de berlijnse ravemode in de jaren negentig

In de vroege jaren negentig zag de kleding in Berlijn eruit als een trip - waarschijnlijk omdat de mode midden in een trip ontstond.

|
okt. 20 2015, 6:30am

Muziek inspireert mode; het creëert subculturen, die vaak door de mode-industrie worden gebruikt als winstgevende doelgroep. Het verband tussen mode en muziek bestaat niet alleen in modehoofdsteden zoals New York en Londen. Muziek had ook op een speciale (maar veel minder bekende) manier invloed op de kleding in het Berlijn van de jaren negentig.


In 1994 dansten 2,5 miljoen jongeren op Duitse raves. Deze groep had samen zo'n vijf miljard Duitse Marken te besteden, en hun energie vroeg om een nieuwe stijl: clubwear. Kleding om in uit te gaan, aan te trekken naar raves, en om mee op te vallen in de ravende mensenmassa's.

"De mode kwam voort uit het dansen," vertelt Frank Schütte, een van de meest bekende figuren uit het nachtleven en de mode van Berlijns technoscene in de jaren negentig. Vandaag de dag gaat Schütte door het leven als Frank Ford, maar destijds was hij de stylist van de ravers met zijn kledingmerk 3000. De kleding die hij ontwierp, omschrijft hij zelf als "techno couture." Met de hulp van ontwerper Stefan Loy, creëerde hij minirokjes van plastic tassen, avondjurken van polyester en shirts met provocerende slogans als "Rich Bitch," "Spritzen" en "Porn Star" (dit was toentertijd nog best shockerend). Schütte maakte de eerste collecties thuis, gehuld in de meest uiteenlopende kleding - van visnetten tot Gaultier, en vaak onder invloed van lsd.

De ravers werden met hun kleding de wederopstanding van de hippies uit de jaren zestig. Beiden stonden open voor alles, en hielden net zo veel van zich verkleden als van naakt zijn. Het uniform van een raver uit de jaren negentig was vaak een oefening in de vaardigheid zo naakt mogelijk te zijn, maar toch nog kleding aan hebben.

De ravekids gaven hun geld uit in zaken als Groopies en Wicked Garden, die volhingen met Amerikaanse merken zoals Patricia Field, leren laarzen en bonten tassen uit Parijs en Tokyo, en regelmatig MTV-televisiepersoonlijkheden over de vloer kregen. Mode uit Londen hing naast Duitse ravemerken als 3000 en Sabotage, die keramische vezels in wollen shirts weefde om oververhitting bij hun klanten te voorkomen - hoe bedachtzaam.

Uiteindelijk begon ook Sabotage alledaagse kleding te maken, zonder de keramische vezels, en verkocht ze voor lagere prijzen. Jörg Pfefferkorn stopte al zijn creativiteit in de zakelijke kant van mode. En ook Schütte was verdwenen uit Berlijn, nadat hij met een aantal mensen in zakelijke conflicten was geraakt. Tien jaar later dook hij uit het niets op in Los Angeles als Frank Ford. Opnieuw in samenwerking met Stefan Loy begon hij daar beroemdheden als Britney Spears en Cher te kleden, in stijlen waar je van moet houden. 

Credits


Tekst Lisa Riehl 
Fotografie Tilman Brembs / Zeitmaschine.org
In samenwerking met Converse