model zuleika laat zich niet onder druk zetten door de modewereld

In deze rubriek leren we de inspirerende gezichten achter de zwart-witportretten van fotograaf Lotte van Raalte kennen. Vandaag: Zuleika Voegele-Downing.

door Opgetekend door Djanlissa
|
17 november 2019, 9:57am

De fantasie van Lotte van Raalte wordt maar weinig geprikkeld door modellen van agentschappen. Liever gaat ze op zoek naar een specifiek soort eigenheid: niet het soort waarmee je bij een modellenbureau zou belanden, maar een die minstens zo bijzonder is. Ze vindt deze inspirerende persoonlijkheden en unieke schoonheden op straat, via social media en in sommige gevallen met hulp van een bevriende castingdirector. Door het type mensen te belichten waar in de mode-industrie nu nog te weinig ruimte voor is, luidt Lotte een opwindend tijdperk binnen de modefotografie in – waarin het begrip schoonheid een hoognodige update krijgt. Vandaag: Zuleika Voegele-Downing.

1573739813842-20190426_iD_MUZES_BODY_Zuleika_foto461-EDIT02

“Twee jaar geleden verhuisde m’n vader van de ene op de andere dag naar Vietnam, zonder het plan om terug te keren naar Engeland. In het begin besefte ik niet goed wat er gebeurd was, maar na enkele maanden riep m’n moeder mij en mijn twee zussen samen. We gingen zitten en moesten elk om de beurt vertellen wat er in ons omging, hoe we ons voelen en welke vragen we hadden. Na dat gesprek, sloeg het in als een bom: mijn vader was echt weg en ging niet terug komen. Ons contact vervaagde. Nu hoor ik niets meer van hem.

Ik was zeventien en moest op dat moment aan m’n A-Levels beginnen: dat zijn examens in Engeland waarbij het resultaat bepaalt welke hogere studie je mag doen. Het was, licht uitgedrukt, een vreselijk zware periode voor me. Ik sprak niet graag over m’n gevoelens en stelde me niet graag kwetsbaar op. Het gevoel dat ik verlaten was door iemand die er altijd voor me zou moeten zijn, was ongelooflijk kwetsend – ook al was hij er vroeger vaak ook niet voor me. Soms stapelde m’n frustratie zich zodanig op, dat ik explodeerde en boos werd op m’n moeder of zussen, die absoluut niets verkeerd gedaan hebben.

1573739855397-20190426_iD_MUZES_BODY_Zuleika_foto074-EDIT02

Ik haalde m’n A-Levels, ondanks alle stress en daar ben ik best wel trots op. Ik wist echter dat ik niet verder wilde studeren. Ik vond studeren nooit echt fijn en had dus ook niet de drang om meteen na een zware examenperiode weer te studeren. Mijn gruwel van studeren kwam niet van de school zelf. De ene keer dat ik me niet meer goed voelde op school, was op m’n dertiende. Ik voelde me buitengesloten door vrienden en de school deed, ondanks de vraag van m’n moeder, hier niets aan. Ik besloot van school te veranderen, omdat ik hier een lange tijd erg veel verdriet door voelde. Vanaf het moment dat ik op een nieuwe school zat, had ik een fantastische tijd met fijne vrienden. Toch voelde ik me nooit echt op m’n plek op school. Er werd altijd zo veel gefocust op academische capaciteiten, waardoor elk greintje creativiteit in de kiem gesmoord wordt. Ik vind dit een groot probleem: de creativiteit van veel jonge mensen wordt al snel kapot gemaakt door die constante drang om te moeten presteren op andere vlakken. En zelfs als je beslist om een creatieve opleiding te doen, kunnen leraren je alsnog breken door creativiteit als een academisch vak te behandelen. Daarom besloot ik al van een zeer vroege leeftijd dat ik nooit zou studeren. Mijn moeder vond het helemaal niet erg dat ik niet ging studeren: ze heeft zelf ook nooit gestudeerd en ook m’n zus begon meteen na haar middelbare school te werken. Ze zijn allebei modellen.

Ik ben nu model. Ik deed al een shoot met Asos Collusion, voor Arket en niet lang geleden deed ik een ondergoedshoot voor Monki. Ik vond het erg spannend, maar eigenlijk was dat vooral erg leuk. Ik heb gelukkig nog geen enkele slechte ervaring gehad in de modellenwereld. Ik probeer mezelf ook niet aan te passen aan wat de modellenwereld wil. Ik laat mezelf nooit onder druk zetten. Zo geef ik enkel m’n maten mee als iemand specifiek ze nodig heeft voor een bepaald kledingstuk en ik eet gewoon waar ik zin in heb. De modellenwereld is aan het veranderen, maar het mag eigenlijk nog sneller veranderen. Ik ben gelukkig met hoe ik in die wereld pas. Het liefst van al zou ik echter acteren. Al van kinds af aan hou ik van mezelf uitdrukken door andere mensen te spelen. Ik vind acteren spannend en ik hou van dat gevoel dat ik even kan ontsnappen, dat ik even mezelf niet ben.

1573739995190-20190426_iD_MUZES_BODY_Zuleika_foto372-EDIT02

Ik wil best veel dingen, maar ik vind het wel – uiteraard – soms spannend. Ik vergelijk mezelf soms nog teveel met anderen en dat kan me soms verlammen, omdat ik hele hoge standaarden heb en bang ben dat ik nooit zal bereiken wat ik in m’n hoofd wil bereiken. Toch ben ik de laatste twee jaren veel veranderd, waardoor ik rustiger ben en ook minder streng ben voor mezelf. Sinds m’n vader weg is, heb ik veel tijd en ruimte gehad om te groeien. Ik heb geleerd dat ik kwetsbaar kan en mag zijn, dat ik mensen wel kan vertrouwen. Ik ben zachter voor de mensen rondom me en ik ben volwassener, maar het kind in me is gelukkig nog steeds aanwezig.

Tagged:
modellen
diversiteit
lotte van raalte