iets alledaags, dat opeens mysterieus werd

Roe Ethridge wilde op Shelter Island foto’s van zijn vrouw schieten. Maar toen gebeurde er iets anders.

door Eveline Briand
|
08 april 2016, 2:10pm

Conch shell, 2015 © Roe Ethridge / Courtesy of the artist and Gladstone Gallery, New York and Brussels 

De Amerikaanse fotograaf Roe Ethridge huurde in de zomer van 2015 samen met zijn gezin een typisch Amerikaans 'kit house', zo'n huis waarvan je een bouwpakket recht uit een catalogus bestelt. Aanvankelijk wilde hij daar zijn vrouw Nancy fotograferen, maar die was te verlegen en dus sloeg hij een andere weg in. In de garage van het huis vond hij de bezittingen van de eigenaar en die deden hem denken aan zijn eigen jeugd. Hij vond ze zo mysterieus dat hij besloot ze te fotograferen. Shelter Island is een persoonlijke serie geworden, maar het gaat ook over de banale, nostalgische dingen van alledag.

Roe exposeerde eerder al in Boston, Dijon en Moskou. Vanaf vandaag kun je ook in Amsterdam het werk van deze getalenteerde fotograaf zien. i-D sprak hem over het nostalgische gevoel dat hij wilde vangen en over hoe Pamela Anderson op een van de foto's een druiventros naar binnen werkt. 

Kite in the Water, 2015 © Roe Ethridge / Courtesy of the artist and Gladstone Gallery, New York and Brussels

Shelter Island is een melancholische reflectie op het naderende einde van de zomer. Ben je een melancholisch persoon?
Ik ben altijd een beetje in de war als iemand me dat vraagt. Want wat bedoelen mensen precies met 'melancholisch'? Ik hou van het idee dat verschillende tijdsperiodes een invloed op je hebben, maar ik zou mezelf niet als nostalgisch of melancholisch omschrijven.

Dus je vindt het niet moeilijk om dingen los te laten?
Nee, I don't give a shit about those things. Je hebt de jaren zestig, zeventig, tachtig, negentig. Noem maar op. Het doet me niet zo veel.

Welke foto uit de serie geeft nostalgie het beste weer?
Er is iets liefs en tegelijkertijd hartverscheurends aan het portret van mijn dochter. Maar ook de verwelkte bloemen en de lege colaflesjes beelden dat gevoel uit. De foto waarop mijn vrouw Nancy haar hoofd wat afwendt, roept dan weer iets triestigs op.

Triest? Hoezo?
Ja, toch wel een beetje. Ik denk dat het te maken heeft met de beweging die ze op de foto maakt. Het is niet echt neutraal. 

Je combineert het glossy effect van de commerciële fotografie met de intimiteit van autonoom werk. Hoe doe je dat? Let je daarvoor op speciale dingen?
Het is magie. Nee, ik denk er eigenlijk niet zo veel over na. Het gebeurt gewoon. Ik gebruik veel technieken wanneer ik fotografeer, maar er bestaat niet zoiets als een magische formule. Ik wil altijd iets iconografisch neerzetten. Ik heb een kenmerkende stijl wanneer ik advertenties schiet.

Ik heb schilderkunst gestudeerd en ik hou van traditionele composities. Dus als mensen mijn werk zien, zullen ze waarschijnlijk denken dat het niet echt volgens de regels van de fotografie is gemaakt. In die zin is het wel wat oldschool, maar ik probeer het verleden met het heden samen te voegen. 

Me and Auggie, 2015 © Roe Ethridge / Courtesy of the artist and Gladstone Gallery, New York and Brussels  

Hoewel Shelter Island over een familievakantie gaat, is er geen familieportret in de serie te zien.
Nou, ik weet eigenlijk ook niet zo goed waarom. Ik denk dat een familieportret gewoon niet in de serie zou passen. In het boek Shelter Island staat er van iedereen een portret, dus op die manier is elk familielid vertegenwoordigd.

Aanvankelijk wilde je je vrouw Nancy fotograferen, maar het is anders gelopen. Hoe komt dat?
Dat is het probleem met ideeën. Als je jezelf eraan vastklampt, krijg je vaak niet het gewenste resultaat.

Ik moet wel zeggen dat mijn vrouw verlegen was. Nancy was vroeger een model en ze was zich heel bewust van zichzelf toen ik haar fotografeerde. Dus dat had er ook wel mee te maken. Ik wilde de balans bewaren tussen een geënsceneerd beeld en de persoonlijke, algemene dingen van het leven. Sommige foto's zijn organisch geëvolueerd, sommige dingen waren niet meteen de bedoeling.

Je hebt niet alleen je familie gefotografeerd, maar ook objecten als een schelp of een vlieger die in het water ligt. Shelter Island voelt daardoor een beetje persoonlijk maar ook alledaags aan.
Ja, inderdaad. Ik probeerde om spullen te gebruiken die voor de hand lagen. Nu ik erover nadenk, zijn het allemaal kleine dingen die je in je hand kan vasthouden, zoals de bloemen, de schelp, een iPhone. Het zijn stuk voor stuk simpele voorwerpen; heel back to basic.

Waarom koos je voor dit kit house?
Het huis is aan het water gelegen en staat in een grappige, oude buurt waar de working class woont. Het kit house ademt een David Lynch-sfeer uit.

Jammer genoeg was het de laatste zomer die we er doorbrachten. Het huis is te duur geworden om er nog een keertje naartoe te gaan.

In de garage van het huis vond je bezittingen van de eigenaar. Waarom voelde je jezelf zo aangetrokken tot deze dingen?
Ik denk dat ze me aan mijn eigen jeugd deden denken. Al die voorwerpen had ik als kind ook. Het was interessant om te zien dat die bezittingen aan iemand toebehoorden. Daardoor werd het wat mysterieus.

Waarom heb je ook een foto van Pamela Anderson aan de serie toegevoegd?
De foto van Pamela waar ze druiven naar haar mond brengt, representeren het einde van de zomer. Ik wilde niet de Pamela neerzetten zoals we haar kennen, maar wel als een girl next door. Het is boeiend om te zien dat de popcultuur ons dagelijks leven zo beheerst. Aan de ene kan verstoort ze het geheel, maar ze maakt anderzijds ook weer deel uit van de serie.

Shelter Island is van 8 april tot en met 5 juni 2016 te zien in Foam, Amsterdam. 

Credits


Tekst Eveline Briand 
Fotografie Roe Ethridge 

Tagged:
Interview
foam
expositie
Roe Ethridge
Cultuur