girlpower viert hoogtij tijdens london fashion week

De London Fashion Week tilt de nieuwe golf van feminisme naar een heel nieuw niveau.

door Anders Christian Madsen
|
24 februari 2015, 12:35pm

gareth pugh fall/winter 15

Sinds Karl Lagerfeld het neo-feminisme afgelopen seizoen in het modelandschap vestigde met zijn protest op de Chanel-catwalk, heeft het langzaam de hele modewereld overgenomen. De kruistocht is inmiddels zo krachtig dat deze trends overstijgt en een opzichzelfstaande revolutie is geworden.

Gareth Pugh vierde zijn 10-jarige bestaan als modeontwerper en keerde terug naar de London Fashion Week met een dramatische show die was gebaseerd op het idee van broederschap. "Het ging over jezelf opofferen voor het welzijn van een groep", zo verklaarde hij de St George-kruizen in de make-up en de geluiden van juichende voetbalsupporters in de soundtrack. Op de lichamen van vrouwelijke strijders leken zijn zwarte baljurken, leren harnassen, gladiatorhelmen en natuurlijk de enorme rode vlag die zijn show afsloot, toch meer genderspecifiek dan broederschap zou moeten zijn.

Jeanne d'Arc is het ultieme icoon voor feminisme en het is bijzonder hoeveel invloed deze 15e-eeuwse martelaar ook vandaag de dag nog heeft - Madonna heeft zojuist een heel nummer over haar uitgebracht. Jeanne had zo de muze kunnen zijn die Pugh inspireerde voor zijn collectie, en voor zijn visualisering van een soort feminisme dat zo krachtig is als de brullende supporters in de soundtrack. "Het gaat om het idee van de strijd aangaan en er klaar voor zijn - om het idee dat je deel uitmaakt van een cultuur, van een dialoog", legt hij uit.

Gareth Pugh herfst/winter '15

Het interessante aan Jeanne d'Arc - en aan Pugh's herfst/winter '15 vrouwencollectie - is de manier waarop haar heilige status haar tot een soort sekssymbool heeft gemaakt voor mannen die opgewonden raken van de kracht waar ze voor staat. Kijk bijvoorbeeld ook naar Milla Jovovich in The Messenger: The Story of Joan of Arc, of naar Buffy en Xena. En dat is niet bepaald iets goeds - het feit dat mannen tot deze vrouwen worden aangetrokken ondermijnt het strijdlustige van deze vrouwen - in plaats van een krachtig figuur zien we een lustobject.

Het is iets dat ook door Louise Bourgeois werd aangekaart toen ze in 1991 Mamelles creëerde, een muurreliëf van vrouwelijke borsten. Ze bekritiseerde het egoïstische seksuele gedrag van de players: sociaal geaccepteerde seksuele roofdieren die van het ene vrouwenlichaam naar het andere gaan zonder te geven om de persoon in dat lichaam. Dit werk was de inspiratie achter de collectie die Simone Rocha dit seizoen tijdens de London Fashion Week liet zien. Het was een gepaste inspiratiebron voor de ontwerpster die zich altijd al heeft beziggehouden met de rol van de vrouw.

Door de sculpturale vorm van Mamelles terug te laten komen in de voor haar zo kenmerkende keurige jurkjes, was Rocha's feministische statement niet agressief maar wel expliciet. Het was een confronterende collectie die net zo moedig en laconiek de strijd leek aan te gaan als Gareth Pughs collectie. Rocha richtte de spotlight daarbij echter op het zusterlijke kameraadschap, in plaats van op de algemene soort.

Simone Rocha herfst/winter '15

Je zou kunnen zeggen dat de twee verschillende benaderingswijzen te maken hebben met het feit dat de designers een ander geslacht hebben. Een mooi moment om Sibling aan het verhaal toe te voegen: Sibling liet zaterdag een collectie zien die volledig om de vrouw draaide, wat interessant is omdat dit trio uit twee mannen en een vrouw bestaat. De collectie bestond uit stukken die "seksbom" schreeuwden, en die makkelijk in de garderobe van Alexis Colby in Dynasty hadden gepast.

Maar de Sibling-vrouw voor herfst/winter '15 is niet zo zelfverzekerd, legde Cozette McCreery uit. Op wie was de collectie gebaseerd? "Deels op de meisjes die we kennen, deels op wie ik was…", antwoordde ze. "Ik ging naar Café de Paris, volledig gekleed in Alaïa, een hoop make-up op m'n gezicht en palen van hakken aan m'n voeten, en vervolgens praatte ik met niemand omdat ik verschrikkelijk verlegen was. Als ik dan naar de meisjes op de catwalk kijk, lijkt het alsof ze een soort harnas dragen. Powerdressing voor degenen die zich niet echt machtig voelen."

Sibling herfst/winter '15

Zo bekeken gaat het statement van Sibling hand in hand met dat van Rocha en Pugh: een brede emancipatie van de vrouw, en vooral de wens om meer met het beschikbare platform te doen dan vrouwen aankleden. Met deze drie compleet verschillende harnassen draaide het feminisme tijdens de eerste LFW-shows om vrouwelijke zelfbescherming - het soort dat over lijken gaat. McCreery antwoordde snel toen haar werd gevraagd of Sibling opzettelijk een feministisch statement maakte: "Het zou zomaar kunnen. Girlpower!"

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Catwalkfotografie Mitchell Sams
Backstagefotografie Piczo

Tagged:
Sibling
Think Pieces
London Fashion Week
LFW
Gareth Pugh
womenswear
simone rocha