marokko door de lens van lizzy ann: aangrijpend en kleurrijk

Wij spraken fotograaf Lizzy Ann over zelfontwikkeling en de brutaliteit van fotografie.

door Suze van As
|
10 november 2016, 2:10pm

Lizzy Ann is een jonge Amsterdamse fotograaf. Ze heeft zichzelf opgeleid binnen het vak en heeft hierin al veel bereikt. Zo fotografeerde ze in haar eigen studio, maar maakt zo ook documentaires tijdens haar reizen. Haar fotografie kun je herkennen aan haar voorliefde voor zachte kleuren, en wereldse mensen.Toen ze laatst naar Marokko reisde voor een documentairereeks stuitte ze op heftige, maar ook prachtige dingen. Wij spraken Lizzy over haar transformatie van student naar fotograaf, haar reis naar Marokko, en hoe je mensen fotografeert in een land waar dat niet altijd even normaal wordt gevonden.

Waarom ben je gaan fotograferen?
Mijn vader was fotograaf en ik was ook altijd al met fotorolletjes in de weer. Mijn vader gaf me op jonge leeftijd een van de eerste digitale cameraatjes, zo'n goedkope van de Aldi. Op mijn dertiende was ik echt al druk met fotografie. Toen ik ouder werd kreeg ik het idee dat ik een vak moest leren, dus ben ik gaan studeren. Dit kwam vooral door onzekerheid, ik dacht dat ik niet goed genoeg was voor de kunstacademie. Ik was ook helemaal niet bekend met de kunstwereld. Telkens als ik ging kijken naar fotografie-opleidingen, en zag dat ze particulier waren, verwierp ik het idee weer.

Welke onderwerpen zien we het meest terug in je fotografie?
Ik fotografeer het liefst mensen en landschappen. Dit doe ik op twee totaal verschillende manieren. Enerzijds werk ik in een studio, waar ik alle controle heb, alles strak kan organiseren en uitwerken. Ik werk dan met fel licht, harde kleuren en conceptueel Aan de andere kant doe ik ook documentair werk. Dan leg ik vast wat er al is, en laat ik het meer aan het toeval over.

Bevalt deze werkstijl je?
De combinatie van studio en documentair vind ik heel fijn. Voor het documentaire-werk ga ik de straat op en op reis. Het liefst loop ik in mijn eentje rond, zodat ik me volledig kan focussen op beelden om me heen. Verder gebruik ik graag bepaalde kleurschema's in mijn fotoseries en kijk ik naar grafische elementen. Voor de documentaires werk ik liever analoog, omdat dat al voor een bepaald kleurenschema zorgt: fijne, zachte kleuren, die niet digitaal na te maken zijn.

Schiet je soms ook digitaal, of alleen analoog?
Ja, dat wel. In mijn vrije werk schiet ik meestal analoog, maar als ik voor klanten werk dan digitaal, vanwege deadlines en zo. Analoog werken vind ik zo leuk omdat de foto dan altijd een cadeautje is. Je moet echt vertrouwen op wat je ziet, en elke foto telt. Bij digitaal kijk je meteen naar je schermpje en stoppen je hersenen snel met nadenken over het beeld zelf. Als je goed door de zoeker blijft kijken en blijft nadenken of je iets mooi vindt of niet, dan is de beslissing heel belangrijk.

Wanneer vind jij een foto goed?
In mijn eigen fotografie selecteer ik mijn foto's op kleur en of het grafisch goed ik elkaar zit. Bij portretten vind ik het mooi als ik een soort tussenmoment vast kan leggen. Al vind ik het soms ook heel mooi als er wordt over-geposeerd. Het verschilt per serie die ik schiet.  

Wanneer stoor jij je aan een foto?
Als de foto heel duidelijk bewerkt is. Meestal kun je aan foto's zien of het door een man of vrouw gemaakt is. Vaak kun je dat zien aan de kleurkeuze. Mannen gebruiken sneller harde elementen en donkere kleuren, die dan weer bewerkt worden met photoshop. Als ik merk dat ik het niet mooi vind is het vaak het werk van een man. Niks tegen mannen hoor! Het valt me gewoon op. Ik vind donkere, zwaar bewerkte foto's niet zo mooi. Ik zie liever natuurlijke foto's.

Is het verhaal achter een foto belangrijk voor jou?
Jazeker. Ik ben deze zomer een nieuwe serie begonnen, De Staatslieden, in de Staatsliedenbuurt in Amsterdam. Ik ben daar komen wonen en ik vind het echt een fijne buurt. Het is bijna een soort volksbuurt. De buurt is natuurlijk wel een beetje veranderd de afgelopen jaren, maar het is nooit heel erg verhipsterd. Dat is er zo mooi aan, het blijft een hele sociale locatie vlakbij het park. Deze sfeer wordt natuurlijk mede-bepaald door de mensen die er wonen. Voor dit project wilde ik de verhalen horen van de bewoners, en dit doe ik door mensen aan te spreken op straat en in gesprek te gaan, waarna ik een portret van ze schiet. Iedereen die ik spreek is zo tevreden over de buurt. Sommigen zijn, na twintig jaar elders te hebben gewoond, weer terug komen wonen.

Je bent niet alleen op zoek naar verhalen in Nederland, een tijd terug ben je naar Marokko geweest. Waarom?
Ik vind Arabisch Afrika interessant. Ik ben daar al wel in andere landen geweest voor foto's, maar nog nooit in Marokko - die stond nog op mijn to-do list. Ik kwam in contact met een interieurontwerper, en zij wilde graag dat er een fotograaf met haar mee ging die zou documenteren wat het verhaal achter haar producten is. Wij zijn gaan samenwerken en dat was heel interessant en tof, maar ook een beetje heftig. Ik zoek graag heftige dingen op voor mijn fotografie.

Heftig? Zoals wat dan?
Marokko vraagt heel veel van je. Soms is het vermoeiend en heftig in een negatieve zin, maar vaak kom je ook in hele prachtige situaties terecht waarin je je realiseert: "Wow, wij Nederlanders zijn echt heel hard voor elkaar." Zo logeerden we bij een klant thuis, een Berber. We kwamen binnen en ze omarmde me helemaal. Dit zijn we in Nederland echt niet gewend. In die huizen woont de hele familie. Van de kinderen tot aan de grootouders. Ze zijn heel erg beschermend, en ook naar hun gasten. 

Hoe was dat?
Nou, ik wilde 's avonds bijvoorbeeld in mijn eentje naar een internetcafé en een halfuur later kwam een van de mannen van het gezin erbij zitten om me te 'beschermen'. Hij liet me weten dat je hier niet alleen kan zitten "omdat er rovers zijn", al voelde ik helemaal geen dreiging. Ik denk zelfs dat het puur ging om het beschermen van hun gasten. Verder leent Marokko zich natuurlijk heel goed voor fotografie. Het land is zo kleurrijk. 

Hoe ging je te werk?
Mijn contactpersoon sprak Arabisch en zo konden we communiceren. Eigenlijk merk je meteen of iemand het goed vindt of je een foto van hem of haar maakt. Ik heb bijvoorbeeld een beeld gemaakt van een groep mannen. Aan de ene kant zie je mannen gebaren dat ze het niet oké vinden, en aan de kant zie je mannen lachen van 'doe niet zo stom, het is maar een foto', die rustig staan te poseren voor de camera. Het is leuk om te zien hoe verschillend mensen erop reageren in één foto. Je moet wel echt brutaal zijn als fotograaf, soms voel ik iets opkomen bij mezelf van 'zou ik het doen of niet', en dan word ik er meteen ook fanatieker van. Je krijgt namelijk maar één keer de kans om de foto te maken. De brutaliteit wordt me alleen niet altijd in dank afgenomen.

Is er wel eens iets gebeurd dan?
Nou ik ben wel eens bij mijn pols gegrepen, of dat ze mijn camera grijpen en die proberen af te pakken. Maar die pakken ze mij echt niet zomaar af hoor.  

Hoe speelt het reizen een rol in je werk?
Het voelt beperkend om enkel in Nederland te zijn. Ik voel me eerder een wereldburger. Het lijkt me daarom ook zo'n vreemd idee dat je in de tijd dat je op de wereld bent, maar op één locatie blijft. Als je begint met reizen, realiseer je je dat iedereen op de wereld hetzelfde in elkaar zit als jijzelf. Je moet het zelf zien en meemaken om je dit te kunnen realiseren. Ook ben ik tijdens fotografiereizen in Egypte, Libië, Oekraïne en Rusland geweest. Toen daar later allemaal dingen gebeurden was het voor mij niet slechts een nieuwsberichtje, ik voelde er echt wat bij. Het is belangrijk om te reizen, en om je dagelijkse sleur te doorbreken. Je komt namelijk altijd geïnspireerd terug doordat je leert van andere mensen en culturen.

Voor De Staatslieden moeten we nog even geduld hebben, want als het aan Lizzy ligt worden er nog mooie foto's in de sneeuw geschoten. Hier alvast een voorproefje:

Credits


Tekst Suze van As
Beeld Lizzy Ann

Tagged:
Interview
Marokko
Cultuur
Lizzy Ann
fotografie interview