rouwen om de dood van transgender tieneractivist blake brockington

Waarom plegen zoveel jonge transgenders zelfmoord en wat kunnen we doen om dit te voorkomen?

door Meredith Ramirez Talusan
|
15 april 2015, 10:00am

Een paar maanden nadat Blake Brockington de eerste transgender homecoming king van North Carolina werd, moeten we in dezelfde congreszaal gestaan hebben toen we allebei de Philadelphia Trans Health Conference bezochten. We zijn mogelijk langs elkaar gelopen, ik heb misschien zijn stem zelfs gehoord, maar ik ben me er niet bewust van geweest.

Nu, minder dan een maand nadat hij zelfmoord pleegde, lijkt hij overal te zijn. Op 23 maart maakte hij een einde aan zijn leven, een week voor Transgender Day of Visibility - een dag waar hij over schreef op zijn Tumblr-pagina maar die hij nooit heeft kunnen meemaken. Terwijl ik door zijn met woorden en plaatjes gevulde Tumblr scrol zie ik hem steeds voor me. Ik kom langs plaatjes van zijn glimlach die vastbesloten lijkt om gelukkig te zijn, zelfs al zie je in zijn ogen een glimp van verdriet.

Het is hartverscheurend dat er nog steeds berichten op Blake's pagina gepost worden. Elke post die je leest of bekijkt wordt pijnlijker met de gedachte dat hij nu dood is. Gisteren werd het volgende gepost: "Het voelt als wervelwinden in de kalmte. Het voelt alsof het me aan flarden scheurt, zoals een leeuw zijn prooi aan flarden scheurt. Ik ben uitelkaar aan het vallen. Ik val uitelkaar."

Een lichaamsdeel. Een lichaamsdeel is genoeg om te bepalen wie iemand is en hoe iemand zich moet gedragen, zelfs als dat tegen je wil in is. Dat is hoe trans mensen zich voelen wanneer hen gevraagd wordt om een genderrol te spelen die voor hen niet echt voelt. Dat is wat er gebeurt als levens en identiteiten gereduceerd worden tot de details van het lichaam, in plaats van dat we kijken naar onze eigen percepties van wat ons menselijk maakt.

Ik vraag me af wanneer er een einde aan zijn posts zal komen, wanneer zijn woorden niet meer blijven rondspoken vanuit zijn graf in de oceaan waar zijn as uitgestrooid is, zoals hij zelf wilde. Zijn familie weigerde een andere wens van hem in vervulling te laten gaan toen ze zijn overlijdensbericht publiceerden: om bij zijn echte naam en gender genoemd te worden. Sinds de dood van Leelah Alcorn afgelopen december zijn er in de VS voor zover ik weet vier andere trans jongeren geweest die zelfmoord pleegden - Zander McAffey, Aubrey Mariko Shine, Ash Haffner en Melonie Rose maakten dit jaar allemaal een einde aan hun eigen leven, en geen van hun graven draagt hun echte naam.

Op de een of andere manier is het Blake's dood waar ik maar niet overheen kom. Misschien zorgde nog een zelfmoord ervoor dat er iets in me brak. Misschien is het ook wel omdat Blake zo vastbesloten was om activist te zijn, om te vechten tegen een gendersysteem dat zo veel mensen gevangen houdt. Op de een of andere manier dacht ik dat hij beschermd zou worden door het feit dat hij zich er zo luid over uit durfde te laten. Net zoals ik hoop dat anderen over ons vertellen, over wat we moeten doorstaan, een community vormt die ons allemaal beschermt.In november vorig jaar gaven we tijdens Transgender Day of Remembrance allebei een presentatie op onze school. Hij aan University of North Carolina, Charlotte, en ik aan Cornell University. Hij zei toen: "Ik ben boos om het feit dat ik me er constant van bewust moet zijn dat ik een gevaarlijker leven leid omdat ik transgender ben. Ik ben boos dat we moeten smeken om gerechtigheid." Maar doordat hij zich zichtbaar maakte werd Blake constant misgendered, werd hij het doelwit van beledigingen - 'hij-zij', ' het', 'homecoming-ding' en zelfs 'onmenselijk'.

Ik weet hoe dat voelt, en ik weet hoe het is als mensen in machtsposities er de rug naar toe te keren, niet alleen door het te negeren maar door je af te wijzen en te straffen als je klaagt. Ik weet hoe het is om te smeken om gewoon als mens behandeld te worden, en dat je smeekbeden veelal niet gehoord worden. Ik weet hoe het is om in de steek gelaten te worden, zelfs door je beste vrienden omdat jou steunen en voor je vechten te zwaar wordt. Te veel van ons weten hoe dit voelt.

Bovenop dit alles moest Blake ook nog dealen met het beeld dat Amerika van zwarte mannen heeft. Dat was een volgend gevecht dat hij aan moest gaan, en dat deed hij door zich aan te sluiten bij de beweging Black Lives Matter. Laten we ook niet vergeten dat er onlangs een zwarte man door een politieagent werd vermoord in de stad waar Blake is opgegroeid. Er is geen twijfel over mogelijk dat het zijn van een zwarte man ook een enorm effect op zijn leven heeft gehad.

Misschien raakt de dood van Blake me zo omdat het weer eens laat zien hoe niet alleen zijn ouders of familie maar een hele samenleving heeft gefaald. Het laat zien hoe zelfs zijn lokale trans gemeenschap de wonden niet kon genezen die de wereld bij hem had aangebracht. Het laat ook zien hoe alleen de acties van transgender mensen niet genoeg zijn, en dat we veel meer hulp en steun nodig hebben.

Als er sprake wil zijn van hoop, moeten veel meer mensen betrokken raken. Het is niet genoeg om activisten toe te juichen voor hun goede daden en om positieve verhalen over trans mensen te delen op Facebook en Twitter. We moeten actief het onrecht tegen transgenders aangaan. Of het nou gaat om mensen die onze gender en menselijkheid ontkennen, om mensen die ons niet willen toestaan bepaalde wc's te gebruiken, of om instituties als scholen en werkplekken die ons of niet verwelkomen of de andere kant op kijken wanneer we worden gediscrimineerd. Woede is niet genoeg. We hebben actie nodig en juist van die mensen die niet trans zijn.

Het is makkelijk om ons toe te juichen wanneer we zichtbaar en schijnbaar succesvol zijn. Maar zoveel van ons die een dapper gezicht opzetten, worstelen met zoveel meer als we alleen zijn. We hebben steun nodig, niet alleen van andere transgenders waarvan veel ook met dezelfde problemen worstelen, maar ook en vooral van mensen die niet trans zijn. Door deze steun kunnen we voelen dat ook degenen die niet onze worstelingen doormaken bereid zijn om voor ons te vechten. Dus als je een van ons kent, bel ons op, nodig ons uit en vraag eens hoe het met ons gaat. Als je geen trans mensen kent, help ons een wereld te bouwen waarin we niet bang hoeven te zijn om je te zeggen of we dat wel zijn.

Terwijl ik bezig was met dit artikel werd er nog een bericht op Blake's Tumblr gepost:

I want to be omnipresent.
I want to float aimlessly in vibrations.
I want to comfort with memories.
I want to leave all that is left of me.

Ik hoop dat iedereen wordt aangegrepen door Blake's dood. Ik hoop dat iedereen zich hem kan herinneren, ook al kende je hem niet persoonlijk. Ik hoop ook dat zin nalatenschap kan bijdragen aan een wereld waarin geen enkele transgender zich buitengesloten voelt.

Ik vertel mezelf en anderen steeds weer dat als we sterk blijven en ons zichtbaar maken, we tegen de pijn kunnen vechten. Maar Blake's dood is een herinnering aan het feit dat we hulp nodig hebben omdat zelfs de sterksten onder ons een strijd kunnen verliezen tegen een wereld die niet genoeg geeft om transgender mensen zoals wij.

brownboiiimagic.tumblr.com

Credits


Tekst Meredith Ramirez Talusan

Tagged:
transgender
transgender rechten
blake brockington
meredith ramirez talusan