niet alle homoseksuele mannen willen doorsnee zijn

Homoseksuele mannen worden volgens kunstenaar David Hockney steeds burgerlijker, maar kan het zijn dat hij gewoon op de verkeerde plekken kijkt?

door Stuart Brumfitt
|
20 mei 2015, 10:20am

Ik krijg rillingen als ik terugdenk aan het stuk dat ik het tien jaar geleden schreef voor BUTT magazine, waarin ik openlijk mijn verlangen uitte om koste wat het kost heteroseksualiteit af te wijzen als de norm. Het was een stuk waarin ik betoogde waarom ik hoopte dat mijn homoseksualiteit ervoor zou zorgen dat ik alles behalve doorsnee (!), burgerlijk (!!) en normaal (!!!) was. Gelukkig is het stuk nooit gepubliceerd. Het is trouwens niet zo dat ik het oneens ben met wat ik toen zei, maar meer met de manier waarop ik het zei: ik wilde iedereen de les lezen en hoopte het heteronormatieve gedrag van alle homo's te kunnen veranderen.

In een interview met The Guardian stelde de 77-jarige kunstenaar David Hockney vorige week dat "gay bohémien" niet meer bestaat, en dat homoseksuele mannen "doorsnee willen zijn - ze willen erbij horen". Het heeft me weer aan het denken gezet over dit onderwerp. We weten niet waar Hockney zijn concept van de moderne homoseksuele man vandaan heeft (hopelijk niet van reality-tv zoals de meeste mensen), maar hij ziet in elk geval de levendige, alternatieve queers die ook vandaag de dag nog volop aanwezig zijn (en zichzelf waarschijnlijk als super normaal beschouwen) over het hoofd.

"Bohémien ging tegen het burgerlijke leven in, en nu neemt de burgerlijkheid het langzaam over… Bohémien bestaat niet meer", zegt hij terwijl hij achterover hangt met aan zijn voeten een paar Sketchers - wat óf het meest burgerlijke is dat ik hem ooit heb zien dragen, óf het coolste en gekste. Hockney maakt duidelijk dat hij zelf nooit fan is geweest van het idee van met een man trouwen en kinderen krijgen, en zegt dat zijn ex, Peter Schlessinger, en diens 30-jarige vriendje "zich als een stel oude dametjes gedroegen" toen hij een keer met hen uit eten ging.

Net als Hockney koester ik een afkeer jegens het burgerlijke leven, maar terwijl ik mezelf dwing het idee te omarmen dat iedereen z'n eigen manier van leven heeft, betwijfel ik of de kunstenaar dit ook doet. Hoe dan ook, het zal de schilder waarschijnlijk heel blij maken als hij zou weten dat de extravagante, de bohémien en de met gender-identiteit spelende queers gewoon nog te vinden zijn in de gay community.

Neem bijvoorbeeld Arca, de Venezolaanse muziekproducent die beats maakt voor Kanye en samen met Björk aan haar nieuwste album werkte. Hij vertelde The Fader dat hij "openstaat voor zowel wetenschap als bijgeloof, wat een bepaalde vorm van magie toelaat". Arca heeft een vrouwelijke alter-ego genaamd "Xen". Net als Arca positioneert ook ontwerper Ed Marley zich tussen het mannelijke en vrouwelijke door zijn eigen, afwijkende mode te dragen en mannen en vrouwen aan te moedigen elkaars outfits aan te trekken. "Ik zie het verschil niet zo", zei hij tegen i-D. Marlers uitgesproken stijl wordt beïnvloed door theatrale Britse modeontwerpers als Westwood en Galliano, en grijpt ook terug op de documentaire A Bigger Splash, waarin te zien is hoe Hockney zelf meedoet aan de Alternative Miss World-verkiezingen.

Het is de missverkiezing waaraan Jacob Mallinson-Bird vandaag de dag met zijn drag-karakter Dinah Lux aan mee zou kunnen doen. Mallinson-Bird studeerde af aan Cambridge, volgt nu een master aan Oxford en deed modellenwerk voor onder meer Jean-Paul Gaultier en Raf Simons. Hij hield een TED Talk over Queering The Norm, waarin hij de verschillen tussen de wereld van drag en de heteronormativiteit binnen de wereld van academici en mannelijke modellen bespreekt. Ook de Amerikaanse popster Shamir laat zich uit over dit issue, en schrijft op Twitter dingen als: "To those who keep asking, I have no gender, no sexuality and no fucks to give." Zoals hij in een interview met i-D ook zei: "Uiteindelijk ben ik niet een man of vrouw, maar Shamir. En dat is het enige dat telt."

En dan is er nog Frank Ocean. Zijn album Channel Orange (2012) portretteert de Californische verleiding, nieuwsgierigheid en de zoektocht naar jezelf, net zoals de legendarische LA-schilderijen van Hockney uit de jaren zestig en zeventig dat doen. Frank Ocean is nooit officieel uit de kast gekomen, maar onthulde wel dat hij een liefdesverhouding met een man heeft gehad - een hokjesvrije manier van denken over seksualiteit die niet anders dan bohemien te noemen is.

Dus het moge duidelijk zijn, Hockney, dat er nog steeds genoeg mensen zijn die de gay bohemienscene in leven houden. Tijd om je vertrouwen in deze buitengewone individuen te herstellen. 

Credits


Tekst Stuart Brumfitt
Fotografie Louie Banks

Tagged:
David Hockney
homorechten
homocultuur