Richard Prince, Audrey Wollen en de Sad Girl Theory

Stel je voor, je ontvangt een sms’je dat een van de beroemdste kunstenaars ter wereld zich je werk heeft toegeëigend en de originele betekenis weg heeft genomen. Dat is precies wat Audrey Wollen overkwam, een in Los Angeles gevestigde kunstenares wiens...

|
nov. 15 2014, 12:55pm

Wollen herkent in deze actie van Prince een onderdrukking die in haar werk vaker centraal staat - veel van haar conceptuele kunstwerken draaien om een concept dat ze de Sad Girl Theorynoemt. Dit researchproject laat vrouwen zien die lijden als een daad van verzet, en bevat verontrustende selfies - onder meer van een melancholische Audrey in enkel onderkleding. Ze vertelt ons meer over haar stille protest.

Wat is de Sad Girl Theory?
De Sad Girl Theory stelt voor dat het lijden van de vrouw gezien moet worden als een handeling van protest. We hebben historische gebaren voor geweld, die passen bij ons beeld van mannelijkheid en die daarom macht hebben gekregen. Maar er is een hele groep vrouwen die bewust de status quo uitdagen door hun eigen verdriet te tonen. Ik denk dat de zelfvernietiging van een verdrietig meisje een strategie is voor het ondermijnen van dat systeem - hoe stilletjes dat verdriet ook geuit wordt. Het impliciete geweld wordt zichtbaar gemaakt, en we worden allemaal betrokken bij haar verwoesting.

Wie zijn voorbeelden van sad girls uit de popcultuur van nu en vroeger?
Er zijn er zoveel! Dat is wat zo spannend is aan het verzamelen van deze geschiedenis - ik zie overal verdrietige meisjes. De lijst gaat van Lana del Rey (1985) tot Viginia Woolf (1882-1941) en St. Catherine of Siena (1342 - 1380).

Waarom denk je dat sad girls zo belangrijk zijn vandaag de dag?
Ik denk dat het heel belangrijk is om ze te herkennen en een alternatief te bieden voor de hyper-positieve eisen van het hedendaagse feminisme. We zijn heel erg gefixeerd op het liefhebben van onszelf - we kennen deze instelling waarbij we constant goedkeuring zoeken, om het op die manier cool te maken om een meisje te zijn. Het probleem is dat het niet echt cool en leuk is om een meisje te zijn; het is een ervaring van brute vervreemding en de voortdurende angst voor geweld. Alle leuke dingen aan een meisje zijn (dat zijn er nog best wat), zijn survivaltactieken die meisjes hebben gemaakt om de realiteit aan te kunnen. Ik wil er zijn voor die meisjes die niet van hun lichaam houden, die huilen in de bus onderweg naar werk. Ik denk dat die meisjes de macht hebben om echte onrust te veroorzaken, om echt dingen te veranderen.

Waarom koos je Instagram als medium voor het presenteren van de Sad Girl Theory?
Instagram was al een plek waar meisjes zichzelf presenteren. Het is de perfecte plek om te praten over de politiek van het beeld, objectivering, en vertegenwoordiging - want dat is alles wat het is.

Op je instagramaccount beschrijf je de angst om onaantastbaar te lijken. Ben je bang dat je meer een soort object wordt door jezelf als kunst af te beelden?
Absoluut. Ik ben er niet eens meer bang voor - ik weet dat het gebeurt. Ik hou mijn objectivering elke dag in stand. Maar ik ben meer geïnteresseerd in het idee dat objectivering zelf een radicale potentie heeft - we kunnen de producten van onderdrukking gebruiken als gereedschap om het juist te ontmantelen. Ik wou dat ik gewoon een persoon kon zijn, en niet een lopende foto van een naakt meisje. Maar ik heb geen keuze gekregen - ik werd behandeld alsof ik alleen nog maar een foto van een naakt meisje was al lang voordat ik begon met het maken van naaktfoto's.

Richard Prince gebruikte laatst een van jouw foto's voor zijn nieuwe portretseries. Hoe vind je dit?
Ik was heel boos, maar niet verrast. Een oude, blanke, succesvolle, hetero, mannelijke artiest die zich aangetrokken voelt tot de foto van een jonge, naakte vrouw is niet verrassend. Mijn foto werd niet getoond in zijn show in Gagosian, maar door het beeld zonder mijn toestemming te verspreiden onder zijn naam heeft hij mijn auteurschap en identiteit volledig gewist. Ik was gewoon alleen een foto van een naakt meisje - zo voor het grijpen. Misschien ben ik idealistisch, maar ik denk niet dat kunst deze status quo gewoon maar moet handhaven.

Wat vind jij problematisch aan Prince's nieuwe portretseries?
Ik denk dat veel mensen Prince's werk onterecht zien als puur een kwestie van toe-eigening - alsof je wanneer je Prince veroordeelt, automatisch ook toe-eigening veroordeelt. Dat is niet het punt: toe-eigening is chill, zolang de persoon die het doet niet de persoon met macht is. Prince koloniseert een deel van het internet dat gemaakt werd door een groep jonge meisjes die niet de culturele ruimte hebben die Prince heeft, en daar profiteert hij vervolgens van. Het selecteren van specifieke lichamen in een zee van beelden, ze amputeren van hun context en dan jezelf de eigenaar noemen - dat is niet alleen saaie kunst, dat grenst aan roofzuchtig en gewelddadig gedrag.

@audreywollen

Credits


Tekst Benjamin Barron
Beelden Audrey Wollen