gucci creëert een nieuwe wereld in japan

Het Italiaanse modehuis heeft vier kunstenaars uitgenodigd voor de expositie Gucci 4 Rooms in Tokio.

|
okt. 17 2016, 3:46pm

Alessandro Michele's interpretatie van Gucci is niet te beschrijven; de verwijzingen botsen en concurreren met elkaar, de esthetiek is net zo veel een stoorzender als een verbindende factor. In dat opzicht is zijn wereld precies zoals de wanorde van barok: achter een overduidelijke chaos heerst toch een orde. Voor de digitale en fysieke expositie Gucci 4 Rooms in Tokyo, gaf het modehuis een carte blanche aan vier kunstenaars en vroeg ze een kamer te creëren die geïnspireerd is op het universum van het merk. Wij spraken de vier kunstenaars over hun bijdrage. 

Gucci Garden Room door Mr. ©2016 Mr./Kaikai Kiki Co., Ltd. All Rights Reserved

MR.

Kan je me vertellen over het project en hoe je op het idee kwam voor deze kamer?
Ik was geïnteresseerd in combineren, dat is het sleutelwoord. Mijn werk is een mix van afval en Japanse tekenfilmfiguren.

Was het makkelijk om Gucci te betrekken in deze serie?
Mijn wereld en de wereld van Gucci zijn echt compleet verschillend. We hebben allebei ons eigen universum. Je kan ons niet vergelijken, maar we vullen elkaar wel aan.

Gucci gaat onder Alessandro Michele meer over popcultuur dan eerst. Voel jij dat ook, of beschouw je Gucci nog steeds als een op en top luxemerk?
Alessandro Michele heeft veel interesse voor de Japanse cultuur. En dan vooral in die van de yankii's, de verkeerde jongens en meisjes - de gangs op middelbare scholen. In de video van zijn herfst-/wintercollectie zag ik ook veel Japanse referenties, zoals de pachinkomachines, versierde brommers, de motor. In de esthetiek van Gucci zit er iets van de Japanse invulling van kitsch.

Ben je zelf beïnvloed door die yankii-cultuur?
In de jaren tachtig was de yankii-cultuur heel populair. Ik werd op mijn vijftiende ook erg beïnvloed door deze figuren en ik ging ook erg van opgevoerde motors houden.

Denk je dat jongere generaties nog steeds beïnvloed raken door deze yankii-cultuur uit de jaren tachtig?
Ik denk dat het meer een erfenis is. Er hangt een slechte reputatie rond de yankii's. Ze worden neergezet als slechte mensen die slechte dingen doen, en de wet breken, terwijl we dat helemaal niet doen! Misschien dat de jongere generatie daarvan leert en van deze reputatie af wil komen.

Wat vind je van de nieuwe generatie straatkunstenaars in Japan?
Ik denk dat er nu twee verschillende types zijn in Japan. Een die mode meeneemt naar de straat, en een andere die de straat meeneemt naar de mode.

Virtual Secret Room door Trouble Andrew

TROUBLE ANDREW

Hoe voel je je bij deze expositie? Jij, Gucci en Japan voelen als een samenwerking die niet mis kan gaan.
Goed! We zijn een paar maanden geleden gestart. Het voelde altijd al heel simpel om te werken met Alessandro en Gucci. Hij is cool en intuïtief. We denken niet te veel na, we doen het gewoon.

Hoe zou jij de wereld van Alessandro Michele beschrijven?
Heel open en gastvrij. Door alleen wat tijd met hem door te brengen en te kijken naar hoe iedereen om hem heen met hem werkt, zag ik meteen dat hij iedereen op zijn gemak stelt. Hij neemt risico's, en dat zegt veel over hem als persoon. Ook was het heel riskant om mij mee te laten helpen. Maar hij heeft nooit getwijfeld.

Wat is je kijk op de toekomst van deze samenwerking?
Door deze hele samenwerking hebben we nooit een tijdslimiet of regels hieraan vastgesteld. Het komt allemaal uit de tijd die we samen doorbrengen, het plezier dat we hebben en ideeën die we uitwisselen. Het blijft groeien, maar het begon met dat we niet wisten of het een afdruk moest worden of wat dan ook. De sieraden en nu al deze evenementen ontstonden door onze dromen. Ik weet niet precies wat er zal volgen, maar we bekijken het per dag, en dat gaat tot nu toe goed.

Is het een luxe om zo, op je gemak, te kunnen werken?
Ja, absoluut. Maar het is ook een kunst. Dat is ook de manier waarop ik mijn leven wil leiden. En ik kan het ook niet op een andere manier. Ik moet echt houden van wat ik doe, of ik zal er op een gegeven moment wel mee stoppen.

Wat denk jij over samenwerkingen van mode en kunst?
Ik denk dat het de meest logische samenwerking is. De een kan niet zonder de ander, net als bij muziek. Iedereen deelt zijn of haar eigen inspiratie, en ik denk dat dat een natuurlijke relatie is.

Heb je zelf nog projecten op de planning staan?
Zoals ik al zei, maak ik niet te veel plannen. Ik weet nu alleen dat ik een massage wil.

 Gucci Words Room door Daito Manabe, Getty beeld voor Gucci

DAITO MANABE

Wat vond jij van Gucci, voordat je met ze ging samenwerken?
Ik heb me altijd al afgevraagd hoe ik eruit zou zien in kledingstukken van verschillende merken. Bij Gucci dacht ik dat ik hun kleding het liefst op een feestje wilde dragen, maar dat was voordat ik met ze ging samenwerken. Nu denk ik daar anders over. Het dragen van Gucci en het samenwerken met Gucci zijn twee hele verschillende dingen. Om het merk te interpreteren, moest ik de filosofie van Gucci echt onder handen nemen en leren.

Hoe zou je de filosofie beschrijven?
De producten in mijn installatie zijn geïnspireerd op de mythologie. Gucci verandert deze mythologie in iets van deze tijd. In mijn eigen werk mix ik hele oude dingen met technologie en maak ik daar kunst van. Als je het zo bekijkt, vond ik dat Gucci en ik wel iets gemeen hebben.

Je bent een multidisciplinair kunstenaar, je werkt met video, geluid, motion design et cetera. Was het makkelijk voor je om te samenwerken met een modemerk?
Het samenwerken met verschillende mensen uit verschillende achtergronden is voor mij een leuke manier om mezelf en mijn kunst te uiten. Ik weet alleen wel dat er kunstenaars zijn die heel conservatief denken, en vinden dat kunst "puur" moet zijn. Dat is hun goed recht, maar zo zie ik het niet. Ik moet met mensen kunnen werken die ergens anders vandaan komen.

Kan je Gucci beschrijven in een paar woorden?
Dynamische verandering. Ik krijg het gevoel dat Gucci niet terugdeinst voor verandering.

Gucci Herbarium Room door Chiharu Shiota

CHIHARU SHIOTA

Hoe kwam je op het idee voor deze kamer?
Toen ze me vertelde dat ze vier hotelkamers wilden maken, begon ik met met een kamer met een bed en een stoel, zodat het voor mensen voelde alsof er al iemand in de kamer was.

Je werkt veel met garen - was het iets natuurlijks voor jou om daar weer mee te werken? Waarom wilde je het feloranje maken?
Het lijkt op oranje, maar het is eigenlijk rood. Ik denk dat het me hielp met het maken van een kosmos, gevuld met het beroemde Gucci Herbarium-dessin.

Had je ooit eerder gewerkt met een modebedrijf? Hoe was deze samenwerking?
Dit is mijn eerste samenwerking met een modebedrijf. Ik denk dat de materialen die worden gebruikt voor kleding ook gebruikt kunnen worden voor kunst. Het kan net zoveel zeggen als kunst. Het gebruiken van kleding voor mijn kunstwerk voelt heel natuurlijk aan.

Wat vind jij van de kunstenaars die beweren dat kunst niets te maken heeft met popcultuur en mode?
Toen Gucci me de kans bood om deel uit te maken van het project, vertelde ze me dat ik gewoon kon zijn wie ik wil zijn, en dat ik niet dicht bij hun eigen producten hoef te staan. Ik kreeg veel vrijheid.

Wat was jouw idee van het bedrijf, en hoe is die nu?
De producten zijn vrij haute-couture, en zijn misschien te duur voor me, maar ik denk dat de mensen deze luxe kopen om een leegte te vullen. Dat is vrij vergelijkbaar met wat ik doe als ik iets creëer. Mijn kunst vult de leegte in me.

Hoe denk jij dat de kunstwereld zich ontwikkelt?
We leven in een wereld van uitwisselen. En nu communicatie een stuk makkelijker gaat door het internet en social media, is de grens nog nooit zo smal geweest.

Credits


Tekst Tess Lochanski