een spannend fotodagboek van een lesbische langeafstandsliefde

Luna Tristá nam vijf jaar lang foto’s van haar partner in Parijs voor haar serie ‘She’s My Man’.

door Emily Manning
|
04 december 2015, 4:15pm

Of het nu scholieren in Malibu zijn die de verhalen van hun eerste gebroken hart delen met Opening Ceremony, of prachtige queertieners die praten over seksualiteit in Berlijn - jonge mensen over de hele wereld kijken op een vernieuwende manier naar lust en de liefde. Hoewel fotografe Luna Tristá oorspronkelijk uit Cuba komt en nu in Spanje woont, begon ze vijf jaar geleden na hun eerste echte ontmoeting haar partner in Parijs te fotograferen. Haar doorlopende project She's My Man geeft je een kijkje in de avonturen van het koppel, waarbij de close-ups en wazige foto's een speelvolle intimiteit verbeelden. Maar de persoonlijke portretserie van Tristá is meer dan een dagboek van haar relatie. Het is ook een ontdekkingsreis door de verschillende genderdynamieken binnen de queercultuur - waarin mannelijkheid en vrouwelijkheid verre van binair zijn. We spraken af met Luna om meer te weten te komen over de LGBTQ-cultuur in Spanje, en waarom liefde voor jezelf kan leiden tot belangrijke sociale veranderingen. 

Kan je me iets vertellen over je jeugd en hoe je geïnteresseerd raakte in fotografie?
Ik ben geboren in Havana, Cuba. Ik was een heel verlegen kind en een introverte tiener. Ik bracht veel tijd door op mijn kamer. Dan bladerde ik door de fotoalbums van mijn familie, las ik een boek, of luisterde ik muziek. Muziek was destijds heel belangrijk voor me. Ik ben zeven jaar lang opgeleid tot violiste in Italië, en bracht veel tijd oefenend door. Pas toen ik besloot te verhuizen naar Spanje, raakte ik geïnteresseerd in fotografie. Ik ging op zoek naar manieren om mezelf te uiten zonder te hoeven praten. Fotografie werd iets gevoelsmatigs voor me - het heeft de manier waarop ik naar de wereld kijk veranderd.

Vertel eens wat meer over je partner. Hoe kennen jullie elkaar, en wat vind je het leukst aan haar?
We hebben elkaar vijf jaar geleden ontmoet via Facebook, maar het duurde lang voordat we een gesprek hadden dat verder ging dan enkel elkaar een gelukkige verjaardag wensen. Ik woonde in Barcelona en zij in Parijs. Op een dag hadden we een gesprek en drie dagen later kocht ik een vliegticket om naar haar toe te gaan. Zij sprak geen Spaans en ik geen Frans, dus we zoenden heel veel! Ik hou van haar creativiteit, haar energie, haar gevoel voor humor, en de manier waarop ze naar me kijkt.

Hoe staat het er in Spanje voor met LGBT-rechten en de queercultuur? Is het een taboe?
Sinds 2005 is het homohuwelijk wettelijk toegestaan in Spanje. Dankzij deze wet is het een stuk makkelijker om openlijk over je seksuele oriëntatie te praten, zonder door de maatschappij te worden veroordeeld. Er is dankzij deze wet meer zichtbaarheid gekomen voor de LGBT-community in Spanje, terwijl niet al te lang geleden homoseksualiteit hier door psychiaters nog als mentale aandoening werd aanschouwd. De LGBT-community is jarenlang door de wet onderdrukt. De queercultuur is nu echter wel heel aanwezig in Barcelona. Er zijn veel lezingen, exposities, publicaties en studies over het onderwerp, wat laat zien dat de queercultuur vandaag de dag heel aanwezig is in de Spaanse maatschappij.

Waar zijn de foto's van je serie genomen? Welke sfeer wilde je ermee vastleggen?
Ik begon aan She's My Man te werken op de dag dat ik mijn vriendin ontmoette. We zochten elkaar iedere maand op, en namen dan de foto's. Het zijn heel spontane foto's, er is niks in scène gezet. Het is mijn persoonlijke dagboek over ons verhaal.

Welke rol speelt genderidentiteit in de serie?
Het is duidelijk dat we een nieuw soort sociale openheid hebben bereikt op dit gebied, maar onze samenleving kent nog steeds een absurd stijve indeling als het aankomt op gender. Gender is iets dat zich ontwikkelt en dat verder gaat dan de stereotype beelden die men ervan heeft. Het past niet binnen de concepten die ons worden opgelegd over wat vrouwelijk en wat mannelijk is. She's My Man is een persoonlijk project over de relatie met mijn partner, en legt zowel intieme als alledaagse momenten vast. Ik vind het leuk om te provoceren, en vind het prettig als mijn foto's een bepaalde sociale en ironische kant hebben. Mensen moeten erdoor gaan nadenken over hun eigen seksuele identiteit, en snappen dat dit verder kan gaan dan alle vooropgezette concepten rondom mannelijk- en vrouwelijkheid.

In Amerika is er de afgelopen jaren een grote opkomst geweest van LGBT-rechten en -zichtbaarheid. De conventionele gendernormen worden steeds vaker afgewezen. Heb jij deze veranderingen ook meegekregen, en hoe denk je erover?
Ik ben van mening dat genderidentiteit besproken zou moeten worden op school. Op die manier voorkom je dingen zoals pesten, homofobie en transfobie. Er is heel weinig educatie op dit gebied. Het zou een enorme stap vooruit zijn als we de ontwikkeling van onze eigen identiteiten als normaal zouden zien, maar het zou ook een eufemisme zijn. Ons gedrag wordt bepaald door sociale regels.

Wat hoop je dat mensen door deze serie zullen inzien?
She's My Man is een persoonlijk project, een observatie, een visueel dagboek, een liefdesverklaring die ik met de wereld wil delen. Ik wil met deze serie jonge mensen aanspreken die bang zijn dat ze niet geaccepteerd zullen worden, en niet openlijk voor hun homoseksualiteit uit durven te komen. Sociale acceptatie komt pas na onze eigen acceptatie. 

lunatrista.com

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Luna Tristá

Tagged:
Interviews
liefde
Cultuur
lqbtq
luna trista