Fotografie door Justin Nunez 

hardeman bracht tijdens new york fashion week een ode aan spring break

De presentatie voelde alsof je op een excentriek huisfeestje stond, omringd door een illuster gezelschap van modellen.

|
sep. 13 2018, 12:21pm

Fotografie door Justin Nunez 

Dit seizoen stond i-D favoriet Sophie Hardeman opnieuw op New York Fashion Week met een onconventionele show. Voor haar collectie 'Spring Flung' liet de Amsterdamse ontwerper zich inspireren door de complete vrijheid van ‘spring break’ – de bijna iconische voorjaarsvakantie waarin Amerikaanse studenten volledig losgaan in een zonnig oord. Ze speelde met het chaotische en spontane gevoel dat spring break met zich meebrengt door de modellen vrij door de kamer te laten bewegen, alsof ze op een huisfeest waren. Sophie wilde, zo legt ze uit, dat de modellen "dronken werden, zichzelf lieten gaan en hun grenzen opzochten". Maar dat was niet de enige reden dat Sophie voor deze manier van presenteren ging; het is ook haar manier om haar modellen, en haar klanten indirect ook, te omarmen – precies zoals ze zijn. “Ik hoop dat ik met Hardeman kleding kan maken die de identiteit van een persoon respecteert en iemands karakter juist versterkt, in plaats van uit te gaan van wat 'normaal' is", vertelt ze.

We spraken Sophie over haar laatste collectie en het belang van jezelf zijn.

i-D: Wat intrigeerde je zo aan de Amerikaanse spring break?
Sophie: Hoe meer ik erover leerde, hoe meer ik het concept haatte. Maar tegelijkertijd begon ik het ook steeds fascinerender te vinden. Wat me het meest aansprak is dat het vaak de allereerste keer is dat jongeren met vrienden, zonder hun ouders, een tripje maken. Het is de eerste stap naar onafhankelijkheid. Ik denk dat dat idee heel goed past bij de filosofie van mijn merk: het gaat over jezelf opnieuw definiëren en erachter komen wat dat voor jou zelf betekent, in plaats van wat het volgens anderen zou moeten betekenen. Maar spring break gaat ook gewoon over totale vrijheid, jezelf laten gaan en het aandurven om je eigen grenzen op te zoeken.

Hoe verschilt dit seizoen ten opzichte van je vorige collecties?
Het is speelser dan ooit. En heel kleurrijk.

We zijn inmiddels van je gewend dat je zo’n beetje met alle regels breekt die vaak voor een modeshow lijken te gelden. Ook deze keer weer.
Ja, dat vind ik heel belangrijk. Een show duurt vaak maar vijf minuten en mensen krijgen daardoor niet eens de kans om de kleren echt te bekijken. Door deze vorm van presenteren geven we mensen veel langer de tijd om naar het ontwerp te kijken, en worden de kleren ineens veel werkelijker dan wanneer je ze in een show ziet. Je kunt je op deze manier echt voorstellen hoe het zou zijn om in Hardeman-kleding rond te hangen. Ik wil mensen echt zien leven in mijn ontwerpen.

Je hebt er ook expliciet gekozen dat al je ontwerpen genderfluïde zijn. Is dat belangrijk voor je?
Eerlijk gezegd heb ik het verschil tussen mannen- en vrouwenkleding nooit begrepen. De mode-industrie is over het algemeen een hele giftige omgeving die mensen vaak onzeker maakt, en ik wil daar vanaf stappen.

Je hebt vaker verteld dat je de norm graag wil veranderen. Waar komt die drang vandaan?
Ik ben in de buurt van Amsterdam opgegroeid, maar toen ik zeven was verhuisden we naar Augusta in Georgië. Daar leerde ik dat wat ik tot op dat moment als normaal zag, niet per se is wat anderen ook normaal vinden. In Georgië moest ik een uniform dragen op school en vonden mensen me raar, omdat ik anders was opgevoed en er anders uitzag. Toen we weer terug verhuisden naar Amsterdam was alles weer zoals ik het zelf normaal vond. Ik realiseerde me toen dat 'normaal' heel erg afhangt van hoe en waar je bent opgevoed. Overigens heb ik er zowel in Amsterdam als in Augusta nooit echt bij gehoord. Maar dat maakte me niet verdrietig, het zorgde er juist voor dat ik me vrij voelde.

Is dat hoe je een typisch Hardeman-persoon voor je ziet? Als iemand die er niet bij wilt horen?
Ja, je kunt dan namelijk ook gelukkig zijn. Zelfs de manier waarop mijn oma me vroeger vroeg of ik al een vriendje had hangt samen met dingen die we als normaal beschouwen. Er wordt ons constant gedicteerd hoe we ons moeten gedragen. Voor veel mensen is dat iets fijns en comfortabels: het geeft je een lijstje om af te strepen en om rekening mee te houden. Maar ik wil mensen laten zien dat je hoe dan ook gelukkig kunt zijn – of je je aan de norm houdt of niet.