondhingen." Een koppel, Eirn en Kevin, stemde toe.

In de vijf jaar die daarop volgde, keerde Doug iedere zomer terug naar Cobh om foto's te nemen van de jongeren in de gemeenschap. Hij verzamelde de foto's in het boek My Last Day at Seventeen. In samenwerking met illustrator Patrick Lynch is het eindresultaat een aangrijpende mix geworden tussen feit en fictie, waarin de laatste dagen van het leven zoals de jongeren dat kenden zijn vastgelegd, voordat ze definitief toetraden tot de grotemensenwereld.

Jordan in de paal, Russell Heights, Cobh, Ierland, 2010

Kan je iets vertellen over je eerste ervaringen met het fotograferen van de kinderen?
Kevin en Eirn, het koppel uit de workshop, vertelden me dat ze me mee zouden nemen naar een plek die ze 'the steps' noemden. Dat bleek een hangplek te zijn waar een stuk of vijftien vijftienjarigen niets anders deden dan dronken worden. Het was al negen of tien uur 's avonds, maar het bleef lang licht in de zomer. Ik wilde niet gewoon foto's maken van hun drankgebruik, want dat zou een negatief stereotype beeld neerzetten. Ik richtte me daarom op één kind, Lenny, en zei: "Lenny, ik ga een close-up van je nemen dus ik wil dat je stilstaat en in mijn camera kijkt. Kan je dat doen?" Hij was dronken genoeg om het allemaal wel goed te vinden. Ik had pas één of twee foto's genomen toen de hel losbrak. Bierblikjes vlogen in het rond, mensen spuugden op me, en ze gingen volledig door het lint. Kevin zei dat we moesten maken dat we wegkwamen, dus het werk voor die dag zat er al snel weer op.

Ik schiet altijd op film, dus ik zag de foto's pas nadat ik uit Ierland wegging, maar die ene foto van Lenny werd de maatstaf voor de rest van het project. Ik wilde die parmantigheid vastleggen - het moment waarop je op de drempel van volwassenheid staat.

Lenny bij the Steps, Cobh, Ierland, 2009

Hoe breidde het project zich uit?
Ik leerde de buurt waarin Kevin woonde beter kennen. Het was een arbeiderswijk genaamd Russel Heights. De buurt stond een beetje op zichzelf, maar mensen letten wel op elkaar. Ik kende daar niemand behalve Kevin en Eirn, dus mijn eerste twee weken waren best zwaar. Mensen belden de politie en schreeuwden "Viezerik, ga weg, wat moet je hier?" naar me als ze langsreden. Maar dat veranderde langzaamaan.

Nadat er twee weken lang niets gebeurde met de aannemers, was ik klaar om te vertrekken. Voor ik dat deed, vroeg ik aan Kevin en Eirn of ik een jaar later terug mocht komen. Ze waren heel vriendelijk en open. Zonder hun steun was dit project er niet geweest. Uiteindelijk gingen de kinderen uit de buurt er ook vanuit dat ik ieder jaar terug zou komen - het werd een soort ritueel, ik werd onderdeel van hun leven.

Eirn op de avond van haar achttiende verjaardag, Cobh, Ierland, 2009

Wat zijn de problemen waar deze kinderen op hun zeventiende tegenaan lopen?
De eerste zomer dat ik er was, fotografeerde ik Eirn in een feestjurk op de avond van haar achttiende verjaardag. Ze riep "Dit is mijn laatste dag als zeventienjarige," en ik herkende dat gevoel. Sommige mensen ervaren het als ze twaalf worden, anderen op hun veertigste. Het is het moment waarop je je onschuld verliest en je jeugd achter je laat. Je realiseert je dat je nu een andere plek in de wereld hebt. Je kan niet meer zijn zoals je was, maar je bent nog niet zeker wie je zal worden. Je herinnert je nog hoe het is om kind te zijn omdat je dat ergens nog steeds bent: je hebt die enorme energie nog, maar je weet ook dat je je zaakjes op orde moet krijgen. Die dingen kom je tegen in alle economische klassen, en niet alleen in Ierland. Maar de manier waarop het in Ierland gebeurt is wel typisch Iers.

Padjoe in zijn vaders keuken, Cobh, Ierland, 2011

Wat zijn de grootste culturele veranderingen die je hebt gezien in deze vijf jaar?
De oudere kinderen groeiden op in een stabiele economie. Er was overal werk te vinden in Ierland; ze haalden zelfs arbeidsmigranten binnen, omdat er zoveel banen in de bouw waren. Toen de crisis kwam, kregen ze te maken met een situatie die jammer genoeg een stuk kenmerkender is voor Ierland; mensen moesten naar het buitenland verhuizen om een baan te vinden. Hun ouders en grootouders kenden die situatie, maar voor deze jongeren was dat compleet nieuw. Ik denk dat ze veel hogere verwachtingen hadden toen ze jong waren, maar die moesten ze steeds naar beneden bijstellen. En dat merkte je.

Kampvuur, Russell Heights, Cobh, Ierland, 2011

Kan je ons iets meer vertellen over de invloed van Patrick Lynch' illustraties op het boek?
In eerste instantie wilde ik een kort verhaal van een Ierse schrijver aan het boek toevoegen, maar de uitgever stelde voor een soort stripboek te maken. Ik vond Paddy, wiens werk een sterke emotionele band heeft met het leven van jongeren in Dublin. We spraken af in Russel Heights, en namen een conceptversie van het boek en een taperecorder mee. Vervolgens lieten we het boek aan mensen zien en namen we hun reacties op. De illustraties zijn gebaseerd op de verhalen die we in de buurt verzamelden. Sommige delen zijn verzonnen, maar alle verhalen hebben hun wortels in de realiteit. Het stripverhaal gaat over wat het betekent om op te groeien. Het is een andere manier om dat verhaal te vertellen.

Roisin en Jordan, Cobh, Ierland, 2010

Wat hoop je dat mensen zullen inzien door dit boek?
De reden dat verhalen over opgroeien zo populair zijn, is omdat we het allemaal meemaken. Iedere generatie krijgt te maken met dezelfde emoties, we weten allemaal hoe het voelt. Hopelijk weet dit boek dat gevoel te vangen, herkennen mensen zichzelf erin, en kunnen ze zo even aan hun eigen jeugd terugdenken.

My Last Day at Seventeen is hier verkrijgbaar.

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Doug Dubois, alle afbeeldingen © Doug DuBois

Tagged:
Interviews
coming of age
ierland
Doug DuBois
Cultuur
my last day at seventeen