ongekunstelde foto’s van natuurlijke vrouwelijkheid

In “I Am My Own” laat Lena Mirisola een diverse groep vrouwen zien, puur natuur.

door André-Naquian Wheeler; foto's door Lena Mirisola
|
27 november 2017, 4:05pm

In Lena Mirisola’s I Am My Own verlichten de zonnestralen het lichaamshaar, de eigenaardigheden en de identiteit van haar vrouwelijke modellen; er zijn bijna geen schaduwen te vinden in Lena’s foto’s. De fotograaf is net afgestudeerd aan de Massachusetts College of Art and Design. Ze rekent af met gekunsteld licht en filters, en geeft een frontaal vooraanzicht van het vrouw-zijn anno nu. Haar modellen zien eruit zoals de meesten van ons zich voelen dit jaar: uitgeput, maar klaar voor de strijd. Zo werkt het met identiteitspolitiek: het moment waarop we het meest verzwakt zijn door de wereld, is vaak het moment dat we op ons sterkst moeten zijn. Uit de foto’s van Lena kunnen we standvastigheid halen halen. Het zien van een diverse reeks vrouwen die zich goed voelen over zichzelf, over hun identiteit, over hun lichaam, herinnert ons aan het doel van weerstand bieden: het verdedigen van het recht om te zijn wie we zijn. En dat is precies wat de vrouwen in I Am My Own doen, vastgelegd in hun naaktheid en kwetsbaarheid. i-D sprak Mirisola over de unieke connecties die ze heeft met haar modellen en over hoe ze hoopt dat feminisme eruit ziet over tien jaar.

i-D: Hoe is deze serie tot stand gekomen?
Lena Mirisola: Op school moesten we elk semester een nieuw project starten en het dan al van begin tot eind voor ons zien. Het is onrealistisch om een fotografieproject af te maken in drie maanden, de meesten duren jaren. Van mijn eerste tot mijn laatste jaar op school is mijn werk dus een soort evolutie geweest van hetzelfde project. Mijn onderwerpen gingen van jonge, wilde, vrije tieners naar tumultueuze relaties en daarna naar stillere, meer introspectieve momenten. Voor mijn afstudeerproject besloot ik me te richten op vrouwen — aangespoord door het politieke klimaat waarin we ons bevinden. Ik werd meer gedreven en trots op mijn vrouw-zijn. Ik wist dat dit was wat ik wilde ontdekken.

Wat betekent de titel I Am My Own voor jou?
Te vaak behoren vrouwen onbewust toe aan een ander: vaders die hun dochters beschermen tegen jongens, partners die bezitterig zijn – alsof dat lief en gerechtvaardigd is. Zelfs de overheid vertelt vrouwen welke rechten zij hebben op het gebied van hun lichaam. Het lichaam van een vrouw behoort aan niemand anders toe dan haarzelf. Ik ben mijn eigen mens.

Hoe ben je je modellen tegengekomen?
Het is een mix van vrienden en vreemden. Vaak duik ik in het diepe op Facebook of Instagram, en stuur ze persoonlijke berichten. Ik vraag een vriend om hun vrienden mee te nemen, plaats een oproep op Twitter, of vraag vrouwen op straat, als ik me moedig genoeg voel.

Je modellen geven zowel hun ziel als hun lichaam bloot in deze foto’s. Welke rol speelt naaktheid in je werk?
Ik ben verliefd op de vrouwelijke vorm. De vormen, de manier waarop het licht op hun huid danst, onverwachte sproetjes en moedervlekken; het hele pakket. Het is moeilijk een muur op te werpen als je naakt bent en geen make-up draagt. Je kunt niets verbergen, dus is er meer eerlijkheid en kwetsbaarheid die het model aan de camera laat zien. Voor deze serie gaat het niet om mode. Het gaat over de rauwe schoonheid die leeft in elke vrouw.

Was het moeilijk om de modellen te overtuigen naakt te gaan? En hoe was het tijdens het fotograferen van deze momenten?
Bijna iedereen gaat naakt op enig moment op de kunstacademie. Het is helemaal genormaliseerd. Lichamen zijn lichamen, iedereen heeft er een. De meeste van mijn vrienden zouden zonder problemen hun kleren uittrekken op straat. Tegen mensen die ik nog niet ken zeg ik altijd: “Hey, als je je goed voelt als je half of helemaal naakt bent, laten we prachtige kunst maken. Zo niet, dat is ook helemaal cool!” Ik stap een shoot in zonder verwachtingen over naaktheid, dus het is een bonus als ik het wel mag fotograferen. Ik kan er ook niet zomaar van uitgaan dat ik de foto’s online mag zetten, ik vraag altijd waar de foto’s mogen verschijnen.

Wat betekent vrouw-zijn voor jou persoonlijk?
Het woord ‘vrouw-zijn’ maakt me immens trots. Het soort dat opzwelt in je buik en explodeert in je lichaam. Vrouw-zijn is kracht. Vrouw-zijn is trots. Het betekent het supporten van je mede-vrouwen, elkaar kracht geven en samen vechten tegen het onrecht.

Het ziet er allemaal uit als extreem intieme momenten. Zijn er interessante verhalen achter de foto’s?
Mijn favoriet is “Felicia in the Grass.” Ik bezocht een mede-fotograaf en vriend in Portland in Maine, voor Spring Break afgelopen maart. Ze weet dat ik ervan houd jonge mensen te fotograferen, dus legde ze contact met twee meisjes, Casie en Felicia, die samen wilden werken voor een shoot bij de oceaan.

Het was bijna min tien graden Celsius buiten. De sneeuw bedekte het hele pad naar het strand, dus lieten we onze auto’s achter en maakten we met kleine stapjes een ijzige wandeling door het bos. We wisten allemaal dat dit een naaktshoot was, en wat waren die meisjes geweldig! De zon brak door, precies op het moment dat hij onderging en verlichtte de duinen, dus ik nam Felicia mee en liet haar in het gras liggen terwijl ik boven haar hing. Tussen de shoots door zaten ze samen onder dekens, terwijl de incidentele strandganger zich waarschijnlijk afvroeg wat we in hemelsnaam aan het doen waren. Felicia had wat sneetjes van het duingras, maar was gelukkig niet onderkoeld. Die foto heeft sindsdien in drie galeries gehangen.

Hoe hoop je dat het vrouw-zijn eruit ziet over tien jaar?
Ik hoop dat de overheid geen zeggenschap heeft over wat we wel en niet kunnen doen met onze lichamen. Dat vrouwen hooggeplaatste werkplekken bekleden. Dat meer vrouwen hun eigen bedrijf starten. Dat vrouw-zijn meer inclusief is voor iedereen die zich identificeert als vrouw en dat mensen het seksisme in onze gemeenschap zullen zien, en zich daar tegen uitspreken. Fuck het patriarchaat, 2027.

Credits


Tekst André-Naquian Wheeler
Fotografie Lena Mirisola

Tagged:
Cultuur
Vrouwelijkheid
Lena Mirisola