waarom we meer vrouwen nodig hebben aan de top in de modeindustrie

Met het vertrek van Raf Simons bij Dior, vraagt iedereen zich af wie zijn opvolger zal worden (elbaz?!). Deze belangrijke positie zou moeten worden ingenomen door een vrouw.

|
okt. 30 2015, 4:45pm

Image courtesy Dior

In 1986 bracht het activistische kunstcollectief Guerrilla Girls een rapport uit waarin de voornaamste kunstgaleries in New York werden beoordeeld aan de hand van de hoeveelheid solo-exposities van vrouwelijke kunstenaars die ze in dat jaar hadden. De resultaten waren teleurstellend, en dat zijn ze eigenlijk nog steeds. Wij probeerden hetzelfde te doen binnen de mode.

We combineerden de meest winstgevende merken van 2015 met de meest bekeken herfst/winter '15 shows op style.com, en kwamen zo uit op een lijstje van de meest prominente modehuizen: Louis Vuitton, Hermès, Gucci, Chanel, Prada, Burberry Prorsum, Valentino, Saint Laurent, en Givenchy. Momenteel worden maar drie van deze modehuizen gerund door een vrouw, en in de gehele geschiedenis van de mode zijn er in totaal minder dan tien vrouwelijke creative directors geweest.

Op de catwalk is te zien hoe de meest gezaghebbende modeontwerpers alle genderrestricties de grond in stampen. Denk aan de nieuwe richting die Gucci is ingeslagen, of dejongens in baljurken van Vivienne Westwood. Dus waarom is er naast de catwalk nog zo'n grote ongelijkheid op het gebied van gender?

Toen Raf Simons eerder deze week zijn vertrek bij Dior aankondigde, begon menig modeliefhebber direct te speculeren over wie zijn plaats zou innemen. De rumoeren schoten uiteen van Riccardo Tisci - die al een decennium lang LVMH-huis Givenchy onder zijn hoede neemt - tot onbekendere namen, zoals Gucci op succesvolle wijze deed met Alessandro Michele. JW Anderson, Proenza Schoulers Jack McCollough en Lazaro Hernandez, en Erdem Moralioglu werden ook genoemd als waardige opvolgers. In deze waslijst aan namen kwam echter maar één vrouw naar voren: Phoebe Philo.

Maar zoals Cathy Horynal zei, heeft deze creative director van Céline waarschijnlijk helemaal geen interesse in de positie bij Dior. Ze ontwerpt momenteel voor maar één huis, wat haar net als Tisci een aantrekkelijke optie maakt. Maar de kans is groot dat ze zich in Parijs niet op haar plek zou voelen. Toen de Londense designer en moeder in 2008 haar functie binnen Céline kreeg, bleef ze in Londen wonen. Philo is echter niet de enige vrouw in de mode die een geschikte opvolger zou zijn. Dus waarom is ze dan wel enige vrouw die in alle speculaties wordt genoemd?

De eerste collectie van Christian Dior uit 1947, zette een romantische en ultra-vrouwelijke revolutie op gang. Zijn silhouetten werden gekenmerkt door de ronde schouders, strakke tailles, dramatische bustes, overdreven heupen, en vloeiende rokken. Deze "New Look" van Dior kwam niet alleen in opstand tegen de doelgerichte uniformen van de Tweede Wereldoorlog, maar legde de basis voor wat het betekende om vrouw te zijn. Zijn werk heeft decennia ontwerpers geïnspireerd - van Galliano's couture creaties tot Simons' modernisme. Maar desondanks is er in de 70-jarige geschiedenis van het huis nog nooit een vrouwelijke ontwerper aan de leiding geweest.

Deze ongelijkheid is natuurlijk niet iets wat alleen bij Dior en de andere Parijse modehuizen voorkomt. Van de zestien shows in de lente van 2015, waren er maar vier onder leiding van vrouwen. Vrouwen zoals Sarah Burton, Chitose Abe en Carol Lim mogen dan wel belangrijke stemmen zijn binnen de wereldwijde mode-industrie, maar het merendeel van de posities van creative directors worden nog steeds bezet door mannen. Dit maakt duidelijk dat de meest invloedrijke vrouwelijke ontwerpers - Rei Kawakubo, Miuccia Prada, en Westwood - de slimme keuze hebben gemaakt om het huis onder hun eigen naam te zetten.

We willen niet doen alsof de mode-industrie helemaal geen vrouwen bevat. In bepaalde 'lagere' posities is er juist een overschot aan vrouwen, denk bijvoorbeeld aan de petits mains (ofwel "kleine handen"), wat de extreem getalenteerde naaisters zijn die in couture-ateliers werken. En vergeet ook niet Florence Chehet en Monique Bailly, de twee atelier premières waar we in Simons' documentaire Dior and I kennis mee maakten, en onmiddellijk verliefd op werden. Vrouwelijke ontwerpers bezitten overduidelijk dezelfde vaardigheden, visies en andere kwaliteiten die nodig zijn voor een goede creative director. Dus waarom krijgen ze zo zelden deze kans?

Er kunnen allerlei redenen voor zijn; een gebrek aan zelfvertrouwen, twijfels op zakelijk gebied, of misschien wel hun kleding zelf. "Je zou kunnen denken dat vrouwen kleding maken die ze zelf willen dragen, en dat mannelijke ontwerpers kleding maken die ze graag op hun droomvrouw zouden zien; het laatste betreft fantasie, het eerste functionaliteit," vermoedde Vanessa Friedman in een stuk dat de New York Times onlangs publiceerde. "Maar die verklaring is niet inhoudelijk en niet langer correct voor beide geslachten," stelde Friedman.

Het gebrek aan vrouwen in leidinggevende functies lijkt steeds kleiner te worden binnen de nieuwe generatie ontwerpers, voornamelijk in Londen. Molly Goddard, Grace Wales Bonner, Ashley Williams, en Phoebe English treden in de voetsporen van de succesvolle Mary Katrantzou en Simone Rocha. Binnen ontwerpduo's en collectieven als Eckhaus Latta, Sibling, en Area is een groeiende gelijkheid op het gebied van gender te zien. Maar we zijn er nog lang niet.

Van de 26 opkomende labels op de genomineerdenlijst van de LVMH Young Designers Prize van dit jaar, zijn er maar vijf opgericht door vrouwen in hun eentje (Astrid Anderson, Ryan Roche, Faustine Steinmetz, Andrea Jiapei Li, en Christelle Kocher) terwijl maar drie merken in hun team een vrouwelijke ontwerper hebben (Prijswinnaar Marta Marques van Marques Almeida, Samantha Orley van Orley, en Anais Mac van Jourden). De vrouwen bezetten dus maar 30%, wat niet veel beter is dan in de kunstwereld.

Als het aankomt op gender, heeft de modewereld lak aan alle regels. Degene die Simons zal opvolgen binnen Dior zal hoe dan ook een geweldige nieuwe invloed op het huis hebben, maar ik zou maar al te graag een vrouw aan de leiding zien. Net als het belang van vrouwen in topposities binnen de politiek, de zaken-, technologie-, en kunstwereld, is het ook binnen de mode cruciaal dat er binnen de hogere functies een gelijke genderrepresentatie ontstaat.

Credits


Tekst Emily Manning
Afbeeldingen eigendom Dior