Advertentie

horrorfilms met de meest betoverende filmsets

Niet alle horrorfilms zitten enkel vol met bloed en schrikmomenten. Sommige nemen ons ook mee op reis naar prachtige plekken.

door Emily Manning
|
06 februari 2017, 3:40pm

Veertig jaar geleden bracht Dario Argento, de Italiaanse meester van de horror, zijn geliefde film Suspiria uit. De film vertelt het verhaal van Suzy, een Amerikaanse balletstudent die lessen begint te volgen aan de prestigieuze Tanz Dance Academy in Freiburg [Duitsland]. Al snel komt ze erachter dat niets is wat het lijkt, nadat er een aantal onverklaarbare [en ook afgrijselijke] dingen gebeuren. Dit jaar komt er een remake van de film uit, met Dakota Johnson, Tilda Swinton, en Suzy Jessica Harper - die ook in het origineel schitterde. Het zal nog lastig zijn om aan de verwachtingen van het publiek te gaan voldoen, want zelfs voor regisseur Luca Guadagniro, die eerder A Bigger Splash en I Am Love regisseerde, gaat het moeilijk worden om de set en suggestieve cinematografie uit Suspiria opnieuw zo wonderbaarlijk sterk te verbeelden.

Met levendige kleuren als dieprood, felroze en koelblauw, en het geometrische interieur van de jaren '70, doet de film aan als een bijzonder surrealistische wereld. De hoofdrolspelers duiken in een nachtmerrie, die zowel schitterend als walgelijk is. Het verbaast dan ook niet dat Argento voor deze film inspiratie haalde uit Sneeuwwitje. De kleuren in Suspiria danken hun intensiteit aan Argento's keuze om Technicolor te gebruiken: een techniek om kleurenfilms te schieten, die we kennen van The Wizard Of Oz en Gone With The Wind. Suspiria is een van de laatste films waarin gebruikt wordt gemaakt van deze dure en tijdrovende techniek.

Om het 40-jarig jubileum van Suspiria te vieren, hebben we een lijst gemaakt van vijf horrorfilms die zowel gruwelijke scènes als prachtige taferelen bevatten. 

The Cabinet Of Dr. Caligari (1920)

"Deze lijst is niet compleet zonder dit surrealistische meesterwerk," vertelt Reid Rohling, model voor Gucci en fan van horror. De stomme film - die verwijst naar het Duitse autoritarisme van de Eerste Wereldoorlog - laat het verhaal zien van een hypnotiseur die moorden laat plegen door slaapwandelaars. "Elk beeld in de film verbeeldt de stijl van het Duitse expressionisme," vertelt Reid, als hij het heeft over het iconische en extreem vervormde ontwerp van de set. De vreemde structuren en donkere landschappen verbeelden de thema's van gekkenwerk, psychoses en onwerkelijkheid.

Jigoku / The Sinners of Hell (1960)

Deze Japanse cult-klassieker van Nobuo Nakagawa stelt de onderwereld op een heel unieke, mooie en enge manier voor. De film, met als Engelse naam The Sinners of Hell, vertelt een verhaal over moord, auto-ongelukken, geheimen, seks, schuldgevoel en de onderwereld. Vanwege het lage budget van de studio verwachtte niemand dat de film het goed zou doen bij het grote publiek; de productie van deze film was overhaast, dus hielpen veel mensen met het maken van de set voor de scènes in de hel, door met modder rond te gooien in de studio. Uiteindelijk bleek de film meer dan geslaagd, ook op visueel niveau. Jigoku zit vol met psychedelische visuele effecten, zoals bedden van rozen en velden van glasscherven.

The Shining (1980)

Room 237 is een twee uur durende documentaire over de complottheorieën rond Kubricks grootste klassieker. Werkelijk ieder element uit de film wordt uitgepluisd: van het geometrische patroon van het tapijt, tot een extreem diepgaande analyse van de Big Wheel-scène, die veel vertelt over de inrichting van het Overlook Hotel. De buitenscènes werden dan wel geschoten in de Oregon Timberline Lodge , de meeste binnenshots vonden plaats in een opgezette set - de grootste uit die tijd. "Het is heel anders dan alle stoffige en kale interieurs die je normaliter in horrorfilms voorbij zag komen," vermeldt Den of Geek. "Het interieur van Kubrick is ruimtelijk en modern. De set creëert een spanning. En dan niet op een claustrofobische manier en met donkere ruimtes, maar met een heel hoog plafond en eenzame plekken." 

The Innocents (1961)

"Martin Scorsese noemde het een van de engste films aller tijden," vertelt Rohling over de psychologische thriller, gebaseerd op het boek The Turn of the Screw. De regie was in handen van Truman Capote, die hier de Edgar Allan Poe Award voor ontving. De film gaat over een oppasser die bang is dat haar twee oppaskinderen bezeten worden door duistere krachten. "De schaduwen in de grote hal dragen bij aan de duistere atmosfeer van deze klassieke gothicfilm. Wat misschien even eng is, zijn de scènes buiten het huis, waarin we een verdorven tuin vol gebroken beelden zien. Het lijkt alsof The Sound of Music in The Innocents samensmelt met de film Rebecca, met hier en daar wat invloeden van de originele Orphan.

Kwaidan (1964)

De Japanse Academy Award-winnende film Kwaidan wordt door Roger Ebert omschreven als "een samenstelling van spookverhalen in een van de mooiste films die ik ooit heb gezien." De film gaat over vier mythes die niets met elkaar te maken hebben, maar wel even huiveringwekkend zijn. Hoewel de verschillende verhaallijnen behoorlijk uiteenlopen, maakt de setting er een dromerig geheel van. De mooiste beelden zijn waarschijnlijk te vinden in het tweede deel, dat The Woman Of The Snow heet, dat zich afspeelt in een ongerept bos, belicht door de diepblauwe nachthemel. 

Credits


Tekst Emily Manning
Still uit Suspiria