Photography by Bec Martin

tedere portretten van een onbezonnen generatie

Fotograaf Bec Martin maakte van een schoolproject een innige serie over opgroeien in Melbourne.

door John Buckley
|
24 september 2018, 10:16am

Photography by Bec Martin

Nadat Australische fotograaf Bec Martin een tijd in de kunstenaarswereld in New York had gewerkt, besloot ze terug te keren naar haar geboorteland en haar lens te richten op Melbourne en haar jeugd. Ze begon haar vrienden vast te leggen, die ieder op hun eigen manier de fase van puberteit naar volwassenheid navigeren. Door de prille adolescentie van haar modellen onderzoekt Bec ook moderne ideeën over gender en seksualiteit – thema’s waar zij en haar vrienden gepassioneerd over zijn. Het resultaat is een serie die, op een Kids-achtige manier, de moderne individualist en ideeën over identiteit bekijkt. Terwijl de beelden vluchtige momenten van nonchalance lijken vast te leggen, bevragen Bec en haar modellen met een bepaalde tederheid de publieke kijk op seksualiteit en gender. We spraken Bec over de mensen die haar inspireren en haar eigen visie op volwassen worden.

Waar gaat je serie over?
Ik wilde onderzoeken hoe jongvolwassenen experimenteren met hun gender en seksuele identiteit. Het was voor mij een hele mooie ervaring om samen met Nick, een van mijn vrienden en modellen, te onderzoeken hoe we dat het beste konden uitdrukken in foto’s. Tijdens de serie heb ik ook geëxperimenteerd met verschillende filmcamera’s. De foto’s zijn dus het resultaat van meerdere experimenten.

Je verhuisde in 2016 van New York Melbourne. Waarom maakte je die stap?
Ik werkte in New York voor een aantal kunstenaars en realiseerde me dat ik zelf ook kunst wilde maken. Toen kwam ik erachter dat veel van mijn favoriete kunstenaars in Melbourne hadden gestudeerd. Het is hier veel meer fun, tot op het absurde af.

Kun je ons meer vertellen over de modellen en waarom je precies voor hen koos?
Veel van hen zijn vrienden die ik op de universiteit heb ontmoet en die dezelfde soort interesses delen: fotografie, kunst en mode. Vroeger fotografeerde ik veel vreemden, maar het is veel meer bevredigend om mensen te fotograferen die ik al ken en waar ik me op mijn gemak bij voel. Ik weet niet zeker wat me in anderen aantrekt - het is meestal een wederzijds interesse om samen iets moois te maken.

De serie lijkt genderrollen te bevragen, en dan vooral mannelijke rollen. Was dit je intentie?
Ik ben geïnteresseerd in verschillende uitingen van vrouwelijkheid en mannelijkheid: van de meest ambigue tot de hele traditionele. Ik heb veel plezier gehad in het bevragen van mijn eigen vrouwelijkheid, dus ik hou er ook van om er met anderen over te praten. Het lijkt er op dit moment een goede tijd voor. Maar ik ben me ook bewust van mijn eigen privilege: niet iedereen is zo vrij of heeft daar de tijd of mogelijkheden voor. Daarom is het belangrijk om ook naar intersectionele stemmen te luisteren. Ik raad aan om June Canedo te volgen.

In je werk gebruik je film en verschillende printtechnieken. Kun je me meer vertellen over hoe je dit doet in je vrije werk?
Ik was altijd al gek op fotografie, maar gebruik pas sinds twee jaar iets anders dan digitale camera’s. Ik kwam erachter dat digitaal niet altijd het beoogde resultaat geeft, dus besloot ik zoveel mogelijk over andere manieren van fotograferen te leren. Het is interessant hoe verschillende camera's, printtechnieken en filmtypen de kleur en sfeer van een foto beïnvloeden. Dat is niet altijd praktisch als ik commercieel werk maak, dus experimenteer ik er vooral in mijn vrije werk mee.

Verandert werken met film je benadering als fotograaf?
Natuurlijk: je moet veel selectiever zijn in wat je fotografeert en soms mis je dingen. Maar voor een foto die je op film schiet moet je meer moeite doen, omdat je zeker wilt weten dat het beeld precies goed is. Daarnaast ziet digitaal er alleen in een bepaald licht er mooi uit, terwijl film veel meer vergevingsgezind is.

De foto’s doen ergens denken aan een Kids-achtige wereld waarin volwassenen niet welkom zijn. Kun je me meer vertellen over je inspiratie?
Voor mij voelt de serie meer als een confrontatie met wat het betekent om volwassen te worden, dan als iets wat volwassenheid ontkent. Er zit wel een element van onzekerheid in mijn foto’s. Dat gaat over een tijd vast veranderen, maar nu heeft mijn werk inderdaad nog iets fragiels. Veel van de mensen die ik fotografeer zijn mijn leeftijd. Het voelt daardoor natuurlijk en makkelijker om hen te fotograferen, maar ik zou ook graag oudere mensen vastleggen. Het boek 615 Jefferson Avenue van David Armstrong vind ik geweldig, en ook Collier Schorr en Wolfgang Tillmans inspireerden me tijdens het maken van deze serie.

Ben je van plan je werk tentoon te stellen?
Ik weet niet zeker of ik deze portretten zou willen exposeren. Er zijn al zoveel foto’s van mensen die hun vrienden fotograferen, dus ik zou het alleen willen doen als ik er zeker van was dat mijn werk echt iets unieks laat zien. Maar op dit moment is het gewoon fijn om te oefenen en te experimenteren. Instagram als expositieplatform is voor nu genoeg.


Tagged:
Gender
documentaire
seksualiteit
Portretfotografie