tilly lawless neemt het op voor alle sekswerkers

De onlangs afgestudeerde queer sekswerker en oprichtster van #facesofprostitution praat met ons over de seksindustrie.

door Ruby Giles
|
07 januari 2016, 2:57pm

In februari 2015 maakte Tilly Lawless openlijk bekend dat ze werkzaam is als sekswerker. Sindsdien maakt ze zich hard voor de industrie en probeert ze de stigma's en het onbegrip rond haar werk weg te nemen.

Twee maanden nadat ze haar beroep onthulde, postte Tilly een foto van zichzelf op Instagram als reactie op een volgens haar misleidend verhaal over prostitutie op een Amerikaanse vrouwenwebsite. Ze plaatste de foto onder de hashtag #facesofprostitution. Het duurde niet lang voor de seksindustrie de hashtag overnam. Zo begon een wereldwijde beweging om de stereotypes rond het werk weg te nemen.

Nadat de drukte hieromheen was weggeëbd, spraken we af met Tilly om het afgelopen jaar en haar gedachtes over de industrie te bespreken.

Je hebt een druk jaar achter de rug. Denk je dat het beheren van een bekend instagramaccount, voor je uit de kast kwam als sekswerker, ervoor zorgde dat mensen je werk beter begrepen?
Ik ben heel dankbaar voor het feit dat zoveel mensen me volgen op Instagram; ik ben me ervan bewust dat ik daardoor bevoordeeld ben. Ik ben in staat openlijk over mijn werk te praten doordat ik werkzaam ben in New South Wales in Australië. In die staat is sekswerk gedecriminaliseerd. Daarnaast ben ik een blanke vrouw, dus wat ik doe wordt niet als representatief voor mijn hele ras gezien. Het voelt heel goed dat ik kan praten over dingen in de industrie waar de meeste mensen zich niet eens bewust van zijn. Ik denk dat mensen me als volwaardig persoon zien, ondanks mijn werk, doordat ik op het internet heel open ben over mezelf en mijn echte naam en persoonlijkheid gebruik.

Dat ik seks heb om mezelf te kunnen onderhouden is maar een klein onderdeel van wie ik ben. Sekswerkers worden zo vaak enkel gezien als hun werk. Ze zijn in films en literatuur meestal niet meer dan een prostituee zonder naam - een bijpersoon. Het is vrij radicaal om dergelijke mensen als volwaardig persoon te zien. Ik ben niet perfect, maar hoewel ik voldoe aan bepaalde stereotypen, doorbreek ik andere. Dat doen alle mensen. We zijn nu eenmaal complex. Ik geef meer geld uit aan boeken dan aan kleding, ik ben queer en politiek betrokken, en ik probeer bewustzijn te creëren in een wereld vol technologie. Het is essentieel om een sekswerker als volwaardig te zien, inclusief haar fouten, en niet enkel als een eenzijdig ideaalbeeld.

Is het internet van invloed geweest op de zichtbaarheid en het activisme rond sekswerk?
Het internet is van cruciaal belang geweest voor veel mensen die door de maatschappij worden buitengesloten en zichzelf aan de wereld willen openbaren. Ze kunnen zelf kiezen welk beeld ze van zichzelf willen neerzetten. Twintig jaar geleden zag je veel meer sekswerkers die probeerden zichzelf te bewijzen door te laten zien dat ze niets fout deden. "Ik betaal belasting, gebruik geen drugs en heb een monogame relatie" - dat zijn allemaal dingen die sekswerkers zeiden om te laten zien dat ze net als anderen zijn. Het probleem is echter dat zulke uitspraken vaak ten koste gaan van sekswerkers die niet aan dergelijke conventies voldoen. We zouden rechten en respect moeten verdienen omdat we mensen zijn, niet omdat we normaal zijn. Dankzij het internet zijn er meer genuanceerde discussies ontstaan rondom sekswerk.

Het mes snijdt echter aan twee kanten. Ik ben me zeer bewust van iets dat ik 'sekswerker chic' noem, en de opkomst ervan. In de jaren negentig betekende de shoot met K D Lang en Cindy Crawford veel voor de zichtbaarheid van lesbiennes in de media. Die shoot portretteerde lesbisch zijn op een glamoureuze manier, zoals nog nooit was vertoond. Dat was aan de ene kant van groot belang, maar aan de andere kant verschrikkelijk. Het zorgde er namelijk niet voor dat lesbiennes meer geaccepteerd werden, laat staan dat ze serieuzer werden genomen. Het werd slechts gebruikt als een gedurfd fashion statement. Momenteel zie ik hetzelfde gebeuren met sekswerkers. Mensen genieten van strippers en sekswerkers, neem nu de film Magic Mike XXL, de hoofdrolspelers in Moulin Rouge, Breakfast at Tiffany's of de hype rondom 'stripperhakken'. Maar onze rechten kan niemand wat schelen. We zijn goed genoeg voor entertainment, maar niet voor respect. Daarom neem ik de moeite om te praten over de problemen van sekswerkers, in plaats van de cultuur rondom mijn werk op te hemelen. Het internet biedt zo gemakkelijk toegang tot meer controversiële en aantrekkelijke aspecten van onze levens, dat de gedachte die telt wordt weggecijferd.

Welke vrouwelijke creatievelingen spelen volgens jou een grote rol in het normaliseren van het werk van sekswerkers?
Janet Mock, Molly Crabapple, Darkmatterdichters. Dat zijn mensen die hun positie gebruiken om te praten over de rechten van sekswerkers, en daar word ik zo gelukkig van. Ik denk dat mensen in het algemeen zich niet bewust zijn van wat we doormaken. In landen waar het illegaal is of waar het Scandinavische model geldt, kunnen kinderen, partners of huisbazen beschuldigd worden van pooierschap. Leven van de verdiensten van een sekswerker is daar verboden, wat voor sekswerkers betekent dat ze geen woning mogen huren en hun geld niet kunnen uitgeven zoals zij dat willen. In Amerika worden met name gekleurde transvrouwen benadeeld, en zelfs als ze kunnen aantonen dat ze sekswerker zijn omdat ze condooms bij zich dragen, worden ze soms gedwongen hun werk zonder te verrichten.

Zo lang deze wetten bestaan worden sekswerkers ongelijk behandeld. Ook de kleine dingen doen ertoe, zoals dat ik geen bloed mag doneren en dat ik kan worden tegengehouden bij de Amerikaanse grens vanwege de strenge wetten wat betreft 'prostitutie'. Daarom doet het me goed om deze creatievelingen te horen praten over de rechten van sekswerkers. Het is nodig om te praten over rechten, omdat mensen nog altijd het liefst vragen als "wat verdien je?" en "wat is het gekste dat je ooit hebt gedaan?" stellen. Ook vind het ik mooi om te zien dat homoseksuelen over sekswerk praten. Sekswerk was lange tijd een van de weinige opties voor homoseksuelen, omdat ze gediscrimineerd werden in andere sectoren. De homogemeenschap neigt ernaar zich steeds meer te verdelen en kenmerken van de heterogemeenschap over te nemen. De zogenaamd radicale en 'ongewenste' eigenschappen van homoseksuelen zijn minder populair, waardoor die groep alleen maar kleiner wordt. Historicus Yasmin Nair had een sterk punt: "sekswerk is net zo belangrijk in de geschiedenis van homoseksualiteit als in die van feminisme. Toen we dat vergaten was dit een tegenslag voor het feminisme, en hetzelfde zal gebeuren met de homogemeenschap."

Credits


Tekst Ruby Giles
Fotografie Chloe Nour
Styling Kurt Johnson

Tagged:
Feminisme&
Tilly Lawless
sekswerkers
face of prostitution
faceofprostitution