juste la fin du monde: een film die absoluut het einde is

Het wonderkind Xavier Dolan maakt met zijn briljante films gevoelige en controversiële lhbt-thema’s bespreekbaar voor het grote publiek.

door Bo Hanna
|
14 december 2016, 11:15am

Na het succes van Mommy twee jaar geleden komt de piepjonge Frans-Canadese regisseur Xavier Dolan (27) alweer met zijn zesde speelfilm. Juste la fin du monde ging eerder dit jaar in première op het filmfestival in Cannes en won daar de Grand Prix du Jury. 

De film is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Jean-Luc Lagarce. In het toneelstuk gaat de homoseksuele auteur Louis (34) vanuit de metropool Parijs op visite bij zijn familie in de provincie, na twaalf jaar geen enkel contact met ze gehad te hebben. De inmiddels succesvolle schrijver keert terug met een belangrijke mededeling. Helaas is de reden van zijn bezoek niet om de verloren tijd in te halen maar om zijn dood aan de kondigen. De stervende auteur is net als de maker van het toneelstuk terminaal ziek als gevolg van aids.

Tijdens de film voel je een enorme spanning tussen de familieleden die worden gespeeld door een Franse sterrencast. De acteur Gaspard Ulliel kruipt in de huid van de homoseksuele schrijver, Nathalie Baye speelt de moeder, Vincent Cassel de grote broer, Marion Cotillard de schoonzus en tot slot is Léa Seydoux verantwoordelijk voor de rol van het jongere zusje van de schrijver. Een familielunch zet alle verhoudingen tussen de familieleden, die absoluut niet met elkaar overweg kunnen, op scherp. Voor de auteur voelt het net alsof hij zijn vrijheid heeft ingeruild voor gevangenschap tijdens een nerveuze familiereünie vol miscommunicatie. Maar een familielunch is toch niet het einde van de wereld, of wel?

Als zoon van een zanger en acteur van Egyptische afkomst en een Canadese moeder kwam de getalenteerde Xavier Dolan al jong in de filmwereld terecht en acteerde hij als kind in Canadees-Franse reclames. Het wonderkind gooide op zijn 21ste internationaal hoge ogen met zijn debuut als regisseur van J'ai tué ma mère, een briljante film over de relatie tussen een tienerjongen en zijn moeder. Zijn films maken gevoelige en controversiële thema's als homoseksualiteit en transseksualiteit op het platteland bespreekbaar voor het grote publiek, wat van grote waarde is voor de lhbt-gemeenschap. 

Films als J'ai tué ma mère, Laurence Anyways en Les Amours Imaginaires hebben tijdens mijn tienerjaren een grote betekenis voor me gehad. Als jonge lhbt'er kon ik me namelijk identificeren met de personages en kwesties in zijn films, en dat was zeldzaam aangezien de meeste films vanuit een heteronormatief perspectief worden gemaakt. De queerfilmmaker stelt zelf dat hij in zijn films niet op de seksuele oriëntatie van de filmpersonages focust, omdat dit een personage niet geheel definieert. Hiermee doelt hij op het feit dat seksuele voorkeur - in tegenstelling tot wat in onze huidige samenleving vaak gebeurt - geen bepalende factor zou moeten zijn in onze identiteit. Ik heb niets dan lof voor de nieuwste film van Xavier Dolan die ik enige tijd geleden al in Parijs heb mogen zien; een absolute aanrader dus.

Donderdag 15 december is de Nederlandse première van Juste la fin du monde.

Credits


Tekst Bo Hanna
Beeld via Festival de Cannes

Tagged:
Xavier Dolan
Lhbt+
Juste la fin du monde
Cultuur