fotograaf miriam marlene laat realiteit en droom versmelten

Ze heeft net een griezelige zine gepubliceerd en nu deelt ze haar fantasiewereld met ons. Wij spraken haar over gekke dromen, fotografie en haar probleem met autobiografisch werk.

|
02 december 2016, 9:55am

Miriam Marlene Waldner groeide op in een grote familie net buiten Berlijn. Ze was al bezig met het vervagen van de grens tussen echt en nep sinds ze voor het eerst een camera kon vasthouden. Ze gebruikt de camera niet om de wereld om haar heen vast te leggen, ze gebruikt hem om haar eigen fantasievolle wereld te creëren. Waldner groeide op met veel natuur, en dat zie je terug in haar werk. Meestal draaien haar foto's om het buitenleven en de mysterieuze vrouwen die daar verblijven. Net nadat ze haar eerste zine met Halloweenthema heeft uitgebracht, geeft ze ons een kijkje in haar fantasie en realiteit.

Wanneer begon je voor het eerst met kunst maken?
Mijn broers, zussen en ik gingen een paar keer per week naar de kunstschool. We maakten daar onder meer sculpturen en schilderijen. Ik ga daar soms nog langs.

Wat trok je zo aan tot fotografie?
Ik vind dingen interessant die de realiteit en surrealiteit met elkaar verbinden. Ik krijg de indruk dat een hoop kunstenaars proberen om autobiografische kunst te maken, maar ik vind het veel krachtiger om je verbeelding te gebruiken of vreemde dromen die je hebt tijdens het slapen. Ik denk dat fotografie zich hier het beste voor leent. Ik zou niet willen dat de wereld mijn echte leven of gevoelens te zien krijgt.

Wie of wat inspireert je?
Alles en iedereen, vooral David Bowie.

Hoe zou je je algemene vormgeving beschrijven?
Zacht en lichtelijk ironisch.

Kun je ons iets vertellen over je creatieve proces?
Meestal is het één thema, stijl of kleur waar ik door geobsedeerd raak. Bijvoorbeeld lange jurken, witte maillots of harlekijnen. Ik gebruik die dingen intensief in mijn werk, totdat ik een nieuw idee krijg.

Wat probeer je te verwezenlijken met je kunst?
Ik wil mezelf uitdrukken, maar niet presenteren.

Je hebt net je eerste zine uitgebracht. Kun je daarover vertellen?
Oh ja, dat was cool! Ik ben een groot fan van zines en ik wilde altijd al eentje maken. Ik hou ervan dat er geen regels zijn met zines. Die van mij heet Hell(o) en is 74 pagina's dik, vol met illustraties, collages en nieuwe foto's. Ook werk van schilders en dingen uit mijn favoriete enge films komen erin voor. Het is een Halloween-zine, dus hij moest wel griezelig zijn. 

Waarom is het belangrijk dat vrouwelijke kunstenaars gezien worden?
Elke kunstenaar, of het nou een man of vrouw is, moet de kans krijgen om op hetzelfde niveau te komen. Het is natuurlijk niet in elk land of industrie even makkelijk, maar ik hoop dat dit zal veranderen met de tijd.

Wat hoop je dat er in de toekomst gaat gebeuren?
Ik hoop op minder gestoorde politici.  

@miriam_marlene

Credits


Tekst Tish Weinstock