ivar wigan portretteert de stripclubcultuur in atlanta

De Britse fotograaf Ivar Wigan dompelt zich in het leven van strippers in Miami, Atlanta en New Orleans.

door Felicity Kinsella
|
18 juni 2015, 2:54pm

De Britse fotograaf Ivar Wigan neemt ons met zijn foto-expositie The Gods mee naar de bruisende delen van het Amerikaanse zuiden. Het biedt een duister, maar betoverend kijkje in een wereld die door buitenstaanders vaak met criminaliteit en armoede wordt geassocieerd. Maar in werkelijkheid bezitten deze gemeenschappen in Miami, Atlanta en New Orleans bloeiende subculturen die hun eigen stijl, muziek en gebruiken ontwikkelen. In deze gemeenschappen wordt niet neergekeken op stripclubs. Bovendien worden de "dansers" in deze clubs door iedereen gerespecteerd.

Bloods

Vertel eens wat meer over de plekken waar je voor The Gods bent geweest…
De eerste foto uit deze serie heb ik in Miami gemaakt. Toen ik hoorde van de stripclubcultuur in Atlanta ben ik mij daar meer op gaan concentreren. Ik heb een paar maanden in Atlanta gewoond om onderdeel te worden van hun cultuur. Toch is voor mij New Orleans de belangrijkste stad in die regio. In deze stad ontstaat de meeste muziek, slang en stijl.

Waarom heb je de fotoserie The Gods genoemd?
De meeste mensen in deze serie hebben geen "normale" banen. Ze proberen de eindjes aan elkaar te knopen. Overdag doen ze dat op straat en 's nachts doen ze dat in de club. Sommige verhalen die ik van de prostituees op een straathoek hoorde, deden me denken aan eeuwenoude mythologieën. De mensen komen hier vrij snel aan geld. Als dat probleem is opgelost, staat hun leven in het teken van uiterlijk vertoon, affaires en hier en daar wat conflicten. De eerste parallel die ik trok, was tussen de levensstijl van de oude Romeinen en de mensen die hier wonen. De term 'Gods' wordt ook wel gebruikt om de straatveteranen te omschrijven die al hun hele leven op straat hebben weten te overleven.

The Gods

Wat is je favoriete foto en wat is het verhaal achter deze afbeelding?
De kern van deze serie is de gelijknamige foto The Gods. Ik nam deze foto in Queen City, een club in Atlanta. Vorig jaar ben ik er nog eens langsgereden, maar ik zag dat het gesloten was. Het grote meisje op de voorgrond is Juicy, een danseres. Op rustige avonden (meestal dinsdag of woensdag) worden er wedstrijden gehouden in de stripclubs in Atlanta. Amateurs kunnen geld winnen door het in stripwedstrijden tegen elkaar op te nemen. Populaire amateurs kunnen opklimmen tot vaste dansers in de club. Nedat ik Juicy een aantal keer heb zien dansen, besloot ik om haar in mijn fotoserie op te nemen. We hebben wat gekletst en werden al gauw vrienden. Ze heeft me bij haar thuis uitgenodigd. Ik heb haar moeder gefotografeerd en ik heb foto's gekregen van Juicy en haar vriendje. Hoewel de foto in de club heel somber oogt, lacht Juicy in werkelijkheid heel veel en is ze heel grappig. Ze is echt een toffe chick.

Wat trekt je zo aan in het documenteren van de realiteit van stedelijke armoede?
Ik heb mij nooit gerealiseerd dat dit een gebied is met veel armoede. De meeste meisjes die dansen in de clubs doen dat al op jonge leeftijd en doen het omdat ze dat zelf willen. Op goede avonden verdienen ze bakken met geld, ze worden gerespecteerd door hun gemeenschap. Er zit dus geen stigma op dat beroep. In Atlanta zijn de clubs zo geaccepteerd dat het zelfs cool is om danseres te zijn. De mannen die voor het bendeleven kiezen, doen het over het algemeen een stuk minder goed. Toen ik afgelopen maand terugkwam in Atlanta om alle locaties van mijn fotoserie nog eens te bezoeken, bleken veel van de jongens die ik heb gefotografeerd verdwenen. Misschien zitten ze in de bak. Geen van hen was echt arm toen ik ze heb ontmoet. Ze wisten allemaal hoe ze aan geld moesten komen. Daarmee wil ik niet zeggen dat steden zoals New Orleans en Atlanta geen torenhoge armoedecijfers kent. Maar de sterren van mijn fotoserie zijn daar geen slachtoffer van.

Pool Party

In hoeverre heb je jezelf ondergedompeld in deze werelden?
Ik maakte alleen foto's als daarmee werd ingestemd, dus ik heb iedereen eerst moeten leren kennen voordat ik begon met foto's maken. Toen ik in Atlanta aankwam, heeft mijn camera de eerste acht weken in mijn tas gezeten. Foto's maken is verboden in stripclubs, dus ik heb ook eerst alle managers en beveiligers moeten leren kennen. De dansers wisten dat ik een fotograaf was en zijn allemaal trots op hun optreden. Dus zodra ik maatjes was geworden met de beveiligers, kon ik direct aan de slag. Toen ik afgelopen week in Miami was om foto's te maken op een paar feestjes, kwam ik de jongens van de foto 'Python' tegen. Ze waren erg blij met de foto en vinden het erg leuk dat ze onderdeel zijn geworden van de expositie. Daarna hebben we op een muurtje tequila gedronken en hebben we de rest van de nacht verder gefeest op straat. Ik heb veel goede vrienden overgehouden aan deze serie.

Hoe worden deze gemeenschappen gezien door de rest van de wereld?
Er zijn veel misvattingen over armoede en geweld. Ik zei eerder al dat de meisjes die dansen in de clubs niet per sé arm zijn. Gespierde mannen met tatoeages zijn niet per sé agressief. Voor mij heeft mijn reis door Amerika heel positief uitgepakt. Opgroeien in deze buurten kan gevaarlijk zijn, maar als bezoeker ben ik er nooit bedreigd. Er ontstaan natuurlijk wel conflicten. Mensen hebben het vaak over bendeoorlogen, maar in mijn ervaring vinden de meeste schietincidenten plaats wanneer de politie erbij betrokken raakt. Soms, wanneer de pistolen tevoorschijn kwamen, moest ik me uit de voeten maken, maar op mij werd nooit geschoten.

Python

Ben je ooit bezorgd geweest dat je de grens tussen documenteren en exploiteren hebt overschreden?
Nee. Als je naar de composities van de foto's kijkt dan zie je veel frontale beelden. De meeste foto's die ik maak zijn heel intiem. Je kan zien hoe dicht ik bij het onderwerp sta. Hoe spontaan de foto's soms ook lijken, alle mensen waren er van bewust dat ze gefotografeerd werden. Iedereen reageerde op een bepaalde manier op mij en mijn fotocamera. De meeste mensen in deze serie hebben de foto's gezien en een afdruk of een bestandje ontvangen. Met grote groepsfoto's zoals 'Pool Party' en 'Venice' had ik niet de mogelijkheid om ze naar iedereen te sturen, maar iedereen was zich er van bewust dat ik deze foto's aan het maken was. Om dit soort foto's te maken, moet je helemaal geaccepteerd worden door de gemeenschap. Als ik daar foto's aan het schieten ben, is er sprake van wederzijds respect.

Wat vind je ervan dat je werk met het oeuvre van de bekende Amerikaanse portretfotografe Nan Goldin wordt vergeleken?
Nadat ik haar werk op de Amerikaanse moderne kunstbeurs Frieze had gezien, wist ik dat ik fotograaf wilde worden. Op het gebied van compositie, kleurgebruik en thema's zien ik echter geen overeenkomsten tussen ons. Maar mijn impuls om te fotograferen komt wel degelijk van Nan's werk. Er zit iets heel duisters in Nan. Dat heb ik volgens mij niet. Wij richten allebei onze camera op onderwerpen die niet vaak gefotografeerd worden, maar ik focus me dan liever op positieve, of tenminste ontroerende momenten. De onderwerpen van Nan's foto's lijken gevangen in hun situatie, zonder de mogelijkheid eraan te ontsnappen. Ik fotografeer alleen de momenten waarop ik kracht en schoonheid zie, terwijl zij zich wat meer toelegt op de wanhoop. Nan gebruikt veel natuurlijk licht. Ik gebruik liever kleur en contrast om mijn foto's eruit te laten springen. Mijn foto's moeten er een beetje dromerig uitzien.

Hotel Geneva

Met welke projecten ben je nu bezig?
Ik heb The Gods geschoten terwijl ik tegelijkertijd bezig was met met een serie over de Caraïben en een serie over Afrikaanse stammen. Deze series kun je dus binnenkort verwachten.

@ivarwigan

Text Felicity Kinsella

Photography Ivar Wigan

Credits


Tekst Felicity Kinsella
Fotografie Ivar Wigan

Tagged:
Interview
Miami
ATLANTA
strippers
The Gods
Ivar Wigan
Cultuur