Elene

de vervreemdende familieportretten van jaimy gail

De Nederlandse fotograaf bevraagt in haar werk heersende normen. "Ik hoop dat ik mensen een beetje ongemakkelijk laat voelen."

|
25 januari 2019, 2:33pm

Elene

‘’Ik probeer niet te provoceren maar wel te schuren. Het doel is om net niet te schokken – dan gaat het namelijk al te ver,” legt de 26-jarige fotograaf Jaimy Gail uit, als we haar vragen naar haar werkwijze. Het werk van Jaimy laat zich uitleggen als een unieke verzameling van gemonteerde documentaire-achtige fotografie, waarin zij heersende normen bevraagt en uitdaagt. Zo geeft ze in haar serie NORMAAL DOEN een eigen draai aan het klassieke familieportret door er onverwachtse referenties doorheen te weven, zoals bijvoorbeeld uit de BDSM-cultuur. De serie is vanaf morgen te zien als onderdeel van de groepsexpositie Terms and Conditions in de GoMulan-galerie in Amsterdam.

We spraken Jaimy over haar manier van werken, de ongrijpbare sfeer die zij creëert in haar beelden en haar verstandhouding met social media.

i-D: Hoe ben je in fotografie terechtgekomen?
Ik ben eigenlijk altijd al beeldend kunstenaar geweest. Ik heb één jaar op het Rietveld gezeten, waar ik in eerste instantie de kunstopleiding deed. Mijn vader, naar wie ik altijd enorm opkeek, zei dat ik iets met fotografie moest doen. Toen hij kwam te overlijden ben ik het simpelweg gaan doen.

Jaimy Gail
Anouk en Frans

Waar haal je je inspiratie vandaan?
Ik zit veel op Pinterest. Ik denk oprecht dat ik ‘s werelds beste Pinterest-account heb [lacht]. Ook kijk ik in de fotoalbums van mijn Iraanse schoonouders, vol met hele oude foto’s. Deze beelden zijn allemaal zo vreemd voor mij, en daardoor super interessant. Ik haal mijn inspiratie vooral uit fotografie uit de jaren 60 – die nuchtere, bijna suffe stijl en sfeer trekt mij enorm aan.

Hoe is de fotoserie NORMAAL DOEN tot stand gekomen?
Twee jaar geleden las ik de brief van Mark Rutte met de oproep aan alle Nederlanders om “normaal te doen." Die boodschap vond ik heel raar. Ik kreeg er allerlei gevoelens bij die ik niet kon uiten in woorden. Het werd het begin van NORMAAL DOEN. Ik begon mijn eigen normen te bevragen. Ik ben een vrouw, Nederlands en atheïst, en dit zegt allemaal wat over het werk dat ik maak. Vanuit dat punt ben ik te werk gegaan. Ik heb geprobeerd een formule te creëren waarbij ik ‘normale’ voor iedereen herkenbare beelden gebruikte, zoals bijvoorbeeld het familieportret. Door hieraan een ‘abnormaal’ kenmerk uit het huidig straatbeeld te voegen, haal je het voorheen vertrouwd beeld compleet uit context.

Jaimy Gail
Familie Hoonakker

Je creëert vrij prikkelende beelden, zoals bijvoorbeeld de zwarte vrouw met witte zuigeling. Probeer je hier een discussie mee aan te wakkeren?
Het beeld van een wit gezin met een zwart geadopteerd kind zie je vaker dan andersom. Als je dit dus omdraait, een zwarte vrouw die borstvoeding aan het geven is aan een witte baby, dan creëer je een apart beeld. Tijdens mijn onderzoek voor deze foto kwam ik erachter dat dit een beeld is wat in de slaventijd wel vaak te zien was. De vrouwen moesten destijds borstvoeding geven aan zowel hun eigen kinderen als die van hun bazen. Deze samensmelting van verschillende referenties zorgt ervoor dat er meerdere dialogen over ontstaan.

Lou
Lou

Hoe belangrijk zijn sociale media, en vooral Instagram, voor jou als het aankomt op de impact en verspreiding van je werk?
Als ik geen fotograaf was had ik niet op social media gezeten. De ‘online competitie’ vind ik eng, het geschreeuw wat dagelijks bezig is online helpt sommigen, maar voor mij voelt het onnatuurlijk aan. Ik vind de getallen heftig – hoeveel volgers of likes mijn werk heeft hoort niets te zeggen. Natuurlijk ben ik me bewust van de rol die Instagram kan spelen in het verspreiden van mijn foto’s. Dat is een van de redenen dat ik er enigszins aan meedoe. Ik kom weleens mensen op straat of exposities tegen die mijn account volgen. Omdat ik geen selfies plaats weten ze niet dat ik het ben, dat vind ik dan wel weer grappig.

1548424095109-Mehran

Mehran

Wat voor gevoel denk of hoop op te wekken bij de mensen die je werk bekijken?
Ik hoop dat ik mensen een beetje ongemakkelijk laat voelen, dat heb ik altijd leuk gevonden. De vraag “Waar kijk ik naar?” krijg ik ook regelmatig. Vaak snappen mensen het op het eerste gezicht niet. Daarbij hoop ik dat iedereen zijn eigen norm gaat bevragen. De regels die we voor onszelf stellen zijn ook maar bedacht.

De tentoonstelling ‘Terms and Conditions’ opent morgen en is nog tot 14 februari te bezichtigen in de GoMulan galerie in Amsterdam. Kijk hier voor meer informatie.

Naomi
Naomi