Fotografie Julia Falkner

dromerige portretten van jongens bevrijd van gendernormen

Fotograaf Julia Falkner en stylist Lorena Hydeman legden door heel Europa jongens tussen de zes en zestien jaar vast en liet hen zelf de styling en make-up doen.

door Sarah Moroz
|
21 november 2018, 1:51pm

Fotografie Julia Falkner

De in Oostenrijk geboren fotograaf Julia Falkner en in Qatar opgegroeide stylist Lorena Hydeman ontmoetten elkaar toen ze vijf jaar geleden naar Londen verhuisden. De twee zijn zowel huisgenoten als vrienden en creatieve partners wat uitmondde in het lopend project Blah Blah Blah Genitals. Met dit project moedigen ze jongens die zich steeds bewuster worden van heersende gendernormen aan te experimenteren met de grenzen van mannelijkheid door middel van mode en beauty. In anderhalf jaar tijd heeft het duo veertien jongens vastgelegd tussen de zes en zestien jaar, allemaal bij hen thuis. Maar de serie is wars van ‘boys will be boys’-sentimenten: de jeugd wordt op een zachte, evenwichtige, vreugdevolle manier neergezet. Daarnaast vroegen ze de jongens een lijstje in te vullen over genderverwachtingen.

We spraken het duo over generalisaties, de parameters van documentairefotografie en hoe modefotografie steeds inclusiever lijkt te worden.

Blah Blah Genitals

i-D: Het is interessant dat je de jongens stylede, maar Blah Blah Blah Genitals nog steeds een documentair project noemt. In hoeverre bereidde je hen voor?
Julia: We gaven ze kleding en schoenen om mee te spelen en deden wat make-up en haarstyling, maar verder lieten we ze vrij. Het waren meer middelen: een wit doek en kwasten om zichzelf te kunnen uitdrukken. Als we dat mode-element er niet in hadden gestopt, waren hun opties een stuk beperkter. Dan hadden ze er hetzelfde uitgezien als elke dag op school.
Lorena: We hebben geprobeerd om ons er zo min mogelijk mee te bemoeien. We spraken de moeders van te voren om een beetje een idee te krijgen van hoe de jongens waren. Ik nam altijd verschillende opties mee: jurken, pakken, pumps. Voor de shoot bespraken we dan met de jongens waar ze geïnteresseerd in waren. Jongens die ik verkeerd stereotypeerde als ‘sportieve’ jongens verbaasden me dan door te zeggen dat ze juist graag die hooggehakte laarzen droegen, om ze vervolgens liever niet meer uit te willen trekken.

Blah Blah Genitals

Wilden de jongens misschien ingaan tegen wat hun familie van ze verwachtte?
Julia: Alle moeders waren heel steunend – ze gaven echt een goed inkijkje in hoe open die jongens waren. Sommige vaders waren wat minder te spreken over het thema.

Hoe vonden jullie je subjecten? Kenden jullie de jongens al?
Julia: Het begon allemaal met een tripje naar Barcelona. We sliepen bij onbekenden op de bank, waar we vervolgens bevriend mee raakten. Hun zus had een zoontje van elf. Zij vertelde ons dat hij heel dromerig en flamboyant was, en dat graag wilde laten zien. Toen dachten wij: laten we een shoot met hem doen! Ik had mijn camera bij me en Lorena een koffer vol met kleren. Hij zou nooit aan anderen kunnen laten zien dat hij zo’n shoot had gedaan, zonder het risico te lopen gepest te worden. Hoewel hij na afloop super enthousiast was. Ik heb ook mijn neefje in Oostenrijk gefotografeerd. Ik begreep zijn achtergrond precies, omdat ik in hetzelfde kleine dorpje met zeshonderd inwoners opgroeide, waar de genderverhoudingen nog steeds heel traditioneel zijn.
Lorena: Sommige jongens vonden we via agentschappen en castingbureaus, maar meestal ging het via via. Ik was op een locatie aan het shooten waar tegelijkertijd ook een kinderfeestje was, en daar vond ik veel jongens. Ik sprak hun moeders over het project. Zij hadden weer vrienden, broertjes en zussen die geïnteresseerd waren. Het was grappig om te zien in hoeverre persoonlijkheidstrekjes in de natuur van iemand zitten, of aangeleerd zijn.

Vogue Italia Festival

Wat leerden jullie tijdens het project over natuurlijk versus aangeleerd gedrag?
Julia: Hoe jonger kinderen zijn, hoe minder ze iets aantrekken van concepten die verbonden zijn aan mannelijkheid of vrouwelijkheid. Hun ideeën hierover staan nog niet vast, ze zijn nog ontvankelijk en dragen zo nagellak of make-up als ze daar zin in hebben. Hoe ouder ze worden, hoe meer ze beïnvloed raken door hun omgeving.
Lorena: Zelfs de zestienjarigen die we interviewden waren emotioneel heel intelligent – ze waren zich bewust van de druk die de maatschappij op hen uitoefent. Hoewel er tegenwoordig wel een ander type soort man is waar ze tegenop kunnen kijken: mannelijke make-upartiesten op Instagram, zangers en acteurs die uit de kast komen. Er is een breder spectrum van mensen waarmee ze zich kunnen identificeren, en er is minder een noodzaak om te bewijzen dat ze typische mannen zijn.

Vogue Italia Festival

Je noemde net uit de kast komen. Identificeerden sommige jongens zich als homo?
Lorena
: We hebben het hen niet direct gevraagd. We wilden niet dat ze zichzelf in een hokje zouden plaatsen, en wilden ze ook niet onder druk zetten. Er was een jongen gekleed in drag met een pruik en make-up. Dat was geweldig, maar het zei niet per se direct iets over zijn seksualiteit.

Hoe kwamen jullie op de titel van de serie?
Lorena: Daar liepen we aanvankelijk een beetje op vast. Ik was op een gegeven moment door wat onderzoek aan het bladeren en mompelde ‘blah blah blah genitals’. Ik dacht meteen: ha, zo zouden we het moeten noemen!
Julia: In mijn ogen helpt academische achtergrondinformatie om een project op een andere manier te benaderen. Het was belangrijk om eerst de pijlers van toxische mannelijkheid te begrijpen voordat ik aan het project begon. Maar het is echt een goede titel, omdat het de onbelangrijkheid aangeeft van geslachtsdelen om ons gender mee te beschrijven.

Vogue Italia

Welke fotograferen inspireren jullie en benaderen volgens jullie genderfluïditeit op een bijzondere manier?
Julia: Het fotografie- en stylist-duo Kristin-Lee Moolman en Ib Kamara. We zagen laatst hun expo 2026 in Somerset House in Londen. Zij fotograferen geen professionele modellen, maar spotten ze in de straten van Johannesburg. Het is documentairefotografie, met mode als expressiemiddel. Afrika door de lens van Westerse fotograferen representeert de cultuur niet. Moolman wilde een nieuw type fotografie in het leven roepen dat niet te politiek is, maar wat wel aanzet tot discussie. En de Mexicaanse kunstenaar Graciela Iturbide – haar werk Magnolia is heel beroemd. Ze fotografeerde tien jaar lang een klein stadje waar een derde sekse bestaat en openlijk geaccepteerd wordt. Hun maatschappij was heel anders opgebouwd: mannen verkleed als vrouwen stonden aan het hoofd. Zij heeft daar prachtige zwart-witbeelden geschoten.

masculinity

Julia, zie jij jezelf als modefotograaf?
Julia: Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Maar dat komt denk ik doordat modefotografie de afgelopen twintig jaar enorm geëvolueerd is. Het is veel diverser geworden: zelf grote merken erkennen nu het belang van het casten van ‘echte’ mensen en het vertellen van verhalen. Bijvoorbeeld Helmut Lang’s laatste campagne met uitsluitend inwoners uit Wales, van zestig tot tachtig jaar, die ieder hun eigen verhaal vertelden. Ik denk dat modefotografie de kant van documentairefotografie op aan het gaan is.

Vogue Italia

Jullie vormen onderdeel van de groepsexpositie Embracing Diversity. Zien jullie op het gebied van representatie een verandering plaatsvinden, of blijft het heel erg niche? En merken jullie een oprechte culturele verschuiving, of is het slechts een trend waar merken op inspringen?
Lorena: Ik denk dat het afhangt van het merk. Grote merken raken beïnvloed door de massa en willen vaak gewoon hogere verkoopcijfers. Maar ik denk dat kleine merken genderfluïditeit oprecht zichtbaarder willen maken. Wat super is – hoe meer onderwezen mensen zijn, hoe sneller ze veranderingen neigen te accepteren. De maatschappij zal op die manier beter functioneren. Kunst en fotografie zullen altijd een reflectie blijven van wat er gaande is in een maatschappij. Maar natuurlijk leven wij in onze kleine liberale kunst- en modebubbel; het gros van de mensen daarbuiten heeft op het gebied van acceptatie nog een lange weg te gaan.

Om een vraag die jullie aan de jongens stelden terug te kaatsen: kunnen jullie een voorbeeld geven van een man die jullie bewonderen, en vertellen waarom?
Lorena: Dat is een lastige! Julia en ik zijn heel anders opgevoed als het op mannelijke rolmodellen aankomt. Ik denk dat dat ook de reden was waarom we zo graag dit project wilden doen. Met als motivatie de hoop dat de volgende generatie op een andere manier op zal groeien. Zelf huil ik niet zo snel, maar Julia moest steeds een traantje laten tijdens de shoots. Kijk, zelfs nu wellen er tranen op [beiden lachen]. Door de antwoorden van de jongens hebben we weer hoop gekregen. Ze waren zo mooi en oprecht.

Tagged:
Gender
Mode
Lhbt+
Mannelijkheid
jongens
Identiteit
documentairefotografie
Julia Falkner