de onbeschrijfelijke wereld van bruce weber

Dibi Fletcher blikt terug op haar tijd met de iconische fotograaf Bruce Weber.

door Dibi Fletcher
|
28 januari 2016, 12:38pm

Op een herfstdag in 1989 ging op kantoor mijn telefoon. Iemand wilde weten of Christian Fletcher beschikbaar was voor een fotoshoot met Bruce Weber voor Interview magazine. Op dat moment was de Amerikaanse oostkust nog niet overspoeld met surfers en surfmerken. Christian - professioneel surfer - kwam al een flinke tijd in de publiciteit, maar vaak niet op een al te beste manier. We werkten op dat moment aan Wave Warriors, waarvoor Christian samenwerkte met Astrodeck, en we maakten ons op voor een tripje naar Hawaï. Toen dachten we: wat kan het kwaad om een klein extraatje te schrijven in het magazine dat een must is onder het New Yorkse publiek (met dank aan Andy Warhol)? Het leek ons een perfecte match met de onverschillige, coole surfheld Fletcher. De afspraak werd gemaakt en de locatie werd ons voorlopige verblijf, wat toevallig naast het oude Western White House van president Nixon was. Bruce was in elk geval zijn gevoel voor ironie niet verloren.

Hij bracht een aantal assistenten mee om onder andere de kleding te verzorgen, een team dat zo'n tien mensen telde. Hij was in een ontzettend goed humeur en zorgde voor een gemakkelijke sfeer door te praten over de vele gemeenschappelijke kennissen die hij door de jaren heen had vastgelegd. Zijn liefde voor de surfwereld was geweldig. Wat begon als een klein projectje ontpopte zich tot 'The Flying Fletchers', en was het begin van een jarenlange vriendschap met zowel ups als downs. Misschien zijn het juist die downs die duidelijk maakten wat voor gezegende en geweldige man Bruce is.

Hij heeft oog voor talent als geen ander, maar niet op een oppervlakkige manier (alhoewel hij dat óók heeft). Ik bedoel dat hij mensen aanvoelt. Zijn oprechte interesse in ontdekken en het plezier waarmee hij het doet, laat de meest ingetogen persoon nog opbloeien. Het is een gave, die interesse. Ik denk dat dit de hoofdrol speelt in al zijn werk, of hij nu professionele fotoshoots doet of iets heel persoonlijks. Neem nu zijn film A Letter to True, waarin hij als het ware een liefdesbrief schrijft aan zijn hond na 9/11, om zijn medeleven te tonen aan de nabestaanden van alle slachtoffers. Dingen waar de meeste mensen amper aandacht aan schenken, daar ziet hij het bijzondere van in. Hij heeft een indrukwekkend oeuvre waarmee hij je de wereld laat bekijken op zijn unieke manier. Van zijn heroïsche foto van een olympische atleet in Calvin Klein-ondergoed tot een intieme foto van zijn vriendin Elizabeth Taylor met krulspelden in haar haar: hij brengt in elk onderwerp de details op een prachtige manier naar voren.

Ik heb de afgelopen jaren de kans gehad om met hem samen te werken aan verschillende projecten - van shoots voor Versace in de Keys en Abercrombie & Fitch-catalogussen op het strand bij mijn ouderlijk huis tot surfdudes voor L'Uomo Vogue en een aankomende oplage van zijn All-American boekserie. Dankzij deze projecten konden we wat tijd met elkaar doorbrengen. De meeste van zijn vrienden die ik heb ontmoet en die ik inmiddels als meer dan enkel vage kennissen beschouw, zijn de vrienden uit zijn jeugd en het begin van zijn carrière. Hij is op ieder moment bereid om iemand een hart onder de riem te steken of iemand terug te bellen, zelfs al heeft hij nog zo'n drukke dag achter de rug. Hij zal snel wat eten en de dag bespreken voor hij zich terugtrekt om de foto's te bewerken en de vrienden te spreken die zijn geruststellende woorden nodig hebben. Pas dan probeert hij een paar uurtjes te slapen, voor het hele proces de volgende dag weer opnieuw begint.

Zijn vrijgevigheid kent geen grenzen. Rond de verjaardag van zijn vrouw Nan, met wie hij al meer dan 25 jaar samen is, komen ze samen met hun vijftig beste vrienden bijeen om het te vieren. Over ieder detail denkt hij na - het is perfectie in haar puurste vorm. Met een volle maan die op het wateroppervlak reflecteert en Eartha Kitt die over de piano heen gedrapeerd ligt en Happy Birthday zingt.

Een paar dagen doorbrengen als gast in de wereld van Weber, waar op aarde dat ook mocht zijn, overtrof al mijn verwachtingen. Overal lagen boeken over ieder denkbaar onderwerp en de lucht was gevuld met de geur van bloemen. De lakens waren zo strak en schoon dat het leek alsof ze in de zon gedroogd waren, met prachtige handgemaakte meubels, truien, kleden en tassen als achtergrond voor de meest fantastische fotocollectie, wat het nog veel spectaculairder maakte. Het zou een understatement zijn als ik zou zeggen dat ik overdonderd was, maar ik had nog nooit zo'n enorme liefde voor schoonheid tentoongesteld gezien. En Weber deelde dit maar al te graag met iedereen.

Hij geeft zo veel als hij kan aan goede doelen, steunt bijna ieder dierenasiel, maakt sterren van onbekenden en schiet in zijn vrije tijd rollen film vol van zijn vijf blonde schoonheden - zijn prijswaardige golden retrievers, en een zwarte geadopteerde hond voor de rust. Dit is de man zoals ik hem ken. Hem in mijn vriendenkring hebben heeft mijn leven ongekend verrijkt.

Credits


Fotografie Bruce Weber

Tagged:
bruce weber
Cultuur