de resort-collectie van liselore frowijn is een trip naar futuristisch mexico

Ze werkte samen met grafisch ontwerper Michiel Schuurman, die de logica achter zijn prints aan ons uitlegde: “Het heeft meer met wiskunde te maken dan met drugs.”

door Tim Fraanje
|
21 juli 2017, 1:50pm

Liselore Frowijn is één van de meest succesvolle jonge mode-ontwerpers in Nederland. Ze imponeerde in januari op de Amsterdam Fashion Week met een kleurrijke, grafische collectie en zal haar nieuwste collectie in september in Parijs tonen. Afgelopen weekend presenteerde ze bij DROOG Amsterdam een resort-collectie, als voorproefje. Als je er vorig weekend niet bij kon zijn, niet getreurd: wij hebben de foto's.

Liselore werkte voor deze futuristische collectie samen met grafisch ontwerper Michiel Schuurman. Hij is al jaren het brein achter buitenaardse ontwerpen die je onder andere kunt vinden op Vlisco-stoffen, boekcovers en affiches. De prints die hij voor Liselore maakte hebben dan ook kleuren waarvan je dacht dat ze alleen in je hallucinaties zouden bestaan. We spraken Michiel over computerkunst, opera-decors en deliriums.

Ik las op je site dat mensen geschokt zijn door de extreme logica in je werk. Ik zie vooral hele extreme kleuren en patronen.
Ik wilde eigenlijk vroeger natuurkundige worden, maar dat kon niet omdat ik te slechte cijfers had. Toen heb ik die interesse gewoon meegenomen in mijn grafische werk. Als ik buiten bliksem zie, kijk ik direct of ik dat in de computer na kan bouwen. Ik laat het niet automatisch uitrekenen. Ik pak er een rekenmachine bij en ga dan zitten bedenken: hoe zou dat werken?

Dat geldt eigenlijk voor heel veel dingen die in mijn werk zitten: de verhoudingen, en hoe de ene kleur in de andere overloopt. Daarnaast werk ik vrij veel met optische effecten, waardoor het bijvoorbeeld lijkt alsof een deel van de print onder een vergrootglas of waterdruppel ligt. Ik probeer die berekeningen natuurlijk wel weg te werken en er iets moois van te maken: het gaat niet over wiskunde.

Waar komt de inspiratie verder vandaan? Ik las dat jullie naar Mexico zijn geweest?
Liselore is naar Mexico geweest, en toen ze terugkwam heeft ze mij gevraagd om aan de hand van haar ervaringen een ontwerp te maken.

Je print lijkt op een hele grote psychedelische cactus in een woestijn. Waren er hallucinogene drugs in het spel?
Nee hoor. Mensen noemen mijn werk heel vaak psychedelisch, maar dat het er zo uitziet, komt juist door al dat rekenwerk waarop ik de patronen baseer. Het heeft meer met wiskunde te maken dan met drugs. Maar in dit geval vond ik het juist wel leuk om daarmee te spelen en het extra dik aan te zetten, dat psychedelische. Ik probeerde een ervaring te maken die voelt alsof je een delirium hebt en door de woestijn loopt. Dat je dan tegen een cactus aanloopt en helemaal achterover slaat van hoe mooi die is.

Hoe kwamen Liselore en jij erbij om samen te gaan werken?
Ik wilde al heel lang met haar samenwerken. We kenden elkaar van Vlisco, daar werkten we allebei. Toen kwamen we elkaar tegen en toen wilde zij ook meteen. Zij ontwerpt de kleding en ik de patronen. Ze heeft me totale vrijheid gegeven, maar zei wel: het moet een monumentaal, groot stuk worden. Ze was niet op zoek naar slechts een patroontje. Pas een week geleden op die presentatie heb ik het daadwerkelijke eindresultaat gezien.

En viel het mee, of tegen?
Ik vond het fantastisch, en was blij verrast. Vooral hoe het uit de printer is gekomen, het was echt heel mooi gedrukt. Maar ook door wat Liselore ermee had gedaan. Zo werkte ook samen met een matrassenfabrikant, en met een hoedenfabrikant, en met denimmensen. Ik vond het heel tof om het allemaal bij elkaar te zien.

Je wilt meer experimenteren met de derde dimensie, zei je. Maar de prints die je nu maakt zijn nog wel tweedimensionaal. Er komt pas diepte in nadat ze zijn geprint. Zou je niet iets met renderings willen doen, of virtual reality? Dan kun je je grafisch ontwerp in 3D maken.
Daar ben ik op het moment niet echt in geïnteresseerd. Ik houd niet zo heel erg van computerkunst 'in de computer'. Zolang het daar nog in zit vind ik het best wel suf. Daarom wil ik het altijd gedrukt hebben. Als ik zeg dat ik meer driedimensionaal wil gaan werken zou dat betekenen dat ik mijn patronen meer in de echte wereld terug wil zien, niet in een virtual reality. Bovendien is de techniek van VR ook nog niet ver genoeg gevorderd om er strakke ontwerpen mee te maken zoals ik ze graag maak.

Jullie gaan ook met deze collectie naar de Fashion Week in Parijs, toch?
Ja, Liselore is nu de laatste hand aan het leggen aan de collectie voor Parijs. En ik heb ook nog verder gewerkt aan de print. Wat je nu op de foto's ziet is nog een soort schets. En dan gaan we inderdaad in september naar Parijs.

Heb je er zin in?
Ja daar heb ik heel veel zin in, het lijkt me echt fantastisch. Voor mij is dit allemaal hartstikke nieuw - voor Liselore is dit gewoon haar business. Ik lift lekker met haar mee en ik kijk mijn ogen uit. We willen nog meer gaan samenwerken. Mijn bedoeling is om haar dan ook een beetje mijn wereld in te trekken met wat grafische opdrachten - ik denk dat Liselore dat ook heel goed kan. En ik wil met haar een decor en kostuums maken voor een opera. Dat is al heel lang een wens van ons allebei en nu gaan we proberen daar serieus werk van te maken. We kunnen elkaar daarin heel goed versterken. We zijn allebei knettergek, kleurrijk en wild.

Ik ben benieuwd hoe dat eruit gaat zien.
Anders ik wel [lacht].

Waarom hebben jullie deze 'schets' nu al de wereld ingestuurd, en niet alles bewaard voor de Paris Fashion Week?
Dat is gewoon hoe ze dat in de modewereld doen. Dit is de resort-collectie. Het idee is geloof ik dat de kopers dan alvast een beetje de sfeer kunnen proeven van wat er gaat komen. Ik weet niet zo heel veel van fashion, maar ik weet wel dat het heel moeilijk is om daar een beetje geld in te verdienen. Dus je ontkomt niet aan commerciële activiteiten.

Jullie samenwerking is geboren toen jullie allebei bij Vlisco werkten. Het gaat daar financieel niet zo goed mee: het bedrijf staat te koop. Denk je dat het nog toekomst heeft?
Ja, het bedrijf al 170 jaar oud, ze hebben al een aantal wereldoorlogen meegemaakt: ik denk niet dat dat één-twee-drie ten onder gaat. Het is wel heel erg precair op het moment, maar in deze business is het altijd spannend. Mijn gevoel zegt dat het wel goed komt. Misschien niet binnen een jaar, misschien pas over vijf jaar. Ze zullen zichzelf weer opnieuw moeten uitvinden, dat hoort bij grote bedrijven. Ik ben ook niet per se om die reden weggegaan: ik had weer zin in mijn eigen avontuur. En dat geldt ook voor Liselore.

Je koestert er duidelijk nog wel liefde voor.
Absoluut. En als het niet in Helmond was had ik er misschien nog wel gewerkt. Het was ook gewoon de reistijd. Elke dag meer dan drie uur in de trein zitten, dat hakt er wel in, vriend.  

Credits


Tekst Tim Fraanje
Fotografie Olya Oleinic

Tagged:
liselore frowijn
olya oleinic
michiel schuurman