from amsterdam with love: marte mei

Marte Mei van Haaster (1992), geboren, getogen en nog altijd woonachtig in Amsterdam Oost, groeide van een hyperactief, schreeuwend, rennend en gillend kind uit tot een van Neêrlands schoonste exportproducten. Sinds ze drie jaar geleden exclusief voor...

door Lisa Bouyeure
|
12 maart 2014, 2:35pm

Wanneer besloot je de kant van mode en kunst op te gaan?
Op de middelbare school ben ik havo gaan doen zodat ik zo snel mogelijk naar de kunstacademie kon. Ik was pas net zestien toen ik klaar was. Toen ben ik eerst nog een jaar naar Londen en Athene gegaan om Engels te leren, musea te bezoeken en een klein beetje modellenwerk te doen.

Waarom textielontwerp?
Ik hou van de rust die erbij hoort. In de modewereld is alles snel en flashy, maar het maken van textiel is juist heel gedetailleerd en arbeidsintensief, bijna meditatief.

Je fotografeert ook veel, zoals een serie naakten voor Russh Magazine.
Dat is mijn vriendengroep die ik al vanaf de basisschool ken. Ik heb ze in een vertrouwde omgeving, mijn huis, op hun kwetsbaarst vastgelegd, maar door hun gezichten te bedekken met bloemen toch geanonimiseerd. Door social media is er een soort aandachtscultuur ontstaan, een online zoektocht naar bevestiging van schoonheid. Wij hebben ook een fase gehad waarin we veel selfies naar elkaar stuurden, soms zelfs naakt. Daar heb ik die fotoserie op gebaseerd.

Heb je zelf problemen met naakt poseren?
Nee, ik heb het weleens gedaan. Zolang het maar een esthetische kunstuiting is en niet: Hé, daar heb je Marte met haar blote tieten! Ik moet de fotograaf en diens werk dus wel heel erg vertrouwen.

De meisjes op je foto's hebben geen modellenlichamen. Heb je andere schoonheidsstandaarden dan de industrie?
Ik val op karakter, niet op maat. Het is aan de fotograaf om welk lichaam dan ook mooi af te beelden. De industrie legt de standaard bij meisjes van vijftien met benen als rietjes. Dan denk ik vaak alleen maar: 'Arm kind! Je bent nog niet eens uitgegroeid.' Toen ik zo oud was stond ik nog ladderzat in de Bitterzoet.

Schilderde je daarom outfits die je droeg tijdens shows over kinderfoto's van jezelf?
Ja. Soms zie ik zulke jonge, breekbare meisjes backstage. Als je ze dan een mooie jurk aantrekt zijn het ineens vrouwen. Dat contrast tussen adolescentie en vrouwelijkheid intrigeert me.

Aan de backstage foto's op je blog te zien lijkt de luxe kant van mode je weinig te interesseren.
Ik hou ervan om juist het rauwe realistische randje en de menselijkheid van zo'n show te belichten. Het lijkt allemaal heel cool en glamorous, maar de modellen liggen backstage niet op een sofa met een tompoes en thee. Er vallen daar ook gewoon kopjes met bananenschillen op de grond.

Wie was je favoriete ontwerper voordat je model werd en is dat sindsdien veranderd?
Dat is zó veranderd inderdaad. Dan bleek de ontwerper een zak of ziet de kleding er van dichtbij niet mooi uit. Dan is na een werkdag de glans er wel af. Favoriet zijn nu Marni en Céline, vooral wat betreft stoffen, en de collecties van Ghesquière voor Balenciaga. En van de Nederlandse garde natuurlijk Viktor & Rolf.

Hoe was het om gastredacteur te zijn voor Dazed?
Dat was fantastisch, alleen al omdat ik werd gevraagd om mijn persoonlijkheid en niet om mijn gezicht. Ik deed in die periode voltijd modellenwerk dus ik was een soort spons die de hele tijd indrukken en ideeën opzoog. Die kon ik toen eindelijk kwijt.


Weten de mensen met wie je werkt dat je meer in je mars hebt?
Individualiteit, in mijn geval dat ik een creatieve studie doe, is door de snelheid van internet steeds belangrijker geworden. Er is een constante toevoer van nieuwe meisjes dus het is belangrijk dat je iets bijzonders hebt waardoor je onthouden wordt. Als je een bitch bent of gewoon oninteressant hebben ze over twee weken weer iemand anders.

Word je weleens om je mening gevraagd?
Soms wel, meestal door mensen met wie ik al eerder heb gewerkt, zoals Viviane Sassen en Duy Vo. Dan ben ik helemaal vrolijk en in extase. Maar als model kun je ook non-verbaal meer invloed hebben dan je denkt, door bijvoorbeeld risico te nemen met je houding.

Kun je je studie en modellenwerk goed combineren?
De overgang is veel moeilijker dan ik dacht. Tijdens mijn modellenwerk ben ik heel lichamelijk bezig en krijg ik continu input van alle nieuwe plekken, mensen en dingen om me heen. Op de Rietveld moet ik juist mijn hoofd gebruiken. Ik kan niet meteen na een show weer gaan ontwerpen.

Waar ben je het liefst?
Mijn favoriete plek verschilt per mood en die mood wisselt nogal eens, maar ik hou heel erg van Amsterdam, Williamsburg en Montalivet, een camping aan zee in Zuid-Frankrijk. Eigenlijk allemaal thuisachtige plekken.

Wat doe je over tien jaar?
Hopelijk een combinatie van kunst maken, modellenwerk en reizen. Die werelden zou ik graag met elkaar willen verweven. Ha, verweven! Mooie beeldspraak.

http://janne-marte-mei.tumblr.com

Credits


Interview Lisa Bouyeure
Marte draagt: jas Balenciaga
Fotografie Duy Vo
Styling Jordy Huinder @ Eric Elenbaas
MUA Anita Jolles @ Eric Elenbaas voor MAC, Liselotte van Saarloos @ Eric Elenbaas voor Laura Mercier, Kimm Bakkers @ Angelique Hoorn
Talenten Mairo Nawaz, Marte Mei, Nianga Niang, Thomas Azier, Valentijn de Hingh Vincent van de Waal
Fotografie assistent Ruben de Wilde
Styling assistent Maaike, Suuz
Line producer Julia Oosterhoff

Tagged:
MODEL
mode interviews
marte mei