het tijdschrift ‘banana’ rekent af met aziatische stereotypen

Vicki Ho en Kathleen Tso laten op een creatieve manier zien hoe het is om als Aziatische twintiger op te groeien in Amerika.

door Hana Beach
|
23 november 2015, 8:50am

photography Rebekah Seok

Tijdens hun jeugd hadden Vicki Ho en Kathleen Tso weinig rolmodellen met dezelfde etnische identiteit. "Kaity Tong, de nieuwslezeres van het oldschool WB11-avondnieuws was letterlijk de enige Aziaat op tv," zegt Vicki. En als Aziatische mensen al een grote rol kregen, speelden ze vaak stereotypische nerds of overdreven karikaturen van hun cultuur. Margaret Cho's sitcom All American Girl faalde erin een breed Amerikaans publiek te trekken, en liet daarmee een leegte achter in de vertegenwoordiging van Aziatische Amerikanen in de media. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat Vicki en Kathleen afstand namen van hun Aziatische afkomst. Ze groeiden op in New York en in een buitenwijk in Texas, een wereld van verschil, maar Vicki en Kathleen hadden vergelijkbare ervaringen. Samen begonnen ze daarom Banana, een tijdschrift dat zich bezighoudt met wat het betekent om een Aziatische twintiger in Amerika te zijn.

De release van het tweede nummer van Banana valt samen met de doorbraak van Aziatische Amerikanen in de popcultuur. Aziz Ansari's sitcom, Master of None, is net uit op Netflix en het even geliefde als gehate Fresh Off the Boat van Eddie Huang begon deze herfst zijn tweede seizoen. Het tijdschrift doet twee dingen. Ten eerste plaatst het interviews met of artikelen over Aziatische kunstenaars, chefs, acteurs en ontwerpers. Ten tweede vormt het een gemeenschap van creatieve Aziaten. Banana is een plek waar, zoals Kathleen ze noemt, "bomb-ass Asians" omarmd worden.


Fotografie Will Yan

Hoe selecteren jullie onderwerpen en bijdragers?
Kathleen: We hadden de luxe dat veel onderwerpen naar ons kwamen. Omdat de gemeenschap net zo gepassioneerd is als wij, krijgen we de hele tijd geweldige ideeën toegeworpen. We reiken zelf ook uit naar mensen die ons inspireren.
Vicki: Wat Banana zo speciaal maakt is dat het een deel van het leven laat zien, dat niemand echt ziet bij de Aziatische gemeenschap: de creatieve groep. Dus of het nou iemand is waarover we een profiel maken, of een bepaalde gastschrijver.  We zoeken talent dat ons helpt om deze groep in de schijnwerper te zetten.

Met welke gastschrijver ben je het blijst?
KT: Mijn moeder! Kijk maar in nummer twee.
VH: Wilson Tang, de eigenaar van de Nom Wah Tea Parlor in het Chinese deel van New York. We hebben zijn profiel in het tweede issue. Hij is een echte baas.


Fotografie Trinh Huynh

Hoe zijn Aziaten nu vertegenwoordigd in de media? Hoe verandert dat?
KT: Het is best duidelijk dat we niet volledig aanwezig zijn in de media. Maar met shows als Fresh Off the Boat en Master of None boeken we vooruitgang.
VH: Er is vooruitgang. Er zitten nu meer Aziaten in de media waar je tegenop kunt kijken dan toen wij opgroeiden. De grootste verandering die ik zie, is dat Aziaten in de media zich niet meer hoeven te houden aan stereotypen. Ze kunnen zichzelf zijn. Hun meningen en talenten worden overal gerespecteerd.


Fotografie Trinh Huynh

Er waren op de afgelopen New York Fashion Week meer gekleurde modellen dan tijdens eerdere seizoenen. Hoe goed zijn Aziatische modellen vertegenwoordigd in de mode-industrie?
VH: Ik werk in de mode-industrie en ik zie een betere vertegenwoordiging dan eerst. Ik denk dat modeshows als Made en V Files de grens verleggen, want ze zijn zo divers en hebben zo veel verschillende perspectieven. Op een nationale schaal, op consumentenniveau, hebben we nog een fucking lange weg te gaan.

Wat kunnen we van het tweede issue verwachten?
KT: Een nieuw ontwerp, meer doordachte inhoud en een leuke cover! Het is misschien een beetje bevooroordeeld, maar ik vind het stuk van mijn zus het leukst. Het gaat over niet-Aziaten die Aziatische meisjes versieren. Er komt een striptekening bij van Louie Chin. Hij is hilarisch en to the point.
VH: Ik heb superveel zin in het stuk van modeontwerper Sandy Liang. De foto's en haar collectie zijn geweldig, en het profiel heeft niet die typische vragen als "Waar is je herfstcollectie door geïnspireerd?" Het gaat over Sandy als persoon en als een Aziatisch-Amerikaanse in de industrie.


Fotografie Trinh Huynh

Hoe waren jullie met klasgenootjes tijdens jullie jeugd?
KT: Ik groeide op in een voornamelijk blanke buitenwijk in Texas, dus het was een uitdaging om een goede band op te bouwen met mijn leeftijdsgenoten. Het is triest, maar ik probeerde mijn Chinese achtergrond van me af te schudden en me te richten op de Amerikaanse cultuur. Ik wilde zo goed mogelijk bij de rest passen en me aanpassen. Ik haatte het om anders te zijn. Ik wenste dat mijn naam 'Katie Smith' was, zodat ik ertussen paste. Of ik wenste dat ik opgroeide in Taiwan, waar mijn ouders zelf ook opgroeiden, zodat ik me 'normaal' voelde. Ik vind het jammer dat ik zulke gedachten had.
VH: Ik had een andere ervaring, maar ik voerde min of meer dezelfde strijd als Kathleen. Ik groeide op in Brooklyn, in een grotendeels Aziatische gemeenschap. Alles wat ik wilde was opvallen tussen mijn leeftijdsgenoten. Op een gegeven moment wilde ik ook mijn Chinese cultuur achter me laten. Ik ben superbleek, en ik loog altijd dat ik half blank was, alleen om anders te zijn en 'Amerikaans' te zijn. Deze ervaringen brachten Kathleen en mij samen om Banana te maken. We waren tijdens onze jeugd allebei zo verward over het accepteren van onze afkomst. Pas nu we volwassen zijn waarderen we die. Nu pas zijn we er trots op. Hopelijk helpt Banana andere Aziaten sneller tot dezelfde conclusie te komen.

Je kunt hier een pre-order plaatsen voor het tweede issue.

banana-mag.com

Credits


Tekst Hana Beach 
Beeld via Banana 
Coverfoto
Fotografie Rebekah Seok
Styling Beverly Nguyen
Makeup Seiya Iibuchi
Haar Shuhei Kadowaki
Model Gia Seo

Tagged:
Magazine
Interview
banana
Mode
vicki ho
Azië
Aziatisch
sandy liang
kathy tso