het leven in de sloppenwijken van nairobi

“Je mag het mooi of lelijk vinden, maar ik maak beelden van de waarheid.”

door Suze van As
|
27 september 2016, 12:45pm

Stacii Samidin is een Rotterdamse documentaire-fotograaf die indrukwekkende foto's maakt van het leven binnen beruchte bendes. Voor zijn meest recente foto's is hij naar Nairobi gegaan om daar twee maanden in een sloppenwijk te wonen. In die tijd heeft hij zijn fotografie breder getrokken en is hij meer gaan fotograferen dan alleen bendes. Met zijn foto's wil hij de stereotypes doorbreken die bestaan over Afrika. Wij spraken de fotograaf bij zijn tentoonstelling in de Sugarfactory in Amsterdam. De expositie is een initiatief van Almostnotdone, een platform dat het verhaal achter het werk van jonge kunstenaars vertelt. We vroegen de fotograaf naar zijn ervaringen in Nairobi en wat we kunnen leren van de Keniaanse bevolking.

Stacii Amsterdam _ Pers _005.jpg

Hoe ben je begonnen met fotograferen en waarom?
Mijn oude leven was heel erg fysiek, ik drukte me uit in geweld. Dit veranderde op mijn negentiende. Ik kreeg de kans om in de leer te gaan bij een documentaire-fotograaf en stond toen voor een keuze. Wilde ik terugvallen op waar ik vandaan kwam of wilde ik verder gaan om te leren? Ik koos voor verder gaan en dat heeft me positief beïnvloed.

Je fotoserie heet Societies, waar komt de naam vandaan?
In het begin fotografeerde ik vooral bendes, maar dit heeft zich nu ontwikkeld naar iets veel groters. Daarom heb ik mijn fotoserie Societies genoemd. Deze term is namelijk veel laagdrempeliger en opener. Ik wil verschillende visies op de wereld laten zien, die van mijzelf en die van de massa, en die wil ik samenvoegen tot één nieuwe wereld. Ik zie mijn werk als een directe weerspiegeling van mijn 'ik'. Ik ben vroeger altijd beïnvloed van buitenaf en daardoor heb ik zelf altijd stereotypes gevormd in mijn hoofd. Dit wilde ik eigenlijk doorbreken met deze serie.

Stacii Amsterdam _ Pers _008.jpg

Hoe heb je in Nairobi contact gelegd met de lokale bevolking?
Ik ging naar Nairobi met een bepaalde gedachtegang. Nairobi is een radicale kant van de wereld maar niet vanwege beruchte bendes. De sloppenwijken daar zijn eigenlijk weer een wereld binnen een hedendaagse wereld. Je komt ermee in contact door deze stereotyperende plekken op te zoeken, dus dat heb ik gedaan. Ze benaderen is niet lastig, behandel ze gewoon als mens dan behandelen ze jou ook als mens. Ik heb nu twee maanden in de sloppenwijk Mathare gewoond om het leven daar te observeren. Hiervoor ben ik ook naar plaatsen zoals Los Angeles en Paramaribo gegaan. Acht jaar lang durfde ik niet naar Afrika te gaan vanwege het stereotyperende beeld van Afrika over de oorlog, moorden en honger. Die grimmige kant heb ik ook gezien, maar de mooie kant komt nooit aan het daglicht. De bevolking daar heeft me laten zien hoe mooi het leven en de wereld kan zijn.

Stacii Amsterdam _ Pers _003.jpg

Hoe hebben ze je dit laten zien?
Eerlijk gezegd hebben ze me laten zien dat het goed is om een stapje terug te nemen in de tijd. In Nederland moet alles altijd maar snel gaan en je toekomst is iets wat je moet plannen. Zo leggen wij een afstand van dertig kilometer af in vijf minuten, terwijl zij er in Nairobi zowel fysiek als mentaal een half uur over doen. Ze staan er eerder stil bij dingen in het leven en daarom vinden ze hun levensstijl ook niet vervelend. Wij hebben er als westerlingen een geconstrueerd beeld van gemaakt dat iedereen in de sloppenwijken een vervelend leven lijdt. Er is een bepaald beeld van gangs gemaakt wat iedereen meteen accepteert, zonder het in twijfel te trekken. Ik probeer dat beeld te doorbreken. Ik wil een oprecht beeld geven van het leven daar. Ik laat het geweld zien, maar ook de andere kant. Ik laat kinderen zien, mensen die boodschappen doen, hoe ze leven en waarom ze zo leven. Alleen zo krijg je een oprecht en eerlijk beeld.

Is er een persoon uit jouw tijd in Nairobi die je heeft geïnspireerd?
Ik heb daar twee jongens ontmoet, Mbutia en Kiki. Zij zijn jonge fotografen die in de sloppenwijken wonen en hele mooie beelden maken. Ik heb daar ook met ze samengewerkt. De beelden die ze maken zijn zo mooi dat ik ze graag wil gaan tentoonstellen. Ik wil graag hun boodschap verspreiden, want zelf kunnen ze dat niet. Ze komen namelijk nooit buiten de sloppenwijken omdat ze daarbuiten niet worden erkend.

Stacii Amsterdam _ Media _003.jpg

Waren er ook momenten waar je van geschrokken bent?
Ik ben geboren en getogen in Rotterdam, dus ik ben daar als westerling naartoe gegaan. Juist omdat ik een westerling ben, zal ik nooit kunnen ervaren hoe het daar echt is. Ik was er wel maar ik was me er niet echt bewust van. Ik werd elke dag wakker op een vuilnisbelt waar iedereen alles vandaan moest halen: eten, kleding en inkomen. Elke dag zag ik daar wel acht tot tien doden. Kinderen moeten werken tussen het vuilnis om te kunnen overleven. Dan kom je terug in Nederland en dan is alles opeens zo simpel. Net was ik nog in een sloppenwijk en nu maak ik me zorgen over ergens op tijd komen, dat is toch raar?
Daar gebeuren hele confronterende dingen. Ik kon het wel observeren, maar het echt ervaren kon ik niet. Dit doen we automatisch om onszelf te beschermen. Toen ik terug was in Nederland, kwam het besef pas. Hier had de tijd niet stilgestaan en was iedereen gewoon doorgegaan. Behalve ik. Daarom is het zo belangrijk om te reizen en de wereld te zien. Groeien als mens is belangrijker dan nieuwe foto's maken.

Heb je een favoriete foto?
Ik heb niet echt een favoriet, maar mijn meest emotionele werk is deze foto uit Los Angeles. Ik gebruik heel veel 'hacking' in mijn fotografie, het vastleggen van een vast patroon maar dat zodanig doen waardoor het iets nieuws triggert. Het zijn daardoor hele mooie beelden van 'het perfecte moment' ook al gaat er veel werk aan vooraf. Je moet kunnen zien hoe de mensen kijken en wat ze aan het doen zijn.

Stacii Amsterdam _ Pers _004.jpg

Wat wil je de mensen het allerliefste meegeven met je fotografie?
Wees bewuster van het 'nu'. Wie ben je nou echt zonder dat je van buitenaf beïnvloed wordt? Het gaat er niet om of je goed kan fotograferen, het gaat om eerlijk en oprecht zijn naar jezelf. Onze huidige generatie is de internet-generatie en dit zorgt ervoor dat de wereld eigenlijk heel klein wordt - iedereen krijgt hetzelfde label: naam, titel, foto. Daar ben ik bang voor. Ik zou graag willen dat mensen de ambacht weer mee gaan krijgen. Ik hoop dat zodra mijn kleine naar de academie gaat, ze gewoon een boek kan openen waarin fotografen uit 2016 te zien zijn.

Je bent zelf ook vader, was het daardoor extra moeilijk om te zien dat de kinderen het daar zo moeilijk hadden?
Dat was natuurlijk lastig. Naarmate je ouder wordt, wordt je ook bewuster van alles, dat is de hele magie van Societies. Ik wil de normen en waarden confronteren en zo ook die van mijzelf. Ik mag nu bij Sugarfactory mijn verhaal vertellen. Ik mag de wereld delen waar ik zelf acht jaar lang mee geworsteld heb. 

Stacii Amsterdam _ Pers _002.jpg

Credits


Tekst Suze van As
Beeld Stacii Samidin

Tagged:
Nairobi
afrika
Stacii Samidin
Cultuur
sloppenwijk
bendes