een tragikomische break-up, gespeeld door echte exen

Eugene Kotlyarenko en Kate Lyn Sheil gingen uit elkaar en maakten daar een film over.

door Dean Kissick
|
27 oktober 2015, 9:40am

Wat doe je als je relatie op de klippen loopt? Verbreek je al het contact? Blijf je vrienden? Schrijver en regisseur Eugene Kotlyarenko en actrice Kate Lyn Sheil (bekend van House of Cards en The Heart Machine) pakten het heel anders aan dan anderen, en maakten een film over het einde van hun relatie. In de geïmproviseerde romantische komedie A Wonderful Cloud brengt het ex-koppel het weekend van Independence Day samen door in LA, nadat ze hun relatie hebben verbroken. Ze spelen op een bepaalde manier zichzelf, en maken gebruik van korte video's die ze op hun telefoons hadden gemaakt in de tijd dat ze nog wel samen waren. Hun verhaal verbindt de realiteit en de verbeelding op een manier die zowel vermakelijk als tragisch is.

Het kostte ze maar een week om alles op locatie te filmen, bij tacokraampjes, in louche nachtclubs en op pretentieuze zwembadfeesten. De film laat zo zien hoe LA is voor mensen uit de alternatieve mode- en kunstscene. Mensen uit die scene zijn bovendien als zichzelf terug te zien in de film (kunstenaars Rachel Lord, Niko Karamyan en Tierney Finster, regisseur Lotfy Nathan, fotografen Zach Shipko en Luke Gilford, en modeontwerper Barf Queen). Lauren Avery zet op geweldige wijze de rol neer van Lauren, een zelfingenomen dichteres die probeert om over het rommelige einde van haar relatie heen te komen met een sapkuur.
Eugene, 29, vertelt ons hoe het is om een indie-film te maken over het uitmaken met je ex.

In hoeverre is dit een autobiografisch verhaal?
Ik zou zeggen dat al mijn films gedeeltelijk autobiografisch zijn. De opnames vonden plaats in mijn appartement, en dat is in de film óók mijn appartement. Ik gebruik mijn eigen naam en Kate, die de hoofdrol heeft, doet dat ook. Hadden we echt een bedrijf samen? Nee. Maar zijn we nog steeds vrienden na onze relatie? Ja. Alle andere mensen zijn volledig verzonnen. Maar we hadden wel echt iets, dus je zit wel met die dubbelzinnigheid. Wat is echt, wat niet? Hoeveel elementen uit hun relatie zie je terugkomen voor de camera? Welke interacties met de andere personages zijn echt?

Waarom koos je ervoor om naast gevestigde acteurs ook vrienden zonder acteerervaring in de film te laten spelen?
Ik vind het leuk om stijlen te mengen. Dat is heel belangrijk voor me, en ik denk dat regisseurs dat vaker zouden moeten doen. Kate is heel serieus en haar manier van acteren draait om realisme. Zij speelt met veel emotie, maar er zijn ook andere overdreven karikatuurachtige types - zij geven met hun gekheid leven aan de film. Het leek me leuk om die twee werelden te mixen. Niet alleen voor de film, maar ook voor mezelf als regisseur.

Hoe koos je ze uit?
Het zijn gewoon een paar mensen in dit wereldje die ik ken. In mijn ogen zijn het geboren sterren, geboren performers - of dat nu ligt aan hoe ze zich in sociaal opzicht gedragen, of dat ik dat gewoon in ze zie. Ik dacht: deze persoon zou geweldig zijn in de rol van mijn vriendin, en deze als wanhopige stationsmanager. Ze zijn grappig, raar en interessant, en hebben veel meer karakter dan de meeste mensen die onderdeel zijn van het systeem in Hollywood. Hollywood draaide vroeger om sterren, gezichten en stemmen, en hun verschillende kwaliteiten. Daar ben ik nog steeds geïnteresseerd in.

Was het lastig om Kate te overtuigen om een film over jullie relatie te maken?
Het was een beetje haar idee. Ze was in LA en we hingen wat rond. Ze vroeg hoe het ging en ik zei, "Best slecht, ik ben bezig aan een script en het duurt zo lang, heel frustrerend." Ze vroeg: "Waarom maak je niet gewoon een improvisatiefilm?" "Die shit is saai!" antwoordde ik. Maar toen begonnen we erover te praten. Kate is dol op films, en we hadden het erover dat er historisch gezien heel veel improvisatiefilms zijn die we leuk vinden. Er was eigenlijk niets dat ons ervan weerhield een hele goede film te maken.

Hoe was het om al die oude emoties weer op te roepen, in emotioneel opzicht?
Ik vraag me af wat Kate daarop zou antwoorden. Ik denk dat het spelen ons allebei leuk leek, en als dat betekent dat je oprechte emoties toont, is dat alleen maar beter voor de film. Of ik dat ervoer tijdens het acteren? Ja, natuurlijk. Begreep ik dat ik bepaalde gevoelens alleen maar voor de film opriep? Ja. Was het pijnlijk en gingen er miljoenen emotionele gedachten door mijn hoofd nadat we klaar waren met filmen? Ja. Ik word er zelfs nu emotioneel van.

Ik weet niet of Kate er iets bij voelde, maar ik denk wel dat als dat zo was, ze gewoon in haar achterhoofd hield dat het voor de film was. Als we die emoties op bepaalde momenten opriepen, wisten we dat het werd opgenomen, en dat mensen zich ermee konden verbinden. Voor de vuurwerkscène moesten we ruzie hebben. Dat deden we op een openbare plek. Er liep een koppel voorbij, dat vroeg of het wel goed ging. Ze zagen de camera niet, want die stond een stukje verderop. Ik zei dat we gewoon een film aan het maken waren. Ze reageerden met "Oh mijn God, het klonk zo echt. Jullie gingen er echt voor." De vrouw vertelde dat ze constant ruzie hadden, dus ik zei, "Ja, maar jullie houden wel van elkaar, toch?" en ze zei, "Ja, we houden van elkaar, maar wij krijgen er niet voor betaald om ruzie te maken."

A Wonderful Cloud is te verkrijgen via iTunes.

awonderfulcloud.com

Tagged:
Los Angeles
Dean Kissick
Kate Lyn Sheil
Cultuur
eugene kotlyarenko
a wonderful cloud