het einde van de française

Onze obsessie met het ‘typische Franse meisje’ zorgt er alleen maar voor dat we onszelf nooit mooi, dun of modieus genoeg vinden – maar dat is niet de schuld van de Française.

door Sinead Stubbins
|
18 februari 2016, 8:45am

Van alle dingen die de popcultuur ons oplegt te zijn, is 'de Française' de meest hardnekkige. Als je niet tenminste één keer in je leven "Frans haar" hebt gegoogeld, ben je absoluut in de minderheid. Het idee dat het Franse meisje het ultieme mode-icoon is, kan overal vandaan zijn gekomen: Anna Karina's danskunsten, Brigitte Bardots haar, Françoise Hardy's intense blik of (aangetrouwde Française) Jane Birkins doorschijnende jurkjes en rieten manden. Wie het ook mag zijn geweest; de allure van de Française is onmiskenbaar. Ze is de eerste vorm van #styleinspo, de voorganger van streetstyle fotografie en Tumblr-obsessies.

We willen haar allemaal zijn. Een vlugge blik op het internet laat zien dat dat geen probleem hoeft te zijn. Je moet leren hoe jeparfum moet dragen, hoe je je moet kleden voor de sportschool en wat je moet eten. Je mag geen rietjes gebruiken, en laat het niet in je opkomen om een baret te dragen. Het zijn van het stereotiepe Franse meisje gaat verder dan enkel schoonheid. De populaire modesite Man Repeller heeft een terugkerende serie genaamd Ask a French Girl, die je de levensstijl van de Française aanleert: Hoe daten Franse meisjes? Hoe bestellen ze wijn? Hoe vieren ze Thanksgiving?

Ze leeft niet langer in Parijs, maar is verhuisd naar het internet. Haar kenmerkende eigenschappen zijn echter niet veranderd. Haar haar zit rommelig, haar hoge broek past perfect en een kijkje in Vogue's archief van French Girl Style laat zien dat ze vrijwel nooit een vrouw van kleur is. De enige donkere vrouw in hun lijst van veertig Françaises is danseres Josephine Baker, aan wie een volledig artikel gewijd is.

Over het algemeen lijkt deze obsessie met de Franse vrouw vrij onschuldig. Toch is het een stuk duisterder dan de Pinterestborden en YouTubetutorials doen lijken. Het beeld dat we hebben van deze fictieve vrouw (want niet alle Franse vrouwen hebben een hekel aan rietjes, zijn blank en gaan graag naar de sportschool) sluit aan bij de vastgeroeste gendernormen in onze maatschappij. Onze drang om te zijn zoals deze mythische vrouw komt overeen met de manieren waarop vrouwen zich dienen te gedragen. De Française staat altijd paraat om bekeken te worden, maar geeft nooit blijk van haar verlangen naar aandacht. Zoals Angela Chase zegt: "Bij jongens moet je doen alsof je ze niet ziet tot ze jou zien".

We hebben het idee dat iets hard proberen het tegenovergestelde is van Frans zijn. Het verrichten van duidelijke inspanningen is namelijk ijdel en ongewenst. Je bent het subject van iemands blik, maar maakt dat niet duidelijk.

Het Franse meisje is het eindproduct van de eeuwenoude verwachting dat vrouwen er mooi uit moeten zien, maar ook natuurlijk. Hoewel er duizenden handleidingen zijn om je haar er Frans uit te laten zien, wordt ons altijd verteld dat de Française over een authenticiteit beschikt die wij nooit zouden kunnen namaken. Zodra je probeert om een Franse vrouw te zijn, heb je gefaald. In interviews geeft ze altijd aan hoe simpel haar schoonheidsroutine is - ze doet weinig aan haar make-up en haar en draagt iedere dag hetzelfde. Toen Caroline de Maigret door Refinery 29 werd gevraagd hoe je een Parisienne wordt, zei ze simpelweg: "maak je er niet druk om".

Dat is precies waar het voor het Franse meisje om draait: alles aan haar is tegenstrijdig. Ze hoort dun te zijn, maar is dol op eten - blijkbaar helpt roken haar daarbij. Vrouwen die te veel nadenken over hun gewicht en diëten zijn ijdel, gek en saai. Om een Française te worden, moet je er op ieder moment perfect en gepast uitzien, maar niemand mag weten hoeveel moeite dat kost. Het is de ultieme voorstelling van vrouwelijkheid omdat het onzichtbaar hoort te zijn.

Is dit hoe we denken dat we moeten zijn? Een moeiteloze schoonheid die stijlvol is zonder ook maar iets te geven om stijl? Is er wel iemand die zo is? Als je alle tips doorleest zal je zien dat het niet meer is dan wat willekeurige onzin. Als we alles zouden aannemen wat we lezen, kunnen we er net zo goed vanuit gaan dat ieder Australisch meisje eruitziet als Miranda Kerr, volgesmeerd is met kokosolie, zeezout gebruikt als schoonheidsproduct, en iedere dag in de zee zwemt om haar goede figuur te behouden. Onze obsessie met de Française is simpelweg een andere manier om onszelf te straffen voor het feit dat we niet zo mooi, dun of modieus zijn als andere meisjes.

Dit is zeker niet de schuld van deze Franse meisjes, zij zijn niet onze vijand. De kans is groot dat de meeste How To Be a Parisian-stijlgidsen worden geschreven door Franse vrouwen, maar zij zijn niet degenen die hier om vragen - dat doen wij. Er is niemand die baat heeft bij deze mythe, zelfs de Franse vrouwen niet.

Dit betekent niet dat we onszelf moeten haten om het feit dat we er moeiteloos en perfect uit willen zien. Er is niks mis met vrouwen die andere vrouwen bewonderen wegens hun humor, intelligentie of kledingstijl. We zouden echter niet ontmoedigd moeten raken als het ons niet lukt om hetzelfde te zijn als zij. Er 'moeiteloos' uitzien vereist inspanning, iets wat alle vrouwen weten, maar even gemakkelijk weer vergeten wanneer we een foto zien van Vanessa Paradis in de jaren negentig. We blijven gevangen in een web van gendernormen wanneer we proberen het tegendeel te bewijzen. Het imiteren van een outfit die je leuk vindt is prima, maar laat je eigenwaarde niet afhangen van andermans beeld van de perfecte vrouw.

C'est la vie, weet je? 

Credits


Beeld still uit Jeune et Jolie (2013)

Tagged:
Paris
Gender
Beauty
Jane Birkin
Josephine Baker
make up
Brigitte Bardot
Francoise Hardy
française
stijl
Mode
Cultuur
zelfbeeld
parisian
Anna Karina